Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het afluisteren van gesprekken is een kunst die ik matig beheer. Nu bijvoorbeeld, zit ik een koffiebar en hoor ik achter me iemand zeggen: ‘In Dutch we call that een kleintje pils.’
Ik kijk om en zie een man en een vrouw zitten. De man is aan het woord. Hij praat met een dikke, lijzige stem, een stem waarin veel kleintjes pils van de avond ervoor doorklinken. Dit is dan het moment dat ik mijn aantekeningenboekje erbij moet pakken, of de notitie-app in mijn telefoon moet openen en driftig mee moet gaan schrijven.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het probleem is alleen dat op het moment dat ik dan mijn aantekeningenboekje eindelijk gevonden heb, opengeslagen op de juiste pagina, potloodje geslepen, ik alweer te veel van het gesprek heb gemist. Dit gebeurt overigens niet alleen met gesprekken die ik probeer op te tekenen, maar ook met kinderen of dieren die grappige dingen doen of bijzondere natuurverschijnselen en verkeersruzies.
Eerst zie ik het gebeuren, dan denk ik: dit moet ik filmen, vervolgens pak ik mijn telefoon en dan herkent mijn telefoon opeens mijn gezicht niet meer en moet ik de code intikken, verkeerde code, en omdat ik haast heb tik ik vervolgens steeds per ongeluk het laatste cijfer van mijn toegangscode als eerste, dus het duurt zeker tien seconden voordat ik de camera-app geopend heb en dan is het beste alweer voorbij.
Maar het lukt me dan ook niet om de rest te filmen omdat ik niet goed op het rode knopje heb gedrukt, mijn telefoon wel omhooghoud om te filmen, maar niets film en als ik dan weer het rode knopje indruk om de opname af te sluiten, dan begint hij dus pas met filmen, en dat is altijd een schokkerig beeld van een telefoon die in een jaszak verdwijnt.
Het is nog altijd mijn droom om spion te worden, maar ik weet vrij zeker dat ik mijn proeftijd niet door zal komen.
‘Heb je de verdachten kunnen afluisteren?’
‘Zeker, maar volgens mij volgen we de verkeerde mensen. Ze hadden het gewoon over een vuile boom die dringend verplaatst moest worden.’
‘Je bedoelt een vuile bom?’
‘O, shit. Ja, dat zal het zijn. Boom, bom, haha.’
‘Waar gingen ze die plaatsen?! Wanneer?!’
‘Sorry, geen idee, verder niet meer echt geluisterd of zo.’
Het kleintje pils is dus een uitvinding voor alcoholisten die aan de bar zitten en dan steeds een klein biertje bestellen dat ze in een paar slokken kunnen opdrinken, zodat de smaak lekker vers blijft. Dat is wat die kerel vertelde. Denk ik. Maar misschien had hij het over het dweilorkest.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns