Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Ik liep door Breda. (Prikkelende opening. Buwalda? Moet die niet door Los Angeles lopen? En anders wel door de Nigerdelta, leegvurende een kalasjnikov? Vaker inzetten dus.)
Me aldus voortbewegende, passeerde ik een openbare tentoonstelling van foto’s. Met een schrille piep bracht ik de benenwagen tot stilstand en stapte uit.
Meteen viel mijn oog op een fascinerende zwart-witprent van een nijlpaard in een stads watertje. Op de wallekant hadden zich dagjesmensen verzameld. Wat gingen we godverdomme nu beleven?
‘Een ontsnapt nijlpaard uit circus Toni Boltini’, stond op het bordje, ‘zwemt op 28 mei 1977 urenlang in de Bredase singels. Uiteindelijk wordt hij, na veel bekijks, met grote moeite door het circuspersoneel weer gevangen. Later bleek dat het een publiciteitsstunt was.’
Het volk op de wal stond er ontspannen bij, zittende kinderen, ouders met swingpijpen en op een meter afstand, half boven water, snuffelend aan het gras, dat nijlpaard.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Mensen, pas toch op! Dat beest is levensgevaarlijk. Kijk maar in jullie Winkler Prins. (Internet hadden deze primaten nog niet. Dan hadden ze kunnen opzoeken dat die muil 180 graden kon worden opengesperd en een bijtkracht bezat drie keer zo groot als die van een leeuw. Zeer agressieve beesten. Oog in oog met een nijlpaard is de kans 87,5 procent dat je sterft, aldus Google. Ze leven in kuddes, vaak met z’n tweehonderden. Ze kunnen staande op de bodem, onder water dus, slapen. Ik bekeek die foto met afgrijzen. Zo meteen werden ze wakker en volgde er een massaslachting.)
Ik startte de wagen en liep naar huis. Daar verdiepte ik mij in de kwestie. In de kranten van toen stond nergens dat het een publiciteitsstunt was. Volgens ooggetuigen had het nijlpaard ‘water geroken’ en was door de circusomheining gebroken, plons, de singel in. Mooi. Doe je niet vrijwillig, dacht ik, als je een circus hebt. Voor hetzelfde geld gaat je nijlpaard ergens op de bodem een etmaal staan pitten. Of vreet-ie een stel kleuters op.
Ik herken de verdachtmaking. Ooit sloeg de zogeheten boekenscheurder toe, hij verscheurde twintig kaften van Bonita Avenue, in vier verschillende boekhandels. Kwam op het journaal. En daarom dacht iedereen dat ik het zelf had gedaan. (Het idee alleen al, je eigen boeken staan te verscheuren. Ik zie me al staan, bij het stapeltje. ‘Meneer, wat zijn wij aan het doen?’ etc.)
Anderzijds ging het niet erg goed met Circus Toni Boltini, twee jaar later ging het failliet. En ze hadden al een succes gevierd met een dierenfoto. In 1962 had een bruine beer de zangeres Ria Kuyken (?) overmeesterd. Ze was samen met Toni en de berendresseur de berenkooi in gestapt, om te wennen aan de beren, waarmee ze wilde gaan optreden.
Zo dom klinkt dit.
Een fotograaf maakte snel een foto, de benarde Ria staat erop, liggend onder die beer. Ze wonnen er de World Press Photo mee. Kijk. Ria Kuyken (?) overleefde het en werd beroemd (?). ‘Ken jij Ria Kuyken?’
‘Die van die beer?’
Rare vriendin heb ik. Enfin, een kleuter onder een losgebroken nijlpaard was natuurlijk wel gunstig geweest, toch.
Over die Boltini las ik ondertussen mooie verhalen. Hij werd geboren in Eindhoven, in een Hitler-angehaucht gezin. In 1940 gaat Toni, pas 19, bij de SS. Maar na twee jaar wordt hij anti-nazi, wat hem op zes maanden strafkamp komt te staan. Weer vrij sluit hij zich bij het verzet aan en redt de Sinti-familie van Tata Mirando.
Goeie revanche. Zo doe je dat.
Mooi is ook dat hij in 1967 co-producent was van Adieu Filippi, een speelfilm over een verliefde clown, die nooit is uitgebracht, geldproblemen. Plus dat nijlpaard dus.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns