is cabaretier, presentator en columnist voor Volkskrant Magazine.
Naar de Deventer Schouwburg zonder navigatie is nog knap lastig. En met ‘navigatie’ bedoel ik niet het uitzetten van een scheepskoers met behulp van kompas en sextant, hetgeen dat woord nog betekende toen ik geboren werd. Bizar dat het binnen één mensenleven onvoorstelbaar is geworden dat men zijn weg zou vinden zonder navigatie-app, zoals pijnlijk duidelijk werd toen ik na een kwartiertje rijden mijn iPhone op het dashboard wou ploppen, en merkte dat ik ’m niet bij me had. Wat nu?
Hoe deed ik dat voordat ik live op een schermpje mijn locatie kon zien, op een automatisch gegenereerde route naar mijn bestemming, met mijn geschatte aankomsttijd, met medeneming van alle onderweg toegestane maximumsnelheden? Als Columbus dat had gehad, was hij nooit per ongeluk op Amerika gestuit, maar was hij na passeren van de Azoren constant gesommeerd om te draaien, zodat hij netjes en op tijd in India was aangekomen, waar hij tenslotte naar op zoek was.
Op zich was Deventer vinden het probleem niet. Ik rijd lang genoeg auto om te weten dat Deventer langs de A1 ligt, een snelweg die meestal niet moeilijk te vinden is. Maar dan? Eenmaal Apeldoorn voorbij, begon de paniek in te zetten. De uitdrukking ‘op de tast rijden’ dreef weer boven. Lang geleden vond ik immers soms mijn weg naar theaters door gewoon op de gok de betreffende gemeente in te rijden, speurend naar bordjes met het woord ‘centrum’ of ‘gemeentehuis’, omdat ze vaak daar in de buurt waren. Als ik aan de late kant was, resulteerde dat vaak in met hoge snelheid over de verkeersdrempels van autoluwe woonwijkjes stuiteren, wanhopig op zoek naar de uitgang. Soms had ik velletjes papier in de auto met daarop een gekrabbelde routebeschrijving, met een schematisch tekeningetje van een paar straten. Had iemand me die dan door de telefoon doorgebeld of zo? Moet haast wel.
En o ja: het stratenboek! Die dikke pil met alle kaarten van alle plaatsen van Nederland. De helft van het boek bestond uit de index; je moest eerst achterin de juiste gemeente opzoeken, en dan stonden daaronder alle straten, pleinen, dreven, lanen, vaarten en grachten op alfabet, plus de coördinaten ervan op de kaart, als vakjes op een schaakbord. Gemeente: Heusden. Bladzijde: 324. Straat: Kerkstraat. Vak: C7. Daar had je wat aan, gesteld dat je de Kerkstraat kon vinden in vakje C7. En dat Heusden er nog in stond, want veelgebruikte stratenboeken vielen na verloop van tijd uit elkaar. Het was, kortom, zaak goed van tevoren te plannen en op tijd te vertrekken, twee disciplines waar ik nooit goed in ben geweest.
Ik bereikte Deventer zonder problemen, en moest nu hopen dat mijn oude vaardigheden van hard rijden en panikeren me ook in de 21ste eeuw naar de juiste locatie zouden gidsen. Mijn laatste strohalm was, herinnerde ik mij, de grote plattegrond die vroeger vlak na elk plaatsnaambordje te vinden was met een handig parkeerplaatsje erbij. Daar stond ik dan naar te turen, soms met een pen een route tekenend op mijn hand, hetgeen nog best lastig was in de regen.
Deventer is een topstad, om vele redenen. Daaronder ook het feit dat meteen vanaf de afslag richtingsbordjes zijn geplaatst met het woord ‘Schouwburg’, waarmee ze bewijst haar prioriteiten op orde te hebben.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dit is een column uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns