Beyoncé en Adele hebben bewezen dat zingen over overspel of een scheiding tot groot succes kan leiden. Dat ervaart Lily Allen nu ook met haar album West End Girl, waarop haar gestrande huwelijk met acteur David Harbour tot in detail wordt besproken.
Voor wie even een geheugensteuntje nodig heeft: Lily Allen brak in 2006 groots door met haar hit Smile. In de periode tot en met 2013 scoorde de Britse zangeres zeven hits in de Nederlandse Top 40.
De veertigjarige Allen neemt in haar muziek geen blad voor de mond, blijkt uit haar grootste hits. Fuck You was aan de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush gericht en Not Fair gaat over de tegenvallende bedprestaties van een partner.
De laatste jaren was het op muzikaal vlak een stuk stiller rondom Allen. De zangeres bracht in 2018 haar vierde album No Shame uit, wat niet veel aandacht kreeg. Dat is met het eind vorige maand verschenen West End Girl wel anders. Afgelopen weekend stond ze met drie nummers ervan in de top twintig van de Britse Spotify-lijst, mede dankzij de grote media-aandacht.
Het album West End Girl vertelt grotendeels chronologisch hoe Allens huwelijk met Stranger Things-acteur David Harbour vorig jaar op de klippen liep. In het eerste nummer, dat ook West End Girl heet, horen we hoe het net getrouwde stel met Allens twee kinderen naar New York verhuist.
De zangeres krijgt dan een rol aangeboden in een toneelstuk en gaat tijdelijk terug naar Londen. We horen Allen een telefoongesprek voeren met haar man, waarbij alleen haar stem is opgenomen. Uit de context valt op te maken dat ze aarzelend instemt met een open relatie, omdat Harbour dat graag wil. Dat blijkt het begin van het einde.
Op Tennis is te horen hoe ze berichten op Harbours telefoon ziet van ene Madeline, met wie hij een affaire heeft. De afspraak in hun open relatie was dat ze alleen het bed zouden delen met "vreemden". "Maar jij bent geen vreemde, Madeline", richt ze zich tot de scharrel van haar man in het lied Madeline.
En daar blijft het niet bij. Allen wil Harbour even niet meer in haar bed hebben en stuurt hem naar zijn andere appartement, waar ze wat spullen langsbrengt. Ze komt er dan achter dat hij die woning gebruikt voor zijn seksuele uitspattingen, bezingt ze in Pussy Palace. Ze vraagt zich hardop af of hij soms een seksverslaving heeft.
Op Nonmonogamummy en Dallas Major probeert Allen de open relatie en bijkomende datingapps te overleven. In de laatste nummers van de plaat lijkt ze vrede te hebben met een scheiding van Harbour.
In interviews over het album benadrukt Allen dat niet elk woord dat ze schreef, echt gebeurd is. "Een deel ervan wel. Het is aangevuld met fantasie", vertelt ze aan Interview Magazine. Bijna een jaar nadat ze het album in tien dagen had geschreven, is ze niet meer "boos of verward". "Het is ook niet bedoeld als wraak", zegt over haar openhartigheid op de plaat.
In een interview met The Sunday Times legt ze uit dat Madeline niet een bestaand persoon is, maar wel is gebaseerd op echte personen. Natalie Tippett, een kostuumontwerper die met Harbour aan een film werkte, beweert dat het personage Madeline op haar gebaseerd is. Zij had namelijk een affaire met Harbour. Allen heeft dit niet bevestigd.
Het online speculeren over het privéleven van Allen draagt alleen maar bij aan het succes van de plaat. De streamingcijfers op Spotify zijn nog altijd stijgende en West End Girl is met lovende recensies ontvangen. En zo zet Allen, in navolging van Beyoncé met Lemonade en Adele met 30, haar persoonlijke ellende om in commercieel succes.
Source: Nu.nl achterklap