Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Zaterdag, op de ochtend van de intocht van Sinterklaas, werd bekend dat actiegroep Kick Out Zwarte Piet na vijftien jaar stopt. Haar doelen zijn bereikt. ‘Tijd dat Nederland het stokje overneemt en de strijd voortzet’, zei oprichter Jerry Afriyie. Zwarte pieten zijn inmiddels voldoende vervangen door roetveegpieten en kleurenpieten.
Uiteraard zijn er nog steeds zwarte pieten, maar die gaan bij een groot deel van de bevolking gepaard met precies dezelfde soort lichte buikkramp die je krijgt bij het aanschouwen van low rise skinny jeans. De zwarte piet is een obscuriteit geworden, een clandestien fenomeen. En dat levert mooie verhalen op.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het Haarlems Dagblad schreef maandag over de 31-jarige Martino die voor 30 euro te boeken is als zwarte piet. ‘Martino is zo dol op Zwarte Piet, dat hij elke kans grijpt om in die rol te kruipen.’ Dat gebeurt tegenwoordig vooral achter gesloten deuren. Bij openbare gelegenheden zoals de intochten in Leiderdorp en Utrecht, moet Martino genoegen nemen met een paar vegen schmink op zijn gezicht. ‘Jammer, maar liever als roetveeg dan helemaal niet.’
Een andere zwarte-piet-liefhebber is niet zo flexibel met zijn principes. ‘Ik ga alléén traditioneel’, zegt een 41-jarige man, ‘en heb daarom dit jaar al voor 1.200 euro aan roetveegboekingen geweigerd.’ Twee dingen hierbij. Ten eerste: het woord ‘roetveegboeking’. Ten tweede: als je uitgaat van ongeveer 30 euro per boeking, betekent dat hij al 40 keer nee heeft moeten verkopen.
In een paar weken tijd, mind you. Ik zou er een Dubai-chocoladeletter voor over hebben om getuige te zijn van het telefoongesprek waarin iemand hem vergeefs probeert te boeken als roetveegpiet.
‘Noem je prijs!’
‘Nee, ik ga alleen traditioneel!’
Zoals het ware tragikomedie betaamt, zit het hart van deze mensen op de juiste plek – en even voordat iedereen weer kwaad wordt: daarmee bedoel ik niet dat het een goede zaak is dat ze zich blijven vastklampen aan Zwarte Piet, maar dat uit het verhaal blijkt dat het ze om het plezier van kinderen te doen is. Alleen, wat ze daarbij uit het oog verliezen is dat het kleine kinderen dus niet zoveel boeit wat voor kleur hun piet heeft of wat voor geslacht hun Sint. ‘Groen, geel, roze, oranje, het maakt kinderen niets uit’, zegt een vrouw die al 32 jaar samen met haar tweelingzus sinterklaasfeestjes verzorgt. ‘Als een juf zich in de klas verkleedt als Sinterklaas, is ze voor de kinderen Sinterklaas.’
Sterker nog, het nieuwe normaal is zo normaal dat het oude normaal voor sommigen nooit bestaan heeft. Dat ondervond Martino recentelijk aan den lijve. ‘Bij een huisbezoek heb ik al meegemaakt dat een kind van 6 helemaal begon te huilen. Die had nog nooit een echte Zwarte Piet gezien.’ Een groter compliment kun je Jerry Afriyie niet maken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns