is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Morgen ga ik naar de kapper. Het is een afspraak waar ik enorm tegenop zie, want ik ben mijn kapper anderhalf jaar geleden beginnen te bedriegen. Mijn moeder leerde me dat ontrouw aan vaste kappers bijna net zo erg is als die aan een geliefde. Na mijn eerste overspel voelde ik me dan ook zo schuldig dat ik hem niet meer onder ogen durfde te komen en dus bleef doorgaan met hetgeen ik mezelf verweet: vreemdgaan. Een nomadentocht volgde, vol schaamte en nog beschamender kapsels.
‘Hair is everything’, zegt Phoebe Waller-Bridge in haar serie Fleabag. ‘We wish it wasn’t, so we could actually think about something else occasionally – but it is.’ Het is een uitspraak waar ik me eerder met zwaar dan licht gemoed bij aansluit. Een tijd lang ging ik zo veelvuldig naar de kapper dat ik op een dag werd verwelkomd met de opmerking dat ‘de patiënt er weer was’.
Haar is alles en ook kappersbezoeken staan voor veel. In feite zijn het beknopte liefdesrelaties: je probeert iets aan te geven, maar doet dat met te weinig woorden. Vervolgens gebruik je meer woorden, maar kies je die verkeerd. Ten slotte gooi je de handdoek in de ring en kijk je toe hoe een ander je iets aandoet, misschien zelfs verminkt, maar waar je je op probeert te concentreren is de volgende, sterk geïdealiseerde keer waarin communicatie overbodig zal zijn.
Mijn nomadentocht leidde me langs vrijwel alle archetypen uit de kapperswereld. Zo sprak ik af met een bleke, in gewaden gehulde man die niet alleen Covid ontkende, maar ook de landing op de maan – we waren er gewoon niet geweest. Om eerlijk te zijn weet ik niet zeker of dit een archetype is, maar ik heb me laten vertellen dat er een hoge correlatie bestaat tussen kappers en complotdenkers.
Ook heb ik mijn haar eens laten knippen bij een plek die obsessief onderscheid maakte tussen junior- en seniorstylisten, maar waar ik uiteindelijk überhaupt geen werknemer te zien kreeg omdat ze me vergaten op te halen uit de wasstoel. Later bezocht ik een klassieke thuiskapper, die het moest hebben van mond-tot-mondreclame maar zelf extreem veel roddelde over haar klantenbestand.
Wie maar lang en wanhopig genoeg rondloopt in kappersland strandt altijd op één adres: Kinki Kappers, de plek waar tieners met paars haar je uiterlijk ruïneren. Werknemers van Kinki Kappers lijken op die van de Douglas, in die zin dat ze langzaam maar zeker samenvallen met het product dat ze verkopen: Douglasmedewerkers zíjn foundation, kappers bij Kinki zíjn kleurspoeling.
Het was daar, in de geveinsde rauwheid van een Kinki-filiaal, dat ik besloot om mijn overspelige tijd achter me te laten. Ik zou terugkeren naar mijn vaste kapper en doen waar je in relaties nu eenmaal niet aan ontkomt: communiceren.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtijnen.
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns