Wie meisjes blijft verkleinen in taal, houdt vrouwen klein in de werkelijkheid. Ja, jongens en meiden verschillen. Maar niet genoeg om er als maatschappij op deze manier mee om te gaan.
Tijdens het studeren van het vak ontwikkelingspsychologie kwam ik, logischerwijs, steeds termen tegen die de geslachten van elkaar scheiden: ‘jongens’ en ‘meisjes’. Je zou denken dat met die eerste groep het einde van de adolescentie bedoeld wordt, en dat de tweede term vooral duidt op jonge kinderen. Niets is minder waar.
Het zette me aan het denken: waarom gebruiken we voor de ene groep het verkleinwoord, en voor de andere niet? Het zou toch logischer zijn om te kiezen voor ‘jongens’ en ‘meiden’, of ‘jongetjes’ en ‘meisjes’. Niet dus.
Het omschrijven van een groep jonge vrouwen als ‘meisjes’ is achterhaald. Een jongen van 17 noemen we geen ‘jongetje’ meer. Waarom niet? Omdat het doet denken aan een kind. De term ‘meisje’ voelt kinderlijk, kwetsbaar en misschien zelfs afhankelijk. ‘Jongen’ daarentegen voelt anders: je bent geen jongetje – lees: kind – meer, je bent nu een jongen.
In zulke termen over vrouwen praten is niet schokkend of nieuw. Jongens worden vaak omschreven in termen van prestaties, activiteiten en onafhankelijkheid, terwijl meisjes vaak worden omschreven aan de hand van uiterlijke kenmerken of hun sociale gedrag. Meisjes zijn lief, zorgzaam en behulpzaam. Ook hier schrik je niet van; deze manieren van omschrijven zijn inherent aan de verwachtingen van de maatschappij. Taal doet ertoe.
Over de auteur
Indy Bugter volgt de bbl-opleiding Maatschappelijke Zorg en werkt in de gehandicaptenzorg.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
De meesten zullen dit lezen en denken: ‘Daar heb je weer zo’n zeurende feminist die zich druk maakt om non-issues.’ Maar is dit een non-issue? Is het niet vreemd dat wanneer een meisje op de basisschool graag de leiding neemt, niemand bang is om een woord als ‘bazig’ te gebruiken? Terwijl wanneer een klasgenoot van het andere geslacht dit gedrag vertoont, hij een ‘geboren leider’ is?
Is het niet gek dat wanneer jongens uit onvrede non-verbale agressie laten zien, je niemand hoort over emoties die niet onder controle gehouden kunnen worden of over het zijn van een dramaqueen? Terwijl, wanneer een meisje met haar woorden – en misschien zelfs wat tranen – haar gevoelens probeert weer te geven, we dat wél doen? Boosheid is ook een emotie.
Het wegzetten van problemen van vrouwen als hormonale problemen gebeurt in elke levensfase van de vrouw. Op de middelbare school is dit niet anders; het is immers de tijd waarin veel meiden voor het eerst menstrueren. Mensen, met name volwassenen, zullen ook geen seconde te lang wachten met verhalen over emoties en ongesteldheid.
Als een meisje gedrag vertoont dat niet als gehoorzaam wordt gezien, volgt al snel de vraag: ‘Ben je ongesteld ofzo?’ Buiten het feit dat dit meteen de dialoog stopt en daarmee de ruimte voor de emotie of mening van het meisje in kwestie beperkt, is het een vraag die nooit aan jongens gesteld wordt. ‘Logisch, een jongen wordt niet ongesteld’, hoor ik u denken. Dat klopt, maar dat neemt niet weg dat jongens rond diezelfde leeftijd ook hormonale veranderingen meemaken. Die gaan vaak gepaard met snelle ergernis en woede, gedrag dat vaak past bij jongens van die leeftijd. Toch hoor je nooit: ‘Heb jij net je eerste zaadlozing gehad ofzo?’
Wie meisjes blijft verkleinen in taal, houdt vrouwen klein in de werkelijkheid. Jongens en meiden verschillen, punt. Maar niet genoeg om er als maatschappij op deze manier mee om te gaan. Het moet dan ook eens afgelopen zijn met jongens en meiden opvoeden met bepaalde verwachtingen – die wetenschappelijk gezien nergens op gebaseerd zijn – en hun meteen rollen toe te wijzen. Dat zou eerlijk zijn. Eerlijk tegenover de jongens en meiden in kwestie, maar ook eerlijk tegenover de maatschappij.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant