is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
Wildplukken in het bos wordt een steeds groter probleem voor dieren die moeten leven van kastanjes en andere bosvruchten. De oplossing is eenvoudig.
Mogelijk dat historici ooit tot heel andere inzichten zullen komen, maar zeer vermoedelijk kregen de oude Germanen nooit boetes voor het plukken van paddenstoelen. Nu, een paar duizend jaar later, gebeurt dat wel. Onvermijdelijk misschien, nu de mensheid zich heeft verspreid als een invasieve exoot die de biodiversiteit in zijn eigen habitat bedreigt.
En dus voerde onlangs op de Utrechtse Heuvelrug een team van 21 boswachters, groene boa’s, boa’s van het waterschap, de milieupolitie en de marechaussee een grote controleactie uit tegen deze ‘stroperij’. De vangst: ruim 36 kilo paddenstoelen. ‘Er zijn roodkleurige paddenstoelen in beslag genomen die onder de Opiumwet vallen, maar ook bruine soorten die populair zijn bij restaurants’, meldde RTV Utrecht.
Tegen de verdachten is proces-verbaal opgemaakt. Wie op grote schaal of commercieel plukt, riskeert een boete tot 4.100 euro wegens diefstal en natuurbeschadiging, wist de omroep.
Het is herfstvakantie, en dus verleidelijk om de zakken te vullen met wat de natuur geeft. Cantharellen, eekhoorntjesbrood, bosbessen, bramen, tamme kastanjes – ze liggen voor het oprapen, en toegegeven: ze zijn heerlijk. Maar het brood (en bramen en bosbessen) is allereerst voor de eekhoorntjes en hun bosvrienden. Die moeten ervan leven. Dat lukt steeds minder goed nu die invasieve mens zich steeds massaler te buiten gaat aan eekhoorntjesbroodroof.
Ook De Telegraaf ging de natuur in en vond een splijtzwam: de buitenlanders. Arbeidsmigranten uit Oost-Europa, waar wildplukken gangbaar is (en de natuur ruimer). Ikea-tassen vol nemen ze soms mee naar huis, beklaagde een boswachter zich. ‘Ik kom toch ook niet zomaar bij jou in de voorraadkast thuis?’
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Waar ligt de grens in Nederland? De ongeschreven regels van het wildplukken sturen de burger het bos in. Pluk maximaal 250 gram, zegt Staatsbosbeheer. Dat is ongeveer een bakje champignons uit de supermarkt. Kan, maar als iedereen dat doet, is het bos alsnog snel leeg.
Neem maximaal een tiende van de hoeveelheid die er staat of ligt, zeggen andere regels. Klinkt goed, omdat er zo altijd wat overblijft. Maar hier gist een nieuwe splijtzwam: dat tiende deel wordt steeds kleiner naarmate er meer voorgangers waren. Dus wie het eerst komt, die het meest maalt.
Zo’n Narcos-actie als op de Utrechtse Heuvelrug was een belachelijke vertoning, vond ecoloog en biologiedocent Rick Middelbos op Radio 1. Als we mensen in bossen te veel belemmeren, daalt het draagvlak voor de natuur en zijn we nog verder van huis, zei hij. Zit ook wat in.
De wetenschap heeft er wat op gevonden: ook bosvruchten blijken levende kiemen. Dat biedt kansen. Laat gemeenten hun plantsoenen en stadsparken volzaaien met bessen en kastanjes, en zo omtoveren tot voedselbos voor mensen. Geef de verplichte opdracht aan iedere wildplukker om deze herfstvakantie één tamme kastanje mee naar huis te nemen en 3 à 4 centimeter diep in een potje aarde te stoppen. Dek de pot af met bladeren en laat hem een winter buiten staan en voilà: komend voorjaar verrijst in je tuin (of plantsoen in de buurt) een hele boom. Wacht een jaartje of tien tot vijftien voor ze kastanjes afgeven. Dat duurt even, maar daarna pluk je er nog vijfhonderd jaar de vruchten van. En de eekhoorntjes hebben hun brood terug.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns