Met zijn familieshow ter ere van het dertigjarige bestaan van Rainbow in the Sky brengt dj Paul Elstak in het Gelredome jonge en oude gabbers samen. Wat in de jaren negentig nog een strak afgebakende subcultuur was, wordt door een nieuwe generatie lichtvoetig heruitgevonden.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Hoofdschuddend kijkt Yaden (15) toe hoe zijn vader aan het hakken is. Benen naar voren, een onstuimige shuffle opzij. ‘Hij kan het best hoor’, zegt hij. ‘Maar je ziet duidelijk dat hij tot de oude garde behoort.’ Uit de boxen van het Gelredome in Arnhem schalt Luv U More, terwijl lichtbundels de gezichten van duizenden gabbers kortstondig doen opflitsen.
Bas Wiersma hoort met gepaste trots aan. Hij ís de oude garde. Om zijn breedgeschouderde lijf zit een (iets te) strak Paul Elstak-shirt met de iconische teddybeer, het logo dat in de jaren negentig symbool kwam te staan voor de toegankelijkere happy hardcoresound. Zijn hoofd is kaal – ‘niet uit overtuiging, het viel op mijn 18de gewoon uit’ – en stilstaan is simpelweg geen optie. Wijzend naar zijn zoon: ‘Hij kreeg hardcore al mee toen-ie in de buik van zijn moeder zat.’ Dan gooit hij zijn handen hartstochtelijk in de lucht. ‘Still you know you can never make me love you more.’
Vader en zoon behoren tot de ruim dertigduizend bezoekers die afgelopen weekend naar Arnhem waren afgereisd om het dertigjarige bestaan van Paul Elstaks grootste hit Rainbow in the Sky te vieren. De Nederlandse godfather van de hardcore, inmiddels 59 jaar, gaf dit weekend twee concerten in het Gelredome: een avondshow op zaterdag en een middagprogramma op zondag, toegankelijk vanaf 6 jaar. Op het podium stonden zondag ook gastartiesten als JeBroer (bekend van de hardcoreknaller Kind van de Duivel), Charly Lownoise en de 13-jarige DJ Lady Tess, een rijzende ster binnen de happy-hardcorescene.
Voor veel ouders voelt deze middag als een terugreis naar de jaren negentig, toen The Promised Land en Life Is Like a Dance de soundtracks vormden van schoolfeesten en schuimparty’s. Maar de familieshow is meer dan louter nostalgie. In de enorme zaal ontstaat een gedeelde gabberidentiteit tussen twee generaties: de een is gevormd door het originele format, de ander groeide ermee op via de ouders.
De nieuwe lichting geeft er wel een eigen draai aan. Uptempo-feesten, waar hardcore in een opgevoerd tempo wordt gedraaid, zijn onder tieners mateloos populair. Ja, ze dragen nog altijd de Australian-trainingspakken, maar kaalgeschoren koppen zijn uit de mode. En met dank aan de vele hak-tutorials op TikTok zijn sprongetjes en zijwaartse passen een vast onderdeel geworden van het dansrepertoire.
De jongste bezoekers zijn bovendien gevrijwaard van het stigma dat hardcore in de jaren negentig achtervolgde: het hardnekkige imago van xtc, speed en vermeende extreemrechtse sympathieën – aantijgingen die binnen de scene steevast als lariekoek werden afgedaan. De strikte cultuur van toen, met harde codes en interne twisten (happy hardcore gold aanvankelijk als hoogverraad), heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een nieuwe generatie die de muziek lichtvoetig heruitvindt.
Het publiek dat zondag op de familieshow is afgekomen, vormt een ontroerende vermenging van tijdperken. Doorgewinterde early-gabbers in versleten Thunderdome-trainingspakken, met hun kinderen op de schouders, staan naast keurige mannen op leeftijd die hun oude gabberlook hebben ingeruild voor een netgestreken overhemd. Daartussen beweegt een jonge lichting die (vanaf 14 jaar) zonder ouderlijk toezicht naar binnen mag.
‘We zijn met de trein vanuit Tilburg gekomen’, zegt een jongen met krullen (‘net 16’), met een energiedrankje in zijn hand. Hij is hier met zijn vrienden. ‘We gaan geregeld naar uptempo-feesten,’ zegt hij. ‘Het leeft echt.’
Een vader (roze hoodie, een arm vol tatoeages) verzucht even verderop dat het altijd ‘zijn droom is geweest om deze muziek door te geven aan zijn zoon’. Naast hem staat een blonde jongen met bril te hakken alsof zijn leven er vanaf hangt. ‘Hardcore is tijdloos’, concludeert hij.
Familieshows zijn in de popmuziek al langer in opmars. Grote artiesten zoals Taylor Swift programmeren regelmatig ‘all ages’-concerten waarbij ouders en tieners samen kunnen gaan. Ook Nederlandse poppodia als TivoliVredenburg, 013 en Paradiso bieden steeds vaker muzikale middagmatinees aan, expliciet gericht op jong publiek.
In de dancewereld ligt dat anders: hardcore is onlosmakelijk verweven met de nacht en een minder rendabele, alcoholarme middageditie maakt organisatoren doorgaans terughoudend. Toch wist Paul Elstak het Gelredome te overtuigen de deuren te openen voor een familieshow.
Dat zijn muziek ook de jeugd aanspreekt, weet hij langer dan vandaag. In de jaren negentig organiseerde hij in de Rotterdamse club Colors al speciale kidsparty’s. ‘Die sloegen enorm aan’, zegt hij enkele dagen voor het jubileumweekend aan de telefoon. ‘Dan stond er een hele zaal vol kinderen te hakken, terwijl de ouders in een aparte ruimte via een scherm meekeken.’
Later volgde een Thunderdome Kids Party en ook op reguliere feesten ziet Elstak de jongste bezoekers vaak vooraan staan. ‘Waar ik ook draai, je ziet meerdere generaties naast elkaar helemaal losgaan.’
Voor de familieshow heeft Elstak zich niet ingehouden. ‘Kinderen willen gewoon de beukers horen’, zegt hij. ‘Het zijn geen softies.’ Wel haalde hij zijn recente hit Breek De Tent Af (refrein: ‘we zagen je doormidden (..), je moeder aan de poeder en je vader aan de pillen’) van de lijst. ‘Net wat te gortig voor 6-jarigen.’ Wat hij vooral hoopt, zegt Elstak, is dat het concert ‘voor iedereen een superleuke ervaring’ is. Lachend: ‘En ja, natuurlijk wil ik ook nieuwe fans voor de toekomst creëren.’
De 6-jarige Ryan uit Venlo is al overtuigd fan. ‘Ik heb Paul vaker gezien’, zegt hij ernstig. ‘Op de telefoon van mama.’ Femke Janssen (33) knikt: zij is de aanstichter. Zelf groeide ze op met happy hardcore. Nog altijd bezoekt ze geregeld early-hardcorefeesten in Limburg. ‘Als alleenstaande moeder is dat mijn manier om rustig te worden.’
Met dit concert wil ze Ryan laten zien dat ze ‘niet alleen maar die strenge ouder is, maar ook een losse en grappige kant heeft’. Ze kijkt naar hem, zichtbaar vertederd: ‘Dat ik dit met hem kan delen, is het beste gevoel denkbaar.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant