Doorbreken in een tijdperk waarin vrouwelijke popsterren de toon zetten? De 20-jarige Amerikaanse zanger Sombr heeft het voor elkaar gekregen. Maar is zijn succes volledig te danken aan eigen talent, of hielp de muziekindustrie hem vooruit, op zoek naar een nieuw mannelijk rolmodel?
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Is hij een lichtpuntje voor jonge, mannelijke popsterren? In een tijdperk waarin vooral jonge, vrouwelijke popsterren domineren? Het lijkt er wel op. Want de net 20 geworden Shane Michael Boose, artiestennaam Sombr, heeft zich de afgelopen maanden als eenzame jongen gemeld in een rijtje snel opkomende popvrouwen.
Ruim 55 miljoen luisteraars volgen hem maandelijks op Spotify. Dat is veel, voor iemand die drie maanden geleden een eerste album heeft uitgebracht (I Barely Know Her). En die nét twee hits heeft genoteerd, van het hartverscheurende liefdesliedje Back to Friends tot het gelukkig wat optimistischer en erg aanstekelijke Undressed.
Sombr gaat met zijn luistercijfers nu al richting de duizelingwekkende aantallen van nieuwe Amerikaanse popfenomenen als Sabrina Carpenter (70 miljoen). En hij schiet voorbij aan bijvoorbeeld Chappell Roan (37 miljoen), Gracie Abrams (35 miljoen), Doechii (23 miljoen) en Addison Rae (14 miljoen).
Een van de weinige nieuwe popmannen die zich nu met Sombr kunnen meten, is Benson Boone (23), die vorig jaar viraal ging met zijn megahit Beautiful Things.
Heeft Sombr zijn doorbraak aan zichzelf en zijn muzikale talent te danken? Of is hij een zogeheten ‘industry plant’, wiens succes is georkestreerd door een muziekindustrie die misschien ook vond dat het tijd werd voor een nieuw mannelijk rolmodel in de pop?
Dat is niet ondenkbaar, want het rijtje mannelijke popsterren begon ook wel een beetje te verstoffen. Justin Bieber, Ed Sheeran, Harry Styles, Bruno Mars en The Weeknd zijn natuurlijk niet versleten, maar komen als dertigers toch uit een andere generatie.
Sombr is meer een kind van zijn tijd en dat blijkt ook uit zijn snelle loopbaan. Hij groeide op in de historische wijk Lower East Side op Manhattan, in New York. Zijn ouders werkten allebei als hiv-onderzoekers bij een non-profitorganisatie en hadden genoeg middelen om hun zoon te laten studeren aan de beroemde New Yorkse kunstopleiding van LaGuardia, waar grootheden als Nicki Minaj en Timothée Chalamet in de schoolbanken zaten.
Voor hij naar zijn kunstopleiding ging, had Sombr zichzelf al geschoold in de muziek. Hij maakte gebruik van de toegankelijke en gratis software GarageBand, waarmee iedereen zelf liedjes in elkaar kan zetten. Hij volgde tutorials op YouTube en leerde zijn eigen muziek op te nemen en te produceren, laagje voor laagje.
In 2021 maakte hij op eigen kracht het nummer Nothing Left to Say; een mooi en verdrietig indieliedje, dat ging over zijn gemoedstoestand als romantische, maar ook wat sombere 16-jarige jongen. In deze tijd bedacht hij ook zijn artiestennaam, die hij vormde uit zijn initialen SMB, maar die natuurlijk ook iets verraadde over zijn adolescente onzekerheden.
Zijn talent werd ontdekt nog voor hij het kon bijslijpen op LaGuardia. Na zijn single Caroline (2022), waarin Sombr zijn stem liet jubelen als die van Jeff Buckley (1966-1997), kon hij al een contract tekenen bij de belangrijke platenmaatschappij Warner. De volwassen muziekindustrie was volgens hem een beter opleidingsinstituut: hij verliet zijn school, nog als eerstejaars.
Dat er nu flink wat geld zit achter de carrière van Sombr, is te horen aan zijn eerste album. Zijn debuut is weldadig geproduceerd en zit vol warme koorzang, strijkers en retro-effecten die soms wat doen denken aan de rijk georkestreerde pop uit de jaren zestig.
Dit wat mistige geluid zet zijn van verlangen overslaande stem in een bijpassend decor, bijvoorbeeld in het liedje I Wish I Knew How To Quit You, dat klinkt alsof het wordt gezongen in een halflege nachtclub. In de Amerikaanse muziekmedia is al een naam bedacht voor deze stijlvolle en verzorgde popsound: ‘yearncore’, naar het Engelse woord voor ‘smachten’.
En Sombr is ineens overal. Wie maar een beetje in het algoritme past, wordt op sociale media doodgegooid met commercials en andere marketing voor zijn debuutalbum. Sombr duikt op in Amerikaanse tv-shows als Saturday Night Live en werd vorige week genomineerd voor zijn eerste Grammy Award.
‘Wow, ik ben in shock’, liet hij na die nominatie weten op Instagram. ‘Vorig jaar, rond deze tijd, was ik depressief en wist ik niet waar ik het zoeken moest. Ik schreef al deze liedjes in mijn eentje, in mijn slaapkamer.’ Volgens Sombr zelf is hij duidelijk géén product van een muziekindustrie, maar eerder van zijn eigen artistieke getob.
Kritiek lijkt hij sowieso wat onprettig te vinden. Op zijn sociale media gaat hij soms in op opmerkingen over zijn uiterlijk, dat ‘te mager’ zou zijn. ‘Bodyshaming’, vindt hij dat. En vorige maand reageerde hij rechtstreeks op een TikTokker, die bij een Sombr-concert was en dat met gevoel voor drama ‘een van de ergste ervaringen uit mijn leven’ had genoemd. Vooral omdat zij, als 25-jarige, het publiek ‘te jong’ vond.
Sombr zette de tegenaanval in met een eigen aanklacht tegen de TikTokker, die volgens hem gewoon weer iemand zocht ‘om op te haten’. Daarmee doorbrak hij een ongeschreven regel in de pop, dat je als artiest niet reageert op vernietigende commentaren. Dat Sombr dat nu juist wél deed, zegt misschien ook iets over zijn generatie.
rant
Sinds zijn debuutalbum I Barely Know Her is Sombr uitgebreid op tournee, in de grotere muziekzalen. In maart volgend jaar komt hij naar de Afas Live in Amsterdam.
De popzanger lijkt nogal op de acteur Finn Wolfhard, uit de serie Stranger Things. Zo zeer zelfs, dat er een complottheorie over in het leven is geroepen: Sombr ís Finn Wolfhard.
Sombr houdt van Brian Wilson van The Beach Boys, en dus van meerstemmigheid. In het refrein van het nummer Back to Friends is de invloed van de koortjesgrootheid onmiskenbaar.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant