Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Dit is hoe Nederlanders graag wonen: degelijke nieuwbouw onder de heerlijke nazomerzon op heerlijk geaccidenteerd terrein, goed ontsloten en toch dorps, met veel voorzieningen, een waaiertje van rijtjeshuizen, huur en koop, twee-onder-een-kappers, villaatjes, notarishuizen en boerderettes, netjes zonder opsmuk behalve misschien dat ene witte stenen leeuwtje, zonnepanelen uit de tijd dat ze nog rendeerden, glanzende dakpannen en/of gevels van hip hout, volwassen bomen, gesnoeide heggen, wadi’s, ruime parkeergelegenheid langs brede straten voor het luwe bestemmingsverkeer, rhodondendrons, siergrassen, en in een voortuin een houten ooievaar die een vruchtbare toekomst belooft. De artist’s impression werd werkelijkheid.
Zul je net zien: in het hart van die wijk, op een grasveld, komen elf sociale huurhuizen. Er zijn bewoners die zich daartegen verzetten, tot aan de Raad van State, omdat sociale huurders ‘overlast’ brengen. ‘Een concentratie van kwetsbare groepen’, ‘onveiligheid’ – zo staat het in de regionale krant en in de landelijke die het overnam.
Kop: ‘Bewoners villawijk vinden dat er al genoeg sociale huurwoningen zijn’. Daarom zijn die huizen nog steeds niet gebouwd.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Niets om je over te verbazen in deze tijd, met een minister voor wonen en asiel die de twee handig aan elkaar knoopt en zelf ook bezwaar maakte tegen bouwplannen tegenover haar eigen villa. Alleen jammer dat van een villawijk geen sprake is, en de protestbewoners nogal dun gezaaid lijken. Waar ik ook aanbel, met één uitzondering (‘ga ik niks over zeggen’), verschijnen in de voordeur vriendelijke mensen die eerst uitleggen dat dit geen villawijk is, en daarna dat ze niets tegen sociale huur hebben, of tegen sociale huurders: ‘Iedereen heeft er toch recht op ergens te wonen.’
Het is in de uitbreidingsbuurt Bergstein van het dorp Tuk, bij Steenwijk. Zoals vaker wil niemand met naam en toenaam in de krant, wat contrasteert met de openhartigheid; de vrouw die aan het grasveld woont in een vrijstaand huis zegt dat ze baalt van het beeld dat dit een ‘wijk voor kakkers’ is, en ‘net als verreweg de meesten hier’ heeft ze werkelijk geen enkele moeite met sociale huurders. ‘Ik hoop echt dat er ruimte is voor ieders mening, niet alleen voor die paar klagers.’
De buurvrouw: idem. Ja, de gemeente en de woningbouw zijn onduidelijk geweest over de invulling van het grasveld, de wijk mocht meedenken in onlinesessies en ‘al onze ideeën zijn van tafel geveegd’. Ze hadden seniorenwoningen geopperd, een ‘knarrenhofje’, dat is goed voor de doorstroming – ‘er is niets mee gedaan’. Die elf geschakelde gezinswoningen laten weinig speelruimte voor de kinderen, dat is haar bezwaar, maar verder ‘wil je voor iedereen toch gewoon een plek hebben’.
Het dorp Tuk is altijd ‘gemêleerd geweest’, zegt ze ook, en het heeft daar baat bij: er is een dorpshuis, een dorpsschool, een dorpsvereniging. Het mooiste is: ‘Mensen zorgen hier nog voor elkaar.’
Het is de dag dat minister Mona Keijzer een oorvijg krijgt van de Raad van State, die het ongrondwettelijk noemt dat ze vluchtelingen de voorrang wil afnemen bij het toekennen van sociale huur. Toch zet ze door, en maakt daarmee zowel de sociale huur als de vluchtelingen verdacht (‘types die zich hier komen misdragen’). Onderwijl zegt de eigenaar van een hoekhuis pal aan het grasveld: ‘In sociale huurhuizen wonen echt niet alleen maar Johnny’s en Anita’s. Vaak zijn ze nog best duur ook.’
Hij woont nog maar net ‘op Tuk’ met z’n jonge gezin. ‘We wisten niet van de plannen, maar het was geen reden geweest dit niet te kopen.’ Opnieuw: ‘Er zijn toch gewoon huizen nodig voor de mensen.’
De overbuurvrouw idem: ‘Wat ons betreft is het prima.’ Moeder van twee jonge kinderen, ‘het is in deze tijd al zo moeilijk om aan een huis te komen’.
Later kijk ik de gemeenteraadsvergadering terug waar drie insprekers uit Bergstein zich tegen de sociale huurhuizen keren. Over kwetsbare groepen/onveiligheid/overlast gaat het niet, wel over een gemeente en een woningcorporatie annex vastgoedbedrijf die nogal onhandig en tegenstrijdig communiceren/beloftes deden. Die woorden over sociale huurders stammen blijkbaar uit één zienswijze, afkomstig van het adres waar niemand wat wil zeggen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant