REGIO - Deze week wordt door de Joodse gemeenschap Joods Nieuwjaar gevierd: Rosj Hasjana. Het valt altijd in de herfstperiode en is een tijd van bezinning, goede voornemens en tradities. Het is geen uitbundige viering, eerder eentje met een rauw randje. 'Wij vieren het bewust in kleine kring, we zijn altijd op onze hoede en bang voor protest of nare reacties', legt Jaron Haas, voorzitter van de Joodse gemeenschap, uit.
Op een stille, openbare plek in de regio Den Haag zijn op een avond ongeveer honderd mensen bijeengekomen om hun Rosj Hasjana te vieren. Kinderen rennen rond in hun mooiste kleding, de sfeer is bedeesd.
De aanwezige rabbijn Shmuel Katzman verwelkomt de gasten. Iedereen oogt rustig en is blij om dit met elkaar te vieren. Maar kijkt de gemeenschap ook anders naar dit nieuwjaar, gezien alle onrust in de wereld, met name Israël en Gaza? Katzman antwoordt met een metaforisch verhaal.
'Ik vergelijk het met twee mensen die uit een ziekenhuis komen. De een is blij en roept: ik kom nooit meer terug! Dan ander komt angstig uit het ziekenhuis en roept: tot snel weer!' Iedereen kan een zelfde situatie anders ervaren, schetst hij.
Op de vraag of er extra beveiliging is geregeld, antwoordt hij ontkennend. De bezoekers komen in een groep rond de rabbijn staan en zetten gezang in. Op een afstand, maar goed te zien, staan twee personen van de marechaussee.
Na het zingen, blaast de rabbijn op de Sjofar, een ramshoorn, om tot bewustwording op te roepen. Daarna loopt iedereen richting het water voor het volgende ritueel, om hier alle negativiteit van het afgelopen jaar weg te laten stromen.
Uit traditie zijn gebruik van mobiele telefoons, computers of camera-apparatuur uit den boze bij de viering van het Joods Nieuwjaar. Vandaar dat er ook niet wordt gefilmd.
Vooral het feit dat we de plek niet in beeld brengen, blijkt een opluchting voor de organisatie. Door alle gebeurtenissen voelt de groep zich niet altijd even veilig. 'Dit is eigenlijk onze coronaplek', vertelt Haas. 'Sinds corona komen wij hier een keer per jaar buiten samen met deze kleine groep uit de orthodoxe Joodse gemeenschap.'
Hij vervolgt: 'Dit is nog onze laatste en enige plek waar we samen, openlijk dit feest kunnen vieren. Daar zijn we heel zuinig op en willen we zo min mogelijk ruchtbaarheid aan geven.'
Dat komt doordat het veiligheidsgevoel binnen de gemeenschap is afgenomen, leggen de aanwezigen uit. 'We voelen ons als Jood op straat al niet veilig, we laten het niet meer openlijk zien.'
Zo vermijden ze het dragen van symbolen op straat, behalve op de locatie waar ze samenkomen. 'Hier voelen we ons nog veilig met elkaar.'
Waar oud en nieuw in december door veel mensen luidruchtig wordt gevierd - met proosten, vuurwerk en lang doorfeesten - is het Joodse nieuwjaar juist een rustig en serieus moment. 'We willen daarbij niet dat dit spaarzame moment wordt verstoord of kan worden in de toekomst.'
'Met Joods nieuwjaar probeer je je fouten recht te zetten en ruzies bij te leggen. Je stuurt elkaar kaartjes en wenst elkaar een zoet nieuwjaar: Shana Tovah.
Hier worden ook de nodige zoetigheden bij gegeten, zoals appels met honing of zoet deeg met rozijnen. Na tien dagen van vergeven en goede dagen eindigt het nieuwjaar met Jom Kippoer, de Grote Verzoendag.
Na de ceremonie, die zo'n uur duurt, wordt er niet na geborreld en blijft niemand hangen. De groept krimpt langzaam ineen en ieder gaat zijn weg. Wie overblijven zijn alleen de twee mannen van de marechaussee.
Source: Omroep West Den Haag