Cabaretier Bert Visscher had deze week twee keer een existentieel besef: werken zonder internet is verschrikkelijk lastig, maar leven zonder gezondheid is nog veel erger.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
De spreekwoordelijke vlag van cabaretier Bert Visscher hangt er een beetje slapjes bij, maar wel: aan de top van de mast. Hij – bekentenisje – heeft een ordinaire kater, want: 65 geworden, naar een restaurant gelokt door vrouwlief, en toen zwaaide die deur open. Al zijn vrienden en familie daar. ‘Mijn vrouw was al de hele week aan het konkelen, weglopen als ze gebeld werd enzo, en ik had niets door.’ Tevreden zuchtend: ‘Ja, het was een heel mooie avond.’
En dat 65-jaar-gevoel suddert nog wel even door, hij zit vol in de voorbereidingen van zijn nieuwe tour Bert Visscher 65 – dat zou je niet zeggen (‘als je niet te vaak in de spiegel kijkt, geloof je het vanzelf’). Visscher zingt nummers van zijn helden, Herman van Veen, Maarten van Roozendaal, Toon Hermans, wordt begeleid door een strijkkwartet en deelt verhalen over zijn beginperiode in achterafzaaltjes in Groningen en Terneuzen en ‘andere idiote dingen’ die nog nooit eerder een show hebben gehaald. Resumerend: ‘Een vrolijk feest.’
Verder is hij met cabaretier Martin van Waardenberg drukdrukdruk met de tragikomedie The Sunshine Boys. Veel van zijn schrijf- en repeteerwerk doet Visscher thuis, ‘maar van de week lag álles eruit, tv, wifi, alles, waarschijnlijk heb ik met m’n klauwen ergens aan gezeten, maar dan besef je ineens hoe afhankelijk je bent.’ En dan, heel snel daaropvolgend, nog een ánder, existentieel besef: ‘Ik was van de week bij een goede vriend die ziek is, en verdorie, hij is gewoon alles aan het organiseren voor als hij doodgaat, en dan zit ik te zeiken over het internet. Ik wil dat de mensen om wie ik geef het goed hebben.’
Visscher is iemand die zich niet graag neerlegt bij de vergankelijkheid en oneerlijkheid van het leven. ‘Toen mijn moeder heel ziek was en sterven zou, heb ik haar chirurg gebeld: ‘Zeg maar. Wat moeten we doen. Moeten we naar Japan? Naar Amerika? Zeg het en ik doe het. Alles om haar te repareren. Dat gevoel heb ik nu ook bij mijn vriend: ik wil iets dóén maar kan niets, behalve er zijn.’ Hij leerde maar weer, deze week: een vlag die fier bovenaan aan de mast wappert, is op je 65ste geen gegeven.
Week uit is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin (bekende) Nederlanders de balans opmaken van hun afgelopen week. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant