Column Thomas Hogeling beschouwt wekelijks de publieke opinie. Wat wordt er gezegd en vooral niet gezegd? Deze week: Trumps gepruts in de Epstein-zaak.
Mijn vrienden en ik dachten ooit een perfecte spijbelzwendel te hebben opgezet. Op onze middelbare school maakte het niet uit of je een minuut te laat was of bijna een uur; je moest in beide gevallen een uur nablijven. Het laatste lesuur gebruikten we onze F-kaart, ik heb nooit geweten waar die F voor stond, maar die kaart kon je inzetten als je cijfers voor een bepaald vak oké waren. In het kader van ‘verbreding’ mocht je dan buiten het klaslokaal iets anders doen. Wij liepen rechtstreeks naar het straflokaal – ik vermoed dat je dat nu niet meer zo noemt – waar we ons meldden om na te blijven voor het gemiste eerste schooluur. Wekenlang sliepen we zo straffeloos uit, totdat een leraar ons op heterdaad betrapte.
De rector was verbijsterd. Hij kon er met zijn hoofd niet bij, dat we het vertrouwen van de school zo hadden geschaad. We stonden daar maar wat in zijn kantoor, totdat onze vriend Fabio opeens iets mompelde: „Topje van de ijsberg”. De rector keek hem vragend aan. Fabio zei dat hij ons wel kon straffen, maar dat wij heus niet de enige waren. Dat was gelogen; zover ik weet deden alleen wij het. Maar wist die rector veel. Als hij dit in de toekomst wilde voorkomen, stelde Fabio, kon hij beter het systeem veranderen. Die redenering sloeg nergens op, want je kunt ook ons flink straffen én het systeem veranderen, maar de rector leek er toch gevoelig voor.
Fabio’s voorzet gaf ons enig zelfvertrouwen. Wat we daarna deden, zou je tegenwoordig gaslighting noemen. Hoe moesten wij eigenlijk weten dat dit niet mocht? Had de school daar niet duidelijker in kunnen – nee, moeten zijn? Als iemand ons had verteld dat het niet de bedoeling was, waren we natuurlijk meteen gestopt. Nu wil ik niet doen alsof dat écht indruk maakte, maar de straf was behoorlijk mild. Het belangrijkste was dat onze ouders niet werden ingelicht; dat wil je als puber koste wat het kost voorkomen.
Zonder de aard en omvang van onze F-kaart-fraude te willen bagatelliseren, durf ik te stellen dat de Epstein-zaak van een andere orde is. Toch moet ik altijd aan Fabio denken als ik Donald Trump zie reageren op beschuldigingen. Hij bepleit niet zijn onschuld, hij beweert vooral dat iedereen schuldig is. Zonder bewijs gooit hij tegenstanders voor de bus – niet zozeer om hen te beschadigen, hoewel dat een prima bijvangst zou zijn, maar vooral om zijn achterban ervan te overtuigen dat de beschuldigingen tegen hém niet zoveel om het lijf hebben. Iedereen doet het, dat hoort er nou eenmaal bij op zijn niveau. Don’t hate the player, hate the game.
Dat is allemaal niet nieuw. Wat wel nieuw is, is dat Trumps beproefde strategie in de Epstein-zaak niet meer lijkt te werken. Daarvoor heeft hij het wel behoorlijk bont moeten maken. Even kort samengevat: tijdens zijn verkiezingscampagne bleef Trump maar politieke tegenstanders beschuldigen van banden met Epstein. Hij beloofde zijn aanhangers dat hij als president het complete Epstein-dossier zou vrijgeven. Maar eenmaal president, maakte hij een draai van 180 graden door het Epstein-dossier een hoax te noemen. Doordat Trump tot voor kort de documenten onder de pet probeerde te houden, waardoor hij de verdenking op zich laadt dat hij juist van alles te verbergen heeft, brokkelt de steun van zijn hondstrouwe achterban af.
Hoe krijg je het in vredesnaam voor elkaar om een achterban die op haast religieuze manier in je gelooft, tegen je in het harnas te jagen? You only had one job, zouden ze in de VS zeggen, en dat is die groep tevreden houden. Het lijkt ondenkbaar dat Trump zichzelf met zóveel overtuiging in de voet kan schieten – en toch denk ik dat hij precies dat heeft gedaan. Hij is zo vaak weggekomen met leugens, dat hij is vergeten dat zelfs de MAGA-beweging op een zeker punt behoefte heeft aan enige vorm van interne logica.
In dat frauduleuze schooljaar bleef ik zitten met een dramatische eindlijst. Dat is wat er onvermijdelijk gebeurt als je te lang dankzij hetzelfde trucje met iets wegkomt; je wordt er uiteindelijk vooral dom en arrogant van.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC