Het eerste tv-programma ooit waaraan de kijker gehoorschade dreigde over te houden. Laat ze daar maar eens een consumentenprogramma over maken!
In een land vol onzekerheden is er één onverwoestbare zekerheid: pak de Nederlander nooit zijn consumentenprogramma af. Titels als Radar en Kassa zijn onuitroeibaar, want niets zo lekker als kijken naar een consument die op herkenbare wijze keihard is genaaid door een of ander malafide bedrijf of instantie. Dat zal ze leren!
Het zal de belangrijkste reden zijn waarom Ook dat nog! na ruim twintig jaar een comeback maakt op de Nederlandse televisie. Het misnoegen zit eigenlijk al opgesloten in de titel: de consument wordt maar weer eens genaaid, de instanties, dat zijn de boeven. Het programma werd begin jaren negentig fameus, vooral door legendarisch panellid Sylvia Millecam. Voor mij was het, in alle eerlijkheid, een gevalletje ‘net voor mijn tijd’. Ik moest het vooral doen met naneukertjes als Kanniewaarzijn, ook zo’n programma waarin arme burgers slachtoffer werden van kafkaëske bureaucratie en dubieuze instanties.
Idee van dit type programma is dat een panel bestaande uit acteurs echt gebeurde consumentenproblemen gaat naspelen. Zulks gaat dan meestal gepaard met een stevig vleugje overacting, en veel accentjes en gekke stemmetjes.
Dat is gelukt, zagen we zondagavond in de eerste aflevering van Ook dat nog! 2.0, ditmaal gepresenteerd door Herman van der Zandt, geflankeerd door panelleden Stefan de Walle, Jelka van Houten, Nabil Aoulad Ayad en Margôt Ros. Het panel gidste ons met veel energie door allerhande consumentenproblemen, van ontplofte eieren in de ‘manjetron’ en burenoverlast tot oer-Hollandse camperproblematiek.
Het was veel, heel veel, van het snoepwinkel-achtige decor tot panelleden die voortdurend bezig leken met een wedstrijdje verplassen door de geluidsbarrière. Iedereen stond permanent in standje overdrive, en dat werkte al snel behoorlijk op de zenuwen. Dat de problemen varieerden van behoorlijk inwisselbaar en particulier tot groter maatschappelijk leed (toeslagenproblematiek), hielp ook niet mee.
Er waren best een paar aardige vondsten (Van Houten die volstrekt willekeurige producten probeert te demonstreren en de reviewpoëzie van De Walle, die met veel pathos krankzinnige Google-recensies voorleest), maar ik was ook totaal gesloopt na drie kwartier. Ook dat nog! werd vooral het eerste tv-programma ooit waaraan ik actieve gehoorschade dreigde over te houden. Laat ze daar maar eens een consumentenprogramma over maken!
De zondagavond was sowieso het domein voor de schreeuwers. Dan heb ik het niet eens over Jack van Gelder in De Oranjezondag, maar over het erg fijne nieuwe kinderprogramma Bollox, waarin Merel Pauw samen met een kind dat ergens boos over is een nieuw lied opneemt met een Nederlandstalige punkband. In de eerste aflevering was die eer weggelegd voor Oscar, die boos is dat zijn opa en oma zo vaak met het vliegtuig op vakantie gaan. ‘Heel de wereld in de fik, denk ook eens aan ons!!!!’, schreeuwde Oscar uit met de Vlaamse band Maria Iskariot.
Soms kan de overdrive blijkbaar toch uitermate bevredigend zijn.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns