Acteursfilm George Clooney speelt in Noah Baumbachs virtuoze ‘Jay Kelly’ een versie van zichzelf: een ambitieuze filmster die worstelt met authenticiteit, entourage en familie.
George Clooney als Jay Kelly en Adam Sandler als zijn manager Ron in ‘Jay Kelly’.
Jay Kelly. Regie: Noah Baumbach. Met: George Clooney, Adam Sandler, Laura Dern, Grace Edwards. 132 min. (vanaf 5 december op Netflix)
Jay Kelly (George Clooney) wil zijn zojuist gespeelde sterfscène nog een keer doen: „ik kan het beter”. Zo begint de nieuwe film van Noah Baumbach. Dat die openingsscène virtuoos in één take is gefilmd, met door elkaar lopende acteurs die allemaal een belangrijke rol in Jay Kelly zullen spelen, is een bijkomstigheid. Het draait om Kelly, charismatisch vertolkt door Clooney. Dat zijn naam trekjes van Clooney heeft, is een van de (meta)spelletjes die Baumbach en coscenarist Emily Mortimer met de kijker spelen. In de roerende climax kijkt Kelly naar een montage van scènes uit de lange loopbaan van Clooney (1961).
Kelly heeft zich omgeven door trouwe metgezellen, onder wie zijn loyale manager (een uitstekende Adam Sandler), zijn publicist (Laura Dern) en een haarstilist (Mortimer) die ook zijn grijs wordende wenkbrauwen bijkleurt. Enerzijds gaat de lange, maar met vaart gemaakte film over acteren en authenticiteit. Kun je jezelf zijn als je altijd anderen speelt? En is jezelf zijn ook niet een vorm van acteren?
In een geestige scène leest een voormalig studiegenoot van de acteursopleiding een menukaart voor in ‘method acting’-stijl. Anderzijds gaat Jay Kelly over de hoge kosten van roem. Zijn oudste dochter verwijt hem vol bitterheid afwezig te zijn geweest in haar leven. Het werk van haar vader ging altijd voor. Dit deel van de film is doortrokken van pijn, spijt en melancholie. Het leven kun je immers niet overdoen, zoals een filmscène.
Het relatief frivole tweede gedeelte van Jay Kelly bestaat uit een treinreis van Parijs naar Toscane, waar Kelly een eerbetoon op een lokaal filmfestival wacht. Maar hij onderneemt de chaotisch uitvallende reis vooral om dichter bij zijn jongste dochter te zijn, die op Eurotrip is voordat zij het huis verlaat en gaat studeren. Hij moet het legenestsyndroom onder ogen zien. Daarbij denkt hij meer en meer aan vroeger, wat Baumbach prachtig vormgeeft: de volwassen Kelly duikt als waarnemer op in zijn eigen flashbacks. De weg naar de top ging gepaard met keuzes die slecht uitpakten voor zijn familie. Dat is eerder ambitie dan narcisme, we horen een jonge Jay Kelly heel beslist zeggen dat hij een filmster wil worden en niet slechts een verdienstelijk acteur. Clooney is beide.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC