DEN HAAG - 'Ik was negen jaar toen ik uit Afghanistan vluchtte', vertelt Omid Rasa. 'Met je ouders?', wordt hem daarna gevraagd. 'Nee, alleen', antwoordt de 19-jarige man uit Den Haag. Omid legde als klein kind met gevaar voor eigen leven duizenden kilometers af naar Nederland. Soms zonder eten en drinken, deels te voet, zonder zijn vader, moeder of andere familieleden en zonder een idee waar hij precies terecht zou komen. 'Dat heeft mij wel veranderd.'
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Omid zit samen met een vriend op een bankje in de hal van HagaZiekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk naast hen komt zitten. 'We wachten op mijn vader en mijn neef. Die zijn nu bij een vriend dit hier ligt, omdat hij is geopereerd aan zijn dunne darm', vertelt de vriend met een accent.
'Wij komen oorspronkelijk uit Afghanistan', verklaart Omid het accent. 'Hij woont hier nu ongeveer drie jaar', gaat hij verder terwijl hij naar zijn vriend wijst. 'En ik woon hier nu al tien jaar.'
Omid is naar Nederland gekomen, omdat het in zijn geboorteland niet veilig voor hem was. 'Je hebt verschillende stromingen binnen de islam. Sjiieten en soennieten zijn de grootste stromingen.'
'Mijn volk is sjiitisch, maar de Taliban is daar heel erg op tegen', legt hij uit. 'Veel mensen die sjiitisch zijn, worden vermoord door de Taliban en dus was het daar niet veilig voor mij.'
'Maar van de vlucht zelf weet ik niet alles precies meer. Ik was negen jaar toen ik uit Afghanistan vluchtte', vertelt Omid verder. 'Met je ouders', vraagt presentator Fred daarna. 'Nee, ik ben alleen hier naartoe gekomen. Ik moest, ik had geen optie', antwoordt de jonge man schouderophalend. Daarna valt het even stil.
Omid moest alleen op de vlucht, omdat zijn ouders de reis niet voor het hele gezin konden betalen. 'Daarnaast konden mijn moeder en zusjes niet urenlang lopen door de bergen en woestijnen met heel koude of warme temperaturen. Dat zouden ze niet volhouden', voegt de jonge man toe.
'De reis was gewoon te moeilijk en te gevaarlijk voor hen. Daarom zijn mijn ouders en zusjes daar gebleven en ben ik alleen vertrokken', concludeert Omid.
'Ik heb veel meegemaakt tijdens de reis naar Nederland en die was ook niet altijd even veilig. Het is inderdaad niet even van het centraal station naar de binnenstad lopen', bevestigt hij het vragenvuur van de presentator.
'Ik moest letterlijk over bergen en door woestijnen reizen. Soms in een auto, soms met een boot en ook heel veel te voet', zegt Omid.
'Ik heb er bijna vier maanden over gedaan om in Nederland te komen', vertelt hij. 'Ik was gelukkig wel steeds in een grote groep met andere families en mensen die ook alleen op de vlucht waren.'
'Ik heb ook momenten gehad dat ik geen water had onderweg en echt op het punt stond van flauwvallen', gaat Omid verder. 'Op dat soort momenten waren er gelukkig altijd mensen die hun water wilden delen zodat ik toch door kon gaan.'
Tijdens zijn vlucht werd Omid niet alleen geconfronteerd met barre weers- en reisomstandigheden, maar ook met de dood. 'Ik weet nog goed dat we na zeven uur lopen door de bergen een korte pauze namen bij een soort grot.'
'Toen we daar aankwamen, zagen we in die grot iemand liggen slapen met een deken over zich, dachten we', gaat hij verder.
'We dachten dat hij ook op de vlucht was en toen we weer wilden vertrekken, probeerden we hem wakker te maken om te vragen of hij met ons mee wilde reizen', herinnert Omid zich. 'Toen kwamen we erachter dat hij was overleden.'
'Maar we konden niets voor hem doen en hem ook niet meenemen. Dus we hebben hem daar moeten achterlaten. Dat vond ik heel erg verdrietig', zegt hij met een trieste blik.
Na bijna vier maanden kwam Omid aan in Nederland. 'Toen ik vertrok uit Afghanistan wist ik niet waar ik naartoe ging. Ik moest alleen zo ver mogelijk komen totdat ik veilig zou zijn', vertelt hij.
'Uiteindelijk kwam ik aan in Den Haag en ben ik naar een azc in Ter Apel gebracht', gaat Omid verder. 'Daar heb ik een week gewoond en daarna ben ik in een pleeggezin geplaatst.'
Het zou daarna nog zeven jaar duren voordat Omid zijn familie weer voor het eerst zag. 'Dat was best moeilijk. Maar ik ben gewoon altijd positief gebleven. Ik ging lekker naar school en was druk met voetbal', zegt hij met een glimlach.
'Mijn moeder is drie jaar geleden samen met mijn zusjes en inmiddels ook nog een broertje naar Nederland gevlucht', vertelt Omid blij. 'Mijn vader heb ik nog steeds niet gezien en ik wist ook een tijd lang niet waar hij precies was', gaat de jonge man verder.
'Maar ik weet nu dat hij in Iran is en ik hoop dat hij over een paar maanden ook naar Nederland kan komen', zegt hij. 'Dan zijn we na tien jaar weer compleet en bij elkaar', voegt hij opgewekt toe.
'Heeft het je veranderd', vraagt presentator Fred nadat Omid zijn verhaal heeft gedaan. Daarna blijft het lang stil. 'Het heeft mij wel veranderd', zegt de jonge man voorzichtig.
'Ik ben op heel jonge leeftijd al heel zelfstandig geworden', gaat hij verder. 'Mijn broertje is nu negen jaar. Als ik nu naar hem kijk, vraag ik mij eigenlijk wel af hoe ik het op die leeftijd allemaal heb gedaan.'
Ondanks zijn alles behalve rustige en veilige jeugd, ziet Omid de toekomst vrolijk in als hem wordt gevraagd waar hij zichzelf over vijftien jaar ziet. 'Leuke vraag', lacht Omid. 'Ik doe nu de opleiding tot tandartsassistent en werk ook al in een tandartspraktijk', voegt hij trots toe.
'Ik hoop over vijftien jaar met familie te zijn, met een echtgenote, kinderen en een goede baan', besluit hij. 'Familie is gewoon heel belangrijk voor mij.'
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag