is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Bij een potentiële ophefshow, van de metalband Disturbed, bleef het dinsdag opvallend stil. Bij het rustige protest bij de uitgang ontstond zelfs een beschaafd gesprek.
En weer kwam een potentieel ophefconcert onze kant op. Zo’n popshow die meer wordt dan een popshow, omdat er wereldconflicten bij moeten worden uitgevochten.
De ellende kwam nu eens van de andere kant. Geen pro-Palestina-ophef, zoals we die zagen bij punkbands als Bob Vylan, maar pro-Israël-ophef.
De Amerikaanse band Disturbed heeft een charismatische zanger, David Draiman, die goed kan rockzingen. Hij deed dat in de cover The Sound of Silence en ging daar tien jaar geleden viraal mee. Vorig jaar ging Draiman, een Amerikaan van Joodse komaf, viraal om andere redenen. Draiman is al langer fan van het land Israël. Zijn familie woont er, vandaar. Toen zijn favoriete land werd aangevallen door Hamas, op 7 oktober 2023, werd Draiman dus boos.
Vorig jaar was hij in Israël. Hij besloot er het leger een hart onder de riem te steken. Draiman signeerde een bom en schreef er ‘Fuck Hamas’ bij. En hij durfde een foto van die actie op Instagram te zetten.
De foto werd gedeeld op sociale media en voorzien van commentaar (‘was die bom maar in zijn gezicht ontploft’, dat werk). Maar de band trapte daarna toch een wereldtournee af, die ze deze week naar de Amsterdamse Ziggo Dome bracht.
En toen gebeurde iets raars. De ophef, die we rond Bob Vylan nauwelijks konden bijbenen, bleef uit. Geen woedende lobbyclubs, geen bedreigingen. Ik kreeg mailtjes van lezers: ‘Waar blijft nú de ophef? Wordt hier niet gemeten met twee maten?’
Misschien wel. Maar mogelijk ook omdat de zaken Bob Vylan en Disturbed erg verschillen. Bob Vylan geeft uitgesproken politieke shows en roept het publiek op in actie te komen: rumoer verzekerd. Dat doet Disturbed niet. Die band zingt gewoon rockliedjes.
Ja, Draiman houdt er, als privépersoon, een abjecte mening op na, namelijk dat het prima is om bommen op Gaza te gooien ook als daar mogelijk kinderen mee worden getroffen. Maar dat is geen illegale mening: hele landen hebben hem, helaas. Een concert verbieden vanwége die mening, zou heel ver gaan.
In België gebeurde dat toch, op de valreep. De krant De Standaard besloot de zaak vlak voor de Disturbed-show in Brussel onder de aandacht te brengen. De burgemeester cancelde daarop het concert. Ik vond dat nogal wat. Shows van Bob Vylan en Disturbed moeten doorgaan, tót er dingen worden geroepen die onwettig zijn of mensen in gevaar brengen.
Om dat te checken, ging ik dinsdag naar de Ziggo. En ik kreeg zowaar een vlaagje hoop op misschien, ooit, iets betere tijden. Eerst omdat Disturbed een knieval maakte. Draiman toonde enig berouw en zei dat iedereen welkom is bij Disturbed, ‘ook Palestijnen’. Too little, too late, zeker. En enigszins bizar, want waarom zouden Palestijnen niet welkom zijn? Maar het publiek reageerde sterk. Mooi moment van zoete wraak: in de zaal werd ook ‘free Palestine’ geroepen.
Maar buiten gebeurde iets nog mooiers. Na afloop stonden vier demonstranten bij de uitgang, met een Palestinavlag. Ze draaiden een liedje van Bob Vylan. Toen de politie vroeg of de muziek zachter mocht, ging de muziek zachter. Een deel van het publiek ging rond dit clubje staan. Maar niet om keihard ruzie te maken. Er ontspon zich een beschaafde discussie.
Ik kon het bijna niet geloven. En door mijn hoofd schoot een – waarschijnlijk naïeve – gedachte. Zou het kunnen dat we binnenkort, na de vredesgesprekken over Gaza, ook weer op iets minder overspannen toon met elkaar kunnen praten? Ook over popmuziek die ons niet aanstaat?
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns