Met speels voetbal verschafte het Nederlands elftal het volk een aangename zondagavond van sport en spel. De ploeg van coach Ronald Koeman is bijna geplaatst voor het WK, na de eenvoudige zege (4-0) op Finland.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het was ook weer eens Memphis Depay-dag, zondag in de vrolijke Johan Cruijff Arena, als ode aan de man van de records in het Nederlands elftal. Hij maakte 54 doelpunten nu, nadat hij vorige maand in Litouwen het record van Robin van Persie al had gebroken en daar inmiddels vier treffers voorbij is.
De 31-jarige Depay weet alvast dat hij nog jaren de beste schutter aller tijden van het Nederlands elftal zal blijven, tot ver in de jaren waarin hij op een veranda tevreden terugkijkt op zijn loopbaan met een mogelijk nog veel vollere baard dan nu. Van de huidige generatie internationals is Cody Gakpo tweede, met achttien doelpunten.
Recordhouder in zijn eentje is hij sinds zondag ook qua beslissende voorzetten, assists; 35 stuks, twee meer dan Wesley Sneijder, een geboren aangever die bovendien veel meer interlands nodig had om tot zijn 33 te komen. Depay is dus direct betrokken bij 89 goals.
Het saldo van zondag was: een doelpunt uit een strafschop, na hands, de 3-0. Rustig benut, keurig in het hoekje geplaatst, waarbij aanvoerder Virgil van Dijk hem de bal persoonlijk overhandigde, zodat er geen misverstand kon bestaan over wie de strafschop ging nemen. Cody Gakpo had er nog twee genomen op Malta. En twee assists dus, de mooiste bij de tweede goal van Oranje, een aangesneden vrije trap, op het hoofd van de duikende Van Dijk. Even ging Depay op de knieën, om de blijdschap te delen met zichzelf, om daarna in de armen van de aanvoerder te vallen.
Hij gaf ook de snelle, rustgevende 1-0 aan, van Donyell Malen, die na Depays tikje terug hard inschoot. De bal was houdbaar voor doelman Jesse Joronen, maar die miste de kracht in zijn hand en pols om de bal tegen te houden. Malen was rechtsbuiten. Middenvelder Tijjani Reijnders was in de basisploeg vervangen door Justin Kluivert.
Depay, die in alle discussies over de spitspositie onomstreden is, zeker bij bondscoach Ronald Koeman, was dus terug als spits in plaats van Wout Weghorst. Depay was tegen Malta in de slotfase ingevallen omdat hij later arriveerde vanwege een kwijtgeraakt paspoort en terugkeerde van een blessure. Na een uur werd hij zondag op zijn beurt weer vervangen door Weghorst, die vrijwel meteen scoorde, doch het doelpunt afgekeurd zag vanwege buitenspel.
Depay snapt ook dat voetbal amusement is, als afsluiting van een weekeinde voor de aanhang, tegen een ploeg die bij voorbaat bang was voor een forse nederlaag en weinig meer deed dan op een bijna verlegen manier proberen de schade zoveel mogelijk te beperken. Depay probeert iets leuks bij een veilige stand, iets grappigs, iets creatiefs. Een truc, iets dat verwondering wekt, waarvan ook de kinderschare op de tribunes enthousiast raakt, als de nieuwe generatie supporters bij haar misschien eerste bezoek aan een groot stadion. Die kleintjes zien voetbal nog als een spel en proberen in de training hun creativiteit de vrije loop te laten. Ze dromen van zo’n handigheidje als Memphis laat zien in een vol stadion.
Zo’n mooi moment van massale opwinding was ook te zien ergens in de eerste helft, toen verdediger Mickey van de Ven in een sprintduel een dermate ruime voorsprong nam op een Fin, dat het leek alsof hij de DRS-zone van het grasveld in Amsterdam had betreden. Ja, het was al met al best een lekkere wedstrijd om naar te kijken, vooral in de eerste helft dan, want na rust gebeurde niet meer zo heel veel, zoals wel vaker in dit soort duels.
Op rechts ging het vrij goed met Denzel Dumfries en Donyell Malen, die dus in plaats van Jeremie Frimpong speelde als rechtsbuiten op papier. Malen trekt makkelijker naar binnen, dat is een beetje zijn natuurlijke houding in voetbal, en dan dendert Dumfries over de flank. Malen heeft bovendien veel scorend vermogen, hetgeen bleek na zijn snelle 1-0.
In de tweede helft viel nog één doelpunt, een raket van Gakpo, op aangeven van invaller Xavi Simons. Het Nederlands elftal is soeverein koploper in de vrij zwakke WK-groep. Ook Finland is nu definitief afgeschud als ‘rivaal’ voor de eerste plaats, die goed is voor directe plaatsing. Polen, dat later op de avond in Litouwen speelde, kan Oranje theoretisch nog inhalen, maar alleen als er heel gekke dingen gebeuren.
Volgende maand is de op papier lastigste wedstrijd van de serie, Polen-uit, dat vanwege het veel betere doelsaldo van Oranje eigenlijk geen echte concurrent meer is. Daarna is de sluiting van de reeks, thuis tegen Litouwen, waarna het nadenken en fantaseren over het WK kan beginnen. Dat is sowieso altijd een van de mooie aspecten van een WK. De oneindige voorpret.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant