Een zeer specifieke, maar volgens mij veelvoorkomende vorm van schaamte is de schaamte die zich voordoet als je in de supermarkt langdurig staat te kijken bij het schap met de makkelijk klaar te maken maaltijden in kartonnen doosjes.
Ze heten overal anders, verspakket, maaltijdpakket, maar bijna iedere supermarktketen heeft inmiddels ontdekt dat als je een ui, een prei, wat lasagneblaadjes en een teen knoflook bij elkaar gooit in een kartonnen doosje, je die als vers klaar te maken maaltijd kunt verkopen aan mensen zoals ik. Mensen die te sloom en te lui zijn om zelf bovengenoemde knoflook en lasagneblaadjes bij elkaar te scharrelen in de winkel, en te ongeïnspireerd om zelf te bedenken wat ze die avond gaan eten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op zich allemaal prima, je doet er niemand kwaad mee, en het is gezonder dan kant-en-klare magnetronmaaltijden of knakworsten uit blik, denk ik, maar toch voel ik me altijd betrapt, bekeken en beschaamd als ik bij mijn supermarkt heel lang bij het schap naar die kartonnen doosjes sta te staren, om te besluiten of ik die avond curry madras, lasagne of toch een lekker gekke traybake zal ‘maken’.
‘Maken’, want je maakt het natuurlijk wel zelf, je roert in een pan en je giet dingen af, maar veel is er voorgesneden, de kruiden zijn gemengd, het recept is niet moeilijk en ik check ook altijd of de algehele bereidingstijd minder dan dertig minuten is. Wat ik ook fijn vind: als het enige zelf toe te voegen ingrediënt 300 milliliter water is. Dát kan ik.
Het doet me altijd denken aan mijn studententijd, toen ik bij elk etentje bij mij thuis een variant van Aardappel Anders opdiende. Ik wist dat het niet bijster culinair was. Ik wist ook: ik kan niks anders dan Aardappel Anders.
Een tijdje geleden zag ik dat iemand op sociale media de verspakketten ‘treurig’ noemde, en toen voelde ik me extra betrapt. Toch is het voor mensen zoals ik, die karaktergewijs nu eenmaal het liefst zeven minuten voor etenstijd zonder enig idee en met veel honger en haast een winkel binnenstappen, erg prettig dat een receptenmaker heeft bedacht dat ik vanavond risotto kan gaan eten. Ik hoef er zelf alleen nog maar een bol mozzarella bij te kopen.
Gisteren ‘maakte’ ik preisoep uit de kartonnen doos, waarbij ik tot mijn voldoening nog best noeste handelingen moest verrichten, zoals het hakken van een pastinaak. Mijn kinderen, niet altijd de makkelijkste eters, zeiden dat ze de soep lekker vonden.
‘Komt gewoon uit zo’n pakket,’ zei ik. Ik schaamde me alweer. En zo kun je je niet een, niet twee, maar drie keer schamen bij het bereiden van een lekkere pan soep.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.