is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Indien de Academy of Motion Picture Arts and Sciences een Oscar zou geven aan een AI-gegenereerde acteur, in plaats van een acteur van vlees en bloed, zal Donald Trump vermoedelijk de Nationale Garde naar Hollywood sturen.
Eerder zijn scenarioschrijvers en acteurs al in opstand gekomen tegen bedrijven die met behulp van kunstmatige intelligentie scripts bedenken en die laten uitvoeren door niet van echt te onderscheiden fictieve personages.
Afgelopen week werd de actrice Tilly Norwood neergesabeld op dezelfde wijze als Vandaag Inside de coach van Ajax neersabelt. Alleen heeft Tilly Norwood het geluk geen echtgenoot en kinderen te hebben die in de haatcampagne worden meegezogen. Ze is fictief.
Het verzet tegen met AI gecreëerde content is een achterhoedegevecht. Maar dat maakt het niet minder heftig. In het begin van de 19de eeuw was er in Engeland een beweging actief die zich ‘luddieten’ noemde. Het waren ambachtslieden die met afgrijzen zagen dat machines de huisnijverheid overnamen. Hierdoor verloren zij hun inkomen en status.
Vaak met steun van de lokale bevolking vernielden ze weefgetouwen die door stoomkracht werden aangedreven. De rebellie duurde twee jaar (van 1811 tot 1813) en werd met politiegeweld neergeslagen.
Luddisme, het verzet tegen technologische ontwikkeling en innovatie, is van alle tijden. De filosoof Socrates dacht dat gewone mensen niet moesten leren lezen en schrijven, omdat ze daardoor vergeetachtig zouden worden.
In de jaren vijftig van de 19de eeuw keken kunstschilders met ingehouden woede naar de opkomst van de fotografie. Ze waren bang dat fotografen hen het brood uit de mond zouden stoten. Niet ten onrechte. Het schilderen van portretten werd overbodig, omdat met fotografie de meest realistische afbeeldingen waren te maken. En ze waren verontwaardigd dat fotografen en passant hun technieken van belichting en poseren overnamen.
De kunstschilders konden zichzelf gelukkig opnieuw uitvinden. Ze gingen zich richten op meer subjectieve, emotionele en conceptuele kunst. Hierdoor ontstonden nieuwe artistieke stromingen, zoals het impressionisme (een impressie van de werkelijkheid) en het expressionisme (het verwerken van eigen emoties in het beeld). Sommige kunstschilders, zoals Edgar Degas, gingen zelf fotograferen. Uiteindelijk zou fotografie ook een kunstvorm worden.
Ruim twee eeuwen later keert een nieuwe generatie luddieten zich tegen kunstmatige intelligentie (AI) in de creatieve industrie. Schrijvers, componisten, acteurs en regisseurs vrezen dat AI hen brodeloos maakt. Met AI geproduceerde teksten, beelden en muziek (tegenwoordig content genoemd) kunnen al wedijveren met wat mensen van vlees en bloed maken. En misschien steken ze die straks wel naar de kroon.
Maar ook dit is een achterhoede-gevecht. Het enige wat creatieven kunnen doen, is zichzelf opnieuw uitvinden. Hoe, dat weten ze op dit moment net zo min als de portretschilders in de jaren vijftig van de 19de eeuw. Dat kost tijd. Voorlopig kunnen ze nog even op de oude voet verder gaan en proberen de ontwikkelingen van AI te stagneren. Maar er komt een moment dat de Oscars naar AI-personages gaan.
Als de huidige Academy dat niet wil, zal er een nieuwe Academy komen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns