U kent het vast ook wel, het ’s ochtends wakker schrikken en denken: ik heb een kasteel gekocht, wat nu? Moet u natuurlijk wel beschikken over een paar tonnetjes en grenzeloos zelfvertrouwen, maar de Hollander kennende zit dat al gauw goed.
In de nieuwe RTL-serie Kasteel gekocht, wat nu? volgen we zes gezinnen die, jawel, willen ‘leven als God’ op het Franse platteland en willen ‘ontsnappen aan de Vinex-terreur’. Maar, ze zijn natuurlijk eigenlijk ook ‘knettergek’ dat ze dit doen, want de kastelen die ze hebben gekocht zijn in veel gevallen ook een soort ruïne. Maar, zegt een van de deelnemers: ‘Je hebt gewoon twee gekke Hollanders nodig die het wél doen.’
Gekke Hollanders die het wél doen, daarvan hebben we er op televisie schijnbaar nooit genoeg. Zelfs honderden Ik vertrek-uitzendingen kunnen niet voorkomen dat fantasieloze tv-makers blijven zoeken naar manieren om het format ‘Nederlanders kopen bouwval in buitenland en denken het (vaak onterecht) even te gaan fixen’ tot in den treure blijven kopiëren.
Niet om al te zuur te willen doen, maar ik weet het inmiddels wel, met al die zichzelf overschattende Hollanders die even gaan laten zien hoe ze iets rendabels uit de grond gaan stampen, hun arme kinderen meeslepen en het hebben over een tonnetje hier en een tonnetje daar. Dat we aan de lopende band geconfronteerd blijven worden met de uitwassen van het diepe Vinex-ongenoegen, is blijkbaar onontkoombaar.
Misschien zijn het ook wel gewoon de uitwassen van een land dat voor delen van de bevolking te welvarend is geworden. In dat opzicht snap ik de deelnemers van Onderweg naar liefde heel goed: zij hebben Vinex en beton verruild voor een leven als ‘vanlifer’, door met een busje Europa door te trekken. Onderweg krijgen ze bezoek van potentiële dates, want ook het busjesleven kan eenzaam zijn.
Was het bij Kasteel gekocht, wat nu? vooral ergernis over het naïeve zelfvertrouwen, dan was het in Onderweg naar liefde toch meer ergernis over de taal. Ik wil heus niet de zoveelste zijn die iets zegt over de hausse aan spirituele types in dit soort programma’s, maar dan zou het ook fijn zijn om er niet de hele tijd mee te worden doodgegooid.
Maar nee, in de uitzending van woensdag ging het toch vooral weer over holistische relatietherapeuten en ‘human design coaches’, mensen die hun ‘potentiële twin flame’ gingen ontmoeten, mensen die even ‘bij zichzelf gingen inchecken om te kijken of ze niet in hun eigen space wakker willen worden’ en mensen met de ambitie om uit de ‘concrete jungle’ te breken. Ik denk dat ik brak toen een van de deelnemers vervolgens het woord ‘knuf’ gebruikte.
Ik zou er bijna van naar het Franse platteland vluchten, maar ja, ook daar is de koloniserende Hollander allang niet meer weg te denken.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant