is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
De vakbonden zijn aan de beterende hand. Ze krijgen zelfs weer een beetje blos op de wangen nu het aantal jonge leden toeneemt. Volgens cijfers van het CBS zien jongeren weer brood in het bondslidmaatschap. De vakbonden hebben 376 duizend leden tot 45 jaar. Dat waren er twee jaar geleden 340 duizend.
De FNV wierf alleen vorig jaar al vijfduizend nieuwe jeugdleden. Dat is te danken aan wervingscampagnes op sociale media en acties voor hogere minimumlonen.
In totaal neemt het aantal vakbondsleden nog altijd af – met vijftienduizend in 2024 – maar die daling is aanzienlijk minder dan in 2023 (63 duizend) of 2021 (97 duizend). In totaal zijn er nog 1,4 miljoen Nederlanders lid van een bond, van wie er negenhonderdduizend bij een van de FNV-bonden zitten.
Dat is mooi. Maar vervelend is dat de overkoepelende organisatie van de FNV-vakbonden, de vakcentrale, zo met zichzelf overhoop ligt. De aangesloten bonden, van FNV Bondgenoten en FNV Bouw tot de Algemene Onderwijsbond en FNV Mooi, kijken er met argusogen naar.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De vakcentrale kan haar interne crisis blijkbaar niet meer oplossen. Vorige week vrijdag stemde het ledenparlement met nipte meerderheid tegen het herstelplan van PvdA-prominent Lodewijk Asscher en voormalig FNV-baas Ton Heerts dat, zoals deze krant schreef, een einde had moeten maken aan de ‘pokkenbende’. Asscher en Heerts mogen het werk nog een keer overdoen, maar hun kans op succes is nog geringer dan die van verkenner Wouter Koolmees bij de formatie.
Op dit moment denken verschillende vakbonden erover de FNV maar helemaal te verlaten. Als de FNV uit elkaar spat en de bonden hun eigen weg gaan, dan hebben de werkgevers en de overheid ook een probleem. Er is dan geen centrale partner meer om mee te onderhandelen. Er resteert alleen een lange reeks van individuele bonden die elkaar overschreeuwen met steeds andere eisen.
Polderen is praktisch onmogelijk. Het overleg zou vanuit het zaaltje in het SER-gebouw aan de Bezuidenhoutseweg in Den Haag moeten worden verplaatst naar congrescentrum World Forum aan de Churchillplein. Dat zullen de werkgevers noch de overheid willen. Landelijke afspraken over lonen, pensioenen, werktijden, scholing, werkloosheidsbestrijding en medezeggenschap zijn niet meer te maken.
Nederland heeft veel aan het poldermodel te danken, zoals de verzorgingsstaat en de krachtige exporteconomie. Als de bonden allemaal hun eigen gang gaan, wordt het niet alleen een pokkenbende in de vakcentrale van de FNV, maar in het hele land.
In het verleden zijn weleens pogingen gedaan de macht van de huidige centrales te breken, zoals met de oprichting van de Nieuwe Vak Centrale (NVC) in 1975 (de initiatiefnemers vonden de centrales te politiek) en De Nieuwe Vakbeweging (DNV) na een ruzie over de pensioenhervormingen in 2012, maar die liepen spaak.
Hopelijk lukt het de arbeidersbeweging zich ook dit keer onder één paraplu te verenigen. Anders wordt de stoere bink met een blos op de wangen algauw een wit weggetrokken patiënt.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns