is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Brussel had er een bruisende show van kunnen maken. Europese Commissie-voorzitter Ulrike von der Leyen had bijvoorbeeld met een groot bord op de Wetstraat kunnen gaan staan en roepen ‘dat dit een van de belangrijkste dagen in de Europese geschiedenis was’, nadat de EU had besloten een heffing van 50 procent op Chinees staal af te kondigen. ’Mede-Europeanen, dit is Bevrijdingsdag. Het is een triomf. Deze prachtige heffingen zullen Europa rijker maker.’ Zo had ze en passant warme gevoelens over de Europese samenwerking kunnen creëren.
Het zou een mooie echo zijn geweest van de retoriek van Donald Trump die op 2 maart van dit jaar – inmiddels al ruim zes maanden geleden – riep ‘Fellow Americans, this is Liberation Day’. Toen legde Trump heffingen van 50 procent op voor Europees staal en aluminium die nog altijd gelden.
Blijkbaar is het creëren van handelsbarrières een even besmettelijke ziekte geworden als corona vijf jaar geleden. De tarieven hebben tot nu toe de Amerikaanse staatskas 190 miljard dollar (163 miljard euro) opgeleverd. Dat lijkt mooi. Maar het is niet anders dan een extra belasting voor Amerikaanse bedrijven en consumenten die voor de kosten opdraaien. Want alles is duurder geworden.
Het Amerikaanse handelstekort is niet verminderd. In augustus hadden de VS een tekort van 85 miljard dollar, in juli zelfs 102 miljard dollar. Een evenwichtige handelsbalans is verder weg dan ooit.
De reden is dat Trump zijn eigen industrie eerder heeft benadeeld dan beschermd. Die moet door de heffingen meer betalen voor grondstoffen, basismaterialen en andere noodzakelijke onderdelen. Dat treft de export, bijvoorbeeld die van auto’s, machines en windmolens. Of die schade aan de economie opweegt tegen de extra opbrengst voor de schatkist is niet bijna niet uit te rekenen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De noodlijdende staalindustrie hier zal misschien de EU-heffingen op Chinees staal toejuichen. De talrijke afnemers van staal zullen fors worden gedupeerd. Zij worden bijna gedwongen staal van het eigen continent te kopen, ook als de prijs en de kwaliteit ze niet bevallen. Ook hier in Europa zullen auto’s en talrijke andere producten duurder worden, want staal is een onmisbaar basismateriaal in de metaalbranche, de machinesector, de bouw en andere bedrijfstakken. Mogelijk zullen de Chinezen door de heffingen minder staal naar Europa exporteren. Maar ze zullen tegelijkertijd concurrerender worden met van staal gemaakte producten.
De EU beschuldigt de Chinese staalindustrie van staatssteun bij de productie van staal. Maar daarbij heeft het zelf boter op zijn hoofd, want afgelopen week werd in Nederland nog 2 miljard euro staatssteun toegezegd aan Tata Steel. En het argument dat de Aziaten vervuilender opereren houdt ook geen stand. Juist woensdag schreef deze krant dat in Europa en de VS de opwekking van stroom uit steenkool en gas toeneemt, terwijl die in China en India daalt. China is inmiddels goed voor de helft van de wereldwijd opgewekte zonne-energie.
Eigenlijk is het goed dat Brussel er geen bruisende show van maakte. De EU snijdt zichzelf in de vingers.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns