Terwijl in Nederland de stembussen bijna sloten kon er in New York alvast op de burgemeester worden gestemd. Ik zat in lunchroom Via Quadronno met een vriendin, die bekende voor de onafhankelijke kandidaat Andrew Cuomo te hebben gekozen.
‘Hij leek me de juiste man op de juiste plaats’, zei ze.
‘Ik houd van niet-populaire meningen, maar Andrew Cuomo is mij een brug te ver’, antwoordde ik. ‘Het beste wat over die man gezegd kan worden is dat hij nostalgie losmaakt. Alsof je op de vorige eeuw stemt.’
Ik herinnerde me de vorige eeuw. In 1998 of 1999 was ik gevraagd te investeren in Via Quadronno. Ik deed het niet, maar schreef er een verhaal over. Jaren later, in 2009, was ik te gast op een boekenfestival in Moskou. Er waren romans van mij in het Russisch vertaald, ik dacht dat ze me daarom hadden uitgenodigd, maar toen ik het zaaltje binnenliep bleek ik te zijn aangekondigd als eigenaar van een sandwichshop in New York.
Je kunt boos worden, maar er zaten dertig mensen in het zaaltje die het geheim van het Italiaanse broodje wensten te horen. Ik dacht, wie ben ik om ze dat te ontzeggen? Dus ik sprak over de focaccia. Na afloop zei een Russin: ‘Dat was zo’n positief verhaal.’
Een opluchting, want vaak krijg ik te horen dat mijn werk zo somber is. Wat ik overigens begrijp. Als je denkt dat je recht hebt op een woning in het paradijs en iemand wijst je op de huizenprijzen, dan kun je somber worden. Wie zich wat bescheidener opstelt, een keer per kwartaal een weekendje paradijs, heeft van die somberheid helemaal geen last.
‘Cuomo gaat niet winnen’, zei ik tegen de vriendin, ‘maar laten we op hem drinken. Iemand moet het doen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns