is redacteur van de Volkskrant.
Misschien wel het beroemdste voorbeeld van één enkele knop die veel in gang zet, vinden we in Roald Dahls Sjakie en de grote glazen lift – het vervolg op Sjakie en de chocoladefabriek. Daarin krijgen Sjakie en zijn familie van chocoladebaas Willie Wonka de waarschuwing dat de glazen fabriekslift één knop heeft die ze niet mogen aanraken. Iedereen weet: het is een kwestie van tijd is voor iemand langs die knop zal gaan. De hoofdrol in het debacle gaat naar Sjakies minst avontuurlijke oma, opoe Jacoba.
De gevolgen zijn groot: de lift schiet door het dak van de chocoladefabriek en is in mum van tijd de dampkring uit. Ik wil mijn digibete avonturen niet vergelijken met die van opoe Jacoba in de ruimte. Maar ik beleef die glazen-lift-ervaring vaak in microvorm. Het gebeurt als ik in een stuk een ë nodig heb en de code alt plus 137 intik. Zoals de chocoladefabriek die glazen lift uitspuwt, zo spuwt elk programma waarin ik werk mij dan uit.
Of het nou Google of Microsoft is: alt plus 137 pikken ze niet. U kunt nu vragen: waarom druk je op alt plus 137 als je weet wat er gaat gebeuren, digibeet? Er zijn meer manieren om een ë op je scherm te krijgen!
Helaas is die code in mijn vingers geslopen in de digitale prehistorie, toen een computer nog een ‘tekstverwerker’ werd genoemd. In die tijd had je een programma dat Word Perfect heette waarin je accenten en trema’s met de alt-knop je stuk in toverde. Al die codes kun je anno 2025 nog steeds gebruiken, op één na. Probeert u het maar: bij alt plus 129 verschijnt een ü, bij alt plus 132 een ä en bij alt plus 148 een ö. Nooit alt plus 137 proberen! Ik probeerde het net weer. Alles weg. Mijn vingers weigeren te accepteren dat de ä, ö en ü wel kunnen maar de ë niet.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns