Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
De poes is weg. Woensdag was ze er nog. Geloof ik, want het is niet een poes die zich erg laat gelden. Ze gaat haar eigen gang, moet weinig van mensen hebben, wil het liefst met rust gelaten worden en kan hele dagen op bed blijven liggen. Verder identificeer ik me niet met haar.
Sinds donderdag hebben we haar niet meer gezien. Het geklepper van het kattenluik klinkt niet meer. Haar bordje met eten blijft onaangeroerd. Overal hebben we gezocht; in huis, in de tuin, in de schuur. Ik ben door de straat gegaan, schuddend met een zakje brokjes, haar naam roepend en onder auto’s kruipend. Take a look at me now.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Volgens haar vorige baasje is ze weleens vaker een paar dagen weg geweest, om daarna weer doodleuk op te komen dagen. Daar klampte ik me in het begin aan vast, maar ze is nu bijna een week weg. Het is niet een avontuurlijke poes. En met avontuur bedoel ik: de straat oversteken. Als ze was aangereden, hadden we dat nu wel geweten. En ik betwijfel ten zeerste dat iemand haar heeft meegenomen, omdat ze gewoon helemaal niet gezellig is (uiteraard, met alle respect).
Ik kan haar verdwijning ook niet helemaal los zien van Davy Klaassen. Of beter: The Animal Formerly Known As Davy Klaassen. Sinds de kitten er is, gedraagt de poes zich anders. Ze moet helemaal niets hebben van haar nieuwe, kleine, rossige huisgenoot.
Als de kitten nieuwsgierig in haar buurt komt, van zins te spelen of te snuffelen, zet ze een grote kop op, blaast ze en verdwijnt ze naar buiten. Ze durfde op een gegeven moment alleen nog in de keuken te komen als ik met haar meeliep. Hele dagen bracht ze buiten door, in een van de tuinstoelen, slapend, buiten het bereik van krankzinnige, hyperactieve TAFKADK.
Misschien is ze het zat. Heeft ze haar heil elders gezocht, bij andere mensen, in een andere tuin, in een ander, rustig huis zonder kittens. Fuck jullie, fuck die kitten, fuck dit gore eten, fuck deze paupershit, ik ben weg.
De vrouw van het meldpunt vermiste huisdieren verzekerde me dat er een grote kans is dat ze alsnog terugkeert. De middag van ons gesprek nog had ze een kat teruggehaald die al sinds juni vermist was.
We hebben kleine posters geprint, met daarop in grote letters ‘vermist’ en daaronder de charmantste foto die we hadden (van de poes). Gisteravond hebben mijn dochters de briefjes bij iedereen in de straat door de bus gedaan. Hopelijk horen we een dezer dagen wat. Maar ik heb er een hard hoofd in.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns