is opinieredacteur en columnist voor de Volkskrant.
Het was even wachten, maar nu het woord ‘remigratie’ steeds vaker op protestborden verschijnt, zo ook op het project X-feestje van ene Els Rechts, durfde Telegraaf-verslaggever Wierd Duk vorige week dan eindelijk het laatste taboe op tafel te leggen in talkshow Nieuws Vandaag.
‘Onze westerse democratieën bezwijken onder de immigratie’, waarschuwde hij. ‘Het is de keuze: óf we bezwijken en dan gaan we met z’n allen ten onder (...) óf we brengen remigratie ter sprake. En ik wil het hier best als eerste in de Nederlandse mainstreammedia ter sprake brengen. Dat dat hoe dan ook een item zal gaan worden.’
Zoals mijn immer scherpe collega Iñaki Oñorbe Genovesi verzuchtte: na de fixatie op de deplorables moeten we ons nu bezighouden met de deportables.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu heb ik geen idee hoe Duks zenuwstelsel tegenwoordig bedraad is, maar hij heeft dus besloten om ‘een item’ op te snorren uit de krochten van extreemrechts, een beweging die er juist om bekend staat weinig lobi te voelen voor democratische waarden. Een item bovendien dat onder meer uit de koker komt van Martin Sellner, een veroordeelde neonazi die gelooft in een omvolkingscomplot dat volgens hem door, wie anders, ‘de Joden’ is uitgevoerd.
Volgens Sellner moet dat remigratieproject ongeveer zo verlopen: eerst het ‘item’ introduceren als een daad van patriottisme en een paar nuttige idioten bereid vinden om het mainstream te maken door met meel in de mond te spreken over het terugsturen van asielzoekers. Daarna: alle moslims en Afrikanen met een dubbele nationaliteit terugsturen naar Turkije. Met als werkelijke doel: iedereen wier huidskleur niet matcht met blanke vla het land uit.
Extreemrechts wensdenken dus, die raciale deportaties. Maar in de woorden van de Surinaamse bestuurder Danielle Veira (toen ze in 2020 lucht kreeg van plannen voor een tequilafeestje tijdens de lockdown) zou ik willen zeggen: doe ’t. Je wilt zien wat er gaat gebeuren? Dóe ’t.
In de fantasiewereld van deportatiedromers stemt namelijk 90 procent van de bevolking straks op PVV, FvD en JA21, die samen nieuwe wetten zullen doorvoeren. In werkelijkheid zullen de bruinhemden een minderheid blijven en heeft iedere populismestemmer wel een dierbare rot-allochtoon als buur, aangetrouwd familielid of collega waar de staat met zijn rotpoten vanaf moet blijven. Want probeer maar eens langs mijn lieve JA21-stemmende buren te komen die gehecht zijn geraakt aan mijn Marokkaans gekruide gehaktballen.
In hun fantasie hebben ze genoeg capaciteit om mensen op te pakken. In werkelijkheid zullen ze net als in ’40-’45 bezetting door een ander dictatoriaal land nodig hebben om het vuile werk voor ze op te knappen. Ze geloven ook dat ze minimaal weerstand hoeven te vrezen. In werkelijkheid zijn er genoeg autochtone Nederlanders (links én rechts) die de deportatie-infrastructuur kunnen en zullen saboteren.
We kunnen ook maar beter realistisch zijn over het scenario waarin ze dan maar terugvallen op opgetrommelde knokploegen om terreur te zaaien in gemengde wijken, terwijl Wierd Duk achter een struik verslag doet: de deportatieridders worden binnen een kwartier weer de straten uitgejaagd. En mocht het land toch zó ontspoord raken dat deportaties uiteindelijk groen licht krijgen, waar bruine en zwarte Nederlanders dan ook nog eens lief gehoor aan geven, dan nemen we ook alles mee waar zij harder van dromen dan van etnische zuivering: shoarma, gezelligheid, een cunty gevoel voor stijl, alles.
Dat neemt niet weg dat deportatiepraatjes in mainstreammedia toch onder de huid kunnen gaan kruipen bij Nederlanders met een migratieachtergrond. Zeker nu het populisme al jaren het nieuwe normaal is. Maar mijn bescheiden copingstrategie: trol ze de moeder. Eigen jezelf alle Nederlandse symbolen toe (op de Prinsenvlag na, die mogen ze houden) en eis het Nederlands patriottisme op.
Vier familiefeesten voortaan buiten op klapstoeltjes, in een hele grote kring. Hijs de Nederlandse vlag. Eet in het volle zicht aan lange boerentafels (die knusheid moet ik autochtone Nederlanders wel nageven). Geef je toespraken of presentaties op werk wat extra gewicht door die af te sluiten met het Wilhelmus. En ga naar het Concertgebouw. Neem daar plaats naast een, zeg, familie Vlaardingerbroek, en vraag ze of ze toevallig al bekend zijn met de Matthäus Passion. Weet jij namelijk alles vanaf.
Dus, extreemrechts Nederland: draai de motoren van de deportatievliegtuigen maar aan. Maar heus, niemand gaat aan boord.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant