Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Er klonk een zoem en daarna een harde klik. Ik duwde tegen de zware deur en liep de hal in. De tegels op de vloer glommen en mijn voetstappen klonken hol tegen het hoge plafond. Een smalle, fel verlichte lift bracht me naar de vierde verdieping. De deur van het appartement ging open en daar stond hij. Mijn vriend. Zijn grote lijf besloeg de hele deurpost. Geen hallo, geen welkom. ‘Je hebt geen korte broek aan’, was het eerste dat hij zei. Daarna, afgemeten, maar hartelijk: ‘Heel goed.’ Een Reviaanse opluchting overviel me.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bij het inpakken voor mijn reis naar Madrid had ik natuurlijk gekeken wat voor weer het zou worden. 27 graden en volop zon. Even kwam ik in de verleiding een korte broek in te pakken. Ik ben een voorstander van korte broeken en een tegenstander van mensen die tegen korte broeken zijn (en dat overal maar blijven verkondigen). Maar ik vind ook dat je je moet aanpassen aan je bestemming. En lang geleden, toen ik in Sevilla woonde, leerde ik dat je in Spanje nooit – onder geen enkel beding – een korte broek aantrekt. Ook al brandt de zon gaten in de gevels. Het is zelfs zo, echt waar, dat als je in Spanje aankomt en je hebt een korte broek aan, je gearresteerd wordt en men je paspoort afpakt.
Vervolgens krijg je heel even je paspoort terug en word je op een vlucht gezet. Niet terug naar je eigen land – dat mocht je willen – maar naar Bangladesh, waar vervolgens weer je paspoort wordt afgepakt en je in een sweatshop je eigen lange broek moet maken. Dat is, zeker als je ongeoefend bent, bepaald geen sinecure. En dan heb ik het nog niet eens over de luchtvochtigheid en de aanpassingsproblemen die je darmen hebben met de lokale keuken. Als dan uiteindelijk je broek af is, krijg je je paspoort weer terug en word je teruggevlogen naar Spanje. Dit is dan de milde behandeling. Er zijn mensen – ik kende ze – die met zowel een korte broek als teenslippers Spanje probeerden binnen te komen en nooit meer teruggekomen zijn.
Met lange broek en dichte schoenen betrad ik Spaanse bodem. Vanuit de luchthaven pakte ik de metro naar de stad. Na een lange rit waarbij ik twee keer moest overstappen, liep ik de trap van het metrostation op, het daglicht tegemoet. De zon scheen volop, het was warm en druk. Mensen waren op weg naar huis, naar het terras, of haalden hun kinderen uit school. Werkelijk iedereen droeg een korte broek. Zelfs dieren.
Voorts liep ik nog een klein etmaal teleurgesteld en oververhit door Madrid. Tot ik voor de deur van het appartement van mijn vriend stond en hij open deed. Gezien. Niet onopgemerkt.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant