Ghost of Yōtei maakt minder indruk dan Ghost of Tsushima, maar dat is ergens logisch. Tsushima was nieuw, fris en de eerste in een reeks van vergelijkbare games van verschillende ontwikkelaars, zoals Rise of the Ronin en Assassin's Creed Shadows. Ghost of Yōtei heeft daardoor een lastigere uitgangspositie. De game speelt in die positie behoorlijk op safe door sterk te leunen op veel elementen die we kennen uit Ghost of Tsushima. Dat is niet per se erg, want die elementen leveren een goede game op, maar het is vijf jaar later een stuk minder verrassend. Audiovisueel kan de game zeker meekomen en soms trakteert Ghost of Yōtei je op prachtige omgevingen, maar ook daarin gooit het spel minder hoge ogen, mede doordat op dit vlak de concurrentie ook is toegenomen. Betekent dat dat je Ghost of Yōtei beter kunt laten liggen? Nee, zeker niet. De game mag dan minder origineel en minder vernieuwend zijn dan Ghost of Tsushima, hij is op veel momenten minstens zo vermakelijk. De spelwereld verkennen is leuk, vechten voelt heerlijk en het verhaal is boeiend genoeg om je tientallen uren vast te houden.
Prijs bij publicatie: € 69,99
Vanaf € 67,95
Vergelijk prijzen
Bekijk alle uitvoeringen (2)
Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat we kennismaakten met Ghost of Tsushima. Die game laat je als eenzame samoerai een zeer sfeervolle spelwereld verkennen. Het Japan van de dertiende eeuw zag er prachtig uit, met name dankzij het kleurgebruik. Iedereen die het spel kent, zal zich de felgekleurde bloemenvelden nog wel kunnen herinneren, of anders de van bomen gevallen blaadjes die met je meedansten als je er tijdens gevechten doorheen stapte. Ghost of Tsushima deed veel goed, maar had last van een hoge mate van herhaling in quests en textures. De huisjes zagen er in haast elk dorpje hetzelfde uit. Daarnaast had de game last van een niet altijd lekker meedraaiende camera en wist hij de vaak gemaakte vergelijking met Assassin’s Creed niet op elk punt te overleven.
Dat laatste punt is vijf jaar later actueler dan ooit, want in de tussentijd is immers Assassin's Creed Shadows uitgekomen. Dat spel blinkt niet uit in originaliteit, maar wel in kwaliteit. Ubisoft zette een prachtige versie van Japan neer. Ghost of Tsushima had de luxe om de eerste te zijn in een reeks spellen met een vergelijkbare insteek en een vergelijkbare setting. Rise of the Ronin past immers ook al in hetzelfde straatje. Ghost of Yōtei heeft die luxe niet meer en daarmee komt de lat automatisch hoger te liggen. De look verrast minder en de setting kennen we al een heel stuk beter, dus er moet een stap omhoog gezet worden om dezelfde indruk te kunnen maken als Ghost of Tsushima deed.
Ghost of Yōtei speelt zich 329 jaar na de gebeurtenissen in Ghost of Tsushima af. Logischerwijs is er dus een nieuw hoofdpersonage en de game speelt zich ook ergens anders af: op een deel van het eiland Ezo, dat tegenwoordig bekendstaat als Hokkaido. Blikvanger in dit gebied is Mount Yōtei, een berg die veel lijkt op Mount Fuji. Het hoofdpersonage is een vrouw die opgroeide in Ezo, maar na een familiedrama haar heil in het zuiden heeft gezocht. De game begint als zij, Atsu, terugkeert in haar geboortegebied om de jacht in te zetten op de Yōtei Six. Dit zijn zes rebellenleiders die de macht in Ezo proberen over te nemen en die, niet onbelangrijk, verantwoordelijk zijn voor de dood van Atsu's vader en moeder. Na ervaring te hebben opgedaan in diverse oorlogen in het zuiden van Japan, keert Atsu nu dus terug om wraak te nemen op de leiders die haar familie hebben uitgemoord.
De game opent nabij het huis waar Atsu samen met haar broer is opgegroeid. Nadat ze hier herinneringen heeft opgehaald en de speler dus ook meekrijgt wat er in die fatale nacht zoveel jaar geleden precies gebeurd is, begint de jacht pas echt. Of niet: net als het origineel is Ghost of Yōtei ontzettend goed in je afleiden van het hoofdverhaal. Ik weet nog dat ik in Ghost of Tsushima een heel gebied totaal had uitgeplozen en alle extra missies had gedaan, voordat ik Act 1 afsloot. Yōtei lijkt je iets sneller naar andere gebieden te wijzen, maar de verleiding blijft groot om het eerste gebied helemaal uit te kammen. Ghost of Yōtei helemaal uitspelen kan dus flink langer duren dan strikt genomen noodzakelijk is, afhankelijk van hoe gevoelig je bent voor deze verleiding en of er een completionist in je zit.
Dat is maar goed ook, want dat is precies de charme van dit soort games. Een openwereldgame heeft alleen waarde als die wereld ook echt iets toevoegt. Je moet het gevoel hebben dat achter elk bosje en elke heuvel weer iets te ontdekken valt. Ghost of Yōtei heeft dat aspect heel sterk. Net als in Ghost of Tsushima zijn er weer Hot Springs die je levensbalk vergroten, Bamboo Strikes waarmee je het aantal Spirit-punten dat je hebt kunt verhogen en plekken waar je de natuur kunt naschilderen of een nieuw liedje voor je instrument kunt leren. Daarnaast zijn er nog allerlei andere verrassingen. Je kunt zomaar op een zijmissie stuiten door lukraak ergens heen te rijden, of op een dorpje of iets anders dat overgenomen is door rebellen. Ik houd van games die een gevoel van ontdekking en avontuur aanwakkeren en Ghost of Yōtei doet dat zeker.
Het is dus heel makkelijk om je urenlang te onttrekken aan het verhaal, maar vroeg of laat kom je er natuurlijk bij terug. Ik heb daar meer van genoten dan ik vooraf had gedacht. De hoofdlijn is immers op voorhand niet meteen heel origineel of inspirerend. 'Jonge vrouw neemt wraak op groep slechteriken die haar familie hebben vermoord' is immers ook al de premisse van Assassin's Creed Shadows. In die zin lijken Naoe en Atsu veel op elkaar. Gelukkig zijn hun karakters heel verschillend en ook de verhalen verschillen voldoende van elkaar, zodat je niet het gevoel krijgt dit allemaal al eens gespeeld te hebben. Natuurlijk heeft elke grote vijand een eigen verhaaltje en soms doen die verhaaltjes heus wel denken aan verhaaltjes uit andere games, maar dat wordt nooit vervelend.
Source: Tweakers.net