In het Drentse Hooghalen staat een bijzondere buurtsupermarkt. Hij wordt sinds een half jaar gerund door twee zussen van 17 en 19 jaar. ‘In zo’n kleine winkel voelen we ons thuis.’
Soms valt er in het leven iets in je schoot waartegen je gewoon geen nee kunt zeggen. Dat gebeurde Sanne (19) en Ilse (17) Huzen bijna een jaar geleden. De enige supermarkt een dorp verderop dreigde te verdwijnen als er geen koper werd gevonden. Een eerdere eigenaar vroeg hun vader: is het niet iets voor jouw dochters?
Die vraag kwam niet uit het niets. De zussen zijn zeer ondernemend. Sanne was op haar 15de, toen ze nog op het vmbo zat, al begonnen met het verkopen van zelfgemaakte picknicktafels. Op haar 16de begon ze een ijswinkel in haar dorp Smilde, die ze uitbreidde met vlees en groenten om tijdens de coronapandemie te kunnen openblijven.
Toen haar opviel dat er veel arbeidsmigranten kwamen, breidde ze het assortiment uit met Poolse producten. Zus Ilse nam de winkel over toen Sanne een jaar high school ging doen in het Amerikaanse Idaho.
Dus toen die vraag over de supermarkt kwam, wisten ze eigenlijk snel dat ze dit zouden kunnen. Of zoals Ilse – de nuchtere van de twee – het verwoordt: ‘Natuurlijk doen we dat. Hoe vaak krijg je nou een kans om een supermarkt over te nemen?’
Een jaar later draait de winkel op volle toeren, vertelt Sanne, die op houten klompen met een scanapparaat de schappen naloopt om bij te bestellen. Ze heeft wat kleine oogjes. ‘Soms ben ik hier al om zes uur ’s ochtends en ben ik pas rond tien uur ’s avonds weg’, fluistert ze terwijl ze het schap nog eens afloopt. ‘We zijn zeven dagen per week open. En ik doe er ook nog cheerleading en missverkiezingen naast. Had ik dit gangpad nou al gedaan?’
Het assortiment is zoals je zou verwachten in een lokale supermarkt van 400 vierkante meter in een toeristisch gebied, met als extra aanvulling een assortiment aan lokale vla, en vlees uit eigen slagerij.
Die slagerij is erg belangrijk voor Ilse, vertelt de jongere zus, als ze om 18 uur komt binnenlopen. Mensen komen speciaal voor de lokale delicatesse nagelhout, vertelt de 17-jarige, die sinds een maand de slagersvakschool volgt en meteen maar even de droogruimte laat zien waar het vlees wordt gemaakt.
De overname konden ze niet doen zonder hulp. Hulp van de eerdere eigenaar, die ze bijstaat met advies. En hulp van hun vader. De zussen kregen geen hypotheek vanwege hun leeftijd, dus die heeft hun vader afgesloten, die een boerenbedrijf heeft in Smilde. Hij kocht het pand, met huurwoningen erboven, zodat ze ook vaste inkomsten hebben, vertelt Sanne. ‘We hopen hem binnen vijf jaar terug te betalen.’
Ook krijgen ze soms hulp van vrienden, de gepensioneerde buurman van thuis en van de Poolse arbeidsmigrant Gregor, die al jaren bij de familie inwoont. ‘Zo gaat dat hier in Drenthe’, aldus Ilse.
De claxon van een tractor klinkt. Even later komt vader Bennie binnen, door iedereen ‘Va’ genoemd. Hij komt het oud papier halen. Broertje Max (8) is ook mee. ‘Mag ik een cola?’, vraagt hij zijn zus, die hem een plak worst toestopt en haar vader een slagroomtaart meegeeft die bijna over de datum is.
De twee jonge ondernemers uit de familie krijgen te horen dat de pot vanavond zuurkool schaft, op de boerderij waar ze beiden nog wonen. ‘Het is ongelooflijk wat ze voor elkaar krijgen’, zegt haar vader voordat hij zijn dochters knuffelt en vertrekt. Op de trekker klinkt ter afscheid de claxonversie van de eurodance-klassieker Axel F.
De zussen draaien nu al beter dan verwacht, vertellen ze. Hun winkel was eerder een Coop, maar na de fusie met Plus beoordeelde het hoofdkantoor de zaak als te klein en de omzet als te laag om door te gaan.
Hoe het hun wel lukt? ‘We hebben de gunfactor, denk ik. We hebben wel wat media-aandacht gehad, dus mensen die hier vakantie vieren komen speciaal langs’, zegt Sanne.
‘Het zit hem ook in het herstellen van wat eerder was’, zegt Ilse. ‘De oude slagerij is weer terug. En we doen ook van alles náást de supermarkt. We cateren voor barbecues in de buurt, soms wel voor honderd mensen.’
Maar rijk worden zit er vooralsnog niet in, zeggen de zussen. ‘Als ik binnenkort 100 euro per maand ga verdienen, ben ik blij’, zegt Sanne. Is dat het allemaal waard op zo’n jonge leeftijd? De meiden knikken overtuigend: ja.
Ja, het is hard werken en ze kunnen niet doorzakken met vrienden tot drie uur ’s nachts als ze ’s ochtends om vijf uur weer in de slagerij moeten staan. Ja, het aanvankelijk was best moeilijk om ervaren krachten aan te sturen als je zelf pas net komt kijken. Of wat dacht je van een winkeldief een winkelverbod opleggen? Welke tiener heeft daar ervaring mee? Maar thuiszitten, dat is ook maar zo saai.
‘Het kind zit er nog wel in hoor’, zegt Ilse. Soms, als iedereen na sluitingstijd weg is en de zussen alleen zijn, zetten ze K3 op of Het Foute Uur. Dan valt alle druk even weg. ‘Dan gaan we lekker ouwehoeren met zijn tweeën. En laatst met die waterpistolen, weet je nog? Echt als kleine kinderen.’
De Onderneming
In deze wekelijkse rubriek vertellen ondernemers over hun bedrijf. Vandaag: Supermarkt Hooghalen, waar Sanne en Ilse Huzen sinds dit jaar samen met zes medewerkers de supermarkt runnen. De omzet is nog niet bekend.
Source: Volkskrant