Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Graag schrijf ik over mijn collectie rare Beatlesgesprekken. Waarom? Omdat ik hoop dat Ivo Niehe een keer komt kijken. Lijkt me leuk, dan leg ik ze in de vitrine, kan ik ernaast gaan staan, terwijl Ivo op me af komt gewandeld terwijl we naar zijn aangename voice over luisteren die vertelt dat mijn verzameling de grootste van Breda is en misschien van het heelal.
Voor wie onder een steen heeft gelegen: wat is een raar Beatlesgesprek? Moeilijk, moeilijk. Als ik mijn honderden exemplaren doorvlooi, kan ik alleen zeggen dat ze niet gewoon mogen zijn. Dus niet: ‘Hou je van The Beatles?’ ‘Ja.’
‘Als ik jou was zou ik een voorbeeld geven.’
‘Van die dirigent die ik kende die geen Beatlesnummer kon noemen? En dat ik hem aan zijn strot aan de muur hing tot hij er een wist? En dat hij rochelend op de proppen kwam met Hello Submarine?’
‘Dat wurgen is overdreven. Net als dat je een kluizenaar bent, terwijl mijn vriendinnen hier de deur platlopen en je er altijd geparfumeerd bij komt zitten.’
Graag gedaan. Waarop ik hoop is dat Niehe zal vragen welk raar Beatlesgesprek er nog aan mijn collectie ontbreekt, en dan noem ik de hak die iemand, liefst ikzelf, Paul McCartney voor zijn kiezen zal geven als hij nog één keer durft te vertellen dat hij de melodie van Yesterday kant en klaar gedroomd heeft en toen aan de andere Beatles ging vragen of ze wisten welk bestaand liedje hij neuriede, maar dat niemand het – en dan dus Macca, snok, neerslaan, waarna hij ruggelings een stukje doorglijdt, einde raar Beatlesgesprek.
Ach, hij kan er weinig aan doen, ze hebben hem volkomen lam geïnterviewd, natuurlijk. Ik begin er zelf al last van te krijgen, kun je nagaan.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘De ouwe Shell-baas,’ zegt mijn vriendin Jet geeuwend. ‘Lepel je standaard op. Ik hoop voor Jeroen van der Veer dat hij geen Google Alert op zijn eigen naam heeft.’
Hier schrik ik inderdaad van. Stel je dat voor. Hoe vaak ik niet dezelfde anekdote over Jeroen heb opgedist. En dat Jeroen dan steeds een melding in zijn mail kreeg en toch weer ging kijken, en dan voor de zoveelste keer mij aantrof met datzelfde verhaaltje.
Zwaar. Interviewers vragen nou eenmaal steevast hoe ik zoveel over Shell weet, en dan zeg ik dat ik Jeroen een keertje heb opgebeld met een privénummer dat ik via Willem Oltmans en Soekarno van Prins Bernhard had gekregen, en dat er eerst een tassendraagster opnam die me doorverbond, en dat ik na enig ruisen hoorde:
‘Zo. Dus jij wil weten hoe het is om Shell te besturen. Sja, daar kunnen we best een uurtje over praten, maar feitelijk verschilt het niet van het besturen van een amateur-voetbalvereniging.’ En dat Jeroen een korte stilte liet vallen en zei: ‘Dus we kunnen het net zo goed niet doen.’
Klik.
Honderd keer verteld. En weer dus. Terwijl ik er nog nooit bij heb vermeld dat Jeroen me erna nog spontaan een boekje heeft toegestuurd met zijn verzamelde olietoespraken erin, plus een opdracht. Lief, eigenlijk.
Ik ga McCartney ook helemaal niet slaan, trouwens. Mocht het er van komen en hij begint weer over zijn Yesterday-droom – ik hou overigens niet van Yesterday, het is een beetje de Love Me Tender van The Beatles, met dit verschil dat Elvis er tenminste a. niet van lag te dromen, en er b. niet over door bleef gaan, die ging gewoon nieuwe hits opnemen, bétere hits – dan laat ik McCartney netjes uitpraten en serveer als antwoord mijn Jeroen van der Veer-anekdote uit, kan-ie het zelf eens meemaken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns