Als Puck (30) naast haar collega van de dierenopvang in Peru op bed ligt, raken hun benen elkaar even. Door die aanraking dringen zich ineens allerlei vragen op. Zal ze het nog eens doen? En nu expres?
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ze kwam uit Lima, was ongeveer 1 meter 65, had een lichtbruine huidskleur en een grote glimlach. Bij de eerste kennismaking in de jungle van Peru was ik vooral heel enthousiast dat ze versterking kwam bieden in de dierenopvang. Het was midden in de coronatijd, half december 2020. Alle buitenlandse vrijwilligers hadden zich laten repatriëren en ik had mijn leeftijdgenoten behoorlijk gemist.
We raakten niet uitgepraat. Over haar leven en over het mijne. Ze zei dat ze op vrouwen viel en vroeg hoe dat bij mij zat, en ik vertelde dat ik vrouwen nooit had uitgesloten maar dat ik tot dan toe alleen verliefd was geweest op mannen. Samen verzorgden we de apen en vogels, samen lagen we ’s avonds op bed en keken Friends. Mijn been raakte het hare en ik voelde heel kort een plezierige tinteling. Ik vroeg me af of zij die ook gevoeld had. Zou ik het nog eens doen? En nu expres? Hoeveel minuten zouden er dan tussen dat aanraken moeten zitten om haar te kunnen laten denken dat ook de tweede keer per ongeluk was? Ik wachtte even en toen waagde ik het erop. En weer, onmiskenbaar, die kleine tinteling.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
De dagen erop verliepen als altijd, we richtten ons op de aapjes en schildpadden en ’s avonds speelden we kaartspelletjes en keken series als de gebrekkige wifi het toeliet. Het leek of ik verliefd aan het worden was, maar ik durfde niet op mijn gevoel te vertrouwen. In de afzondering van de jungle was zij vaak mijn enige gezelschap, grote kans dat ik verliefdheid verwarde met vreugde.
We werkten de hele dag samen en ’s avonds kookten we met zijn tweeën, en toen het oud en nieuw werd danste ik bij het kampvuur en keek zij toe. Het was al ver over twaalven, bijna iedereen was al naar bed, de hele avond hadden we met het Nederlandse gezin dat de opvang runde om het vuur gezeten en nu waren alleen wij nog over, samen met een andere medewerker. Hij stond op om naar de wc te gaan. En toen zoende ik haar. Zomaar ineens, zonder plan, maar ook zonder spoor van schuchterheid. Ik zoende gewoon en zij zoende terug.
Toen ze even later voor me uit liep over het donkere smalle pad naar het gebouw waar onze kamers waren, legde ik mijn hand op haar schouder. Ze stond stil, draaide zich om en we zoenden opnieuw. Onze hoofdlampen, de sterren en de maan lichtten ons bij. Ik had geen ervaring met vrouwen en zo’n move als dit was nieuw voor mij. Maar iets wat me zo vrolijk maakte, kon niet verkeerd zijn. Als ik de dateverhalen van vriendinnen hoorde, of ze hun crush wel of niet meteen moesten appen en wanneer dan wel, was ik altijd blij dat ik daar verschoond van bleef. Ik zoende wel met jongens, maar dan gaf ik ze meestal een verzonnen telefoonnummer om er weer vanaf te zijn.
Om te zeggen dat op die oudejaarsavond het beeld dat ik had van mezelf en van mijn toekomst 180 graden kantelde, zou nogal overdreven zijn. Ik herinner me vooral de blijdschap over wat zo plots en ongecompliceerd had kunnen ontstaan.
De volgende ochtend was ik vrij en sliep ik uit. Toen ik opstond, was ze al aan het werk. Door mijn luiheid had ik de kans even alleen met haar te kunnen zijn laten glippen. Maar later die dag kwam dat moment alsnog, toen we met zijn tweeën door alle kleuren groen naar een ziek aapje liepen. ‘Mijn zoen was niet zomaar een dronken kus hoor, ik had dit eigenlijk al veel eerder willen doen’, zei ik. Ze leek opgelucht. Maar plannen maakten we niet. We spraken niet over later, na coronatijd.
Ik vertelde familie en vrienden door de telefoon dat we gezoend hadden, maar ik zei niet: jongens, ik val op vrouwen. Ik vertelde ze altijd over alles wat ik meemaakte, dus dit ook. En toen zij en ik een paar weken later een boottochtje maakten over een meer, vroeg ik haar: wil je mijn vriendin zijn? We hadden intussen onze bedden tegen elkaar geschoven, waren altijd samen, mijn voorstel haar mijn vriendin te noemen leek logisch, want dat was ze eigenlijk al. Zij was wel een beetje verbaasd en terughoudend: ‘Je vriendin, wat bedoel je? Voor nu, voor later, voor altijd?’ ‘Voor zolang het leuk is.’ Van een begrip als ‘altijd’ kon ik me geen voorstelling bij maken. ‘Voor altijd’ kan toch nooit meer zijn dan een fantasie, een wens hooguit? Hoe zou je dat iemand kunnen beloven als je nooit zeker weet of je je daaraan kunt houden?
Nog drie maanden zijn we bij de dieren gebleven, toen konden we weer reizen. We gingen naar haar ouderlijk huis in Lima, waar ik met corona in quarantaine op haar kamer heb gebivakkeerd voor ik weer terugging naar Nederland. Bij het afscheid beloofden we contact te houden, al kende ik mezelf als een slechte whatsapper, daar waarschuwde ik haar voor.
Mijn moeder gaf ons weinig kans van slagen. ‘Hoezo?’, vroeg ik en dacht: we zien gewoon wel. In de maanden erop ontdekten we hoe belangrijk het in een langeafstandsrelatie is om juist kleine dingen te delen, wat je die dag eet, bijvoorbeeld, welke films je kijkt. En achteraf denk ik dat het uit de weg gaan van beladen vragen ons heeft gered. Wanneer je nooit verder dan een paar dagen vooruitkijkt, is er geen reden je zorgen te maken. Bovendien: zoveel was er nou ook weer niet veranderd, de afstand weerhield ons er niet van gewoon lekker door te praten met lange spraakmemo’s en telefoongesprekken. Mijn bezoekjes aan Lima en haar bezoekjes aan Nederland wisselden elkaar af. Nu heeft ze sinds drie weken een partnervisum en woont ze definitief bij mij.
Ik moet me soms even realiseren dat emigreren voor haar ook het achterlaten van haar geboortegrond en familie betekent, dan moet ik mijn enthousiasme even temperen. Maar verder gaat alles vanzelf. Ik vind het leuk om te denken dat dit liefde is.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Puck gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant