Nederland onwaardig. De woorden leden een beetje aan inflatie na de extreem-rechtse rellen in Den Haag, ontsproten uit het anti-immigratieprotest van rechtsfluencer Els Rechts. Zij wilde laten zien dat rechts Nederland normaal kon protesteren, ‘zonder achterlijk op een snelweg te gaan zitten’. Resultaat: Binnenhof en D66-kantoor verwoest, politie-auto in de fik, twee agenten en zes journalisten gewond. Hitlergroet hier, ‘kankerjoden’ daar.
Is dit Nederland? Burgemeester Jan van Zanen kon het zich niet voorstellen tijdens de persconferentie nadien: dit was geen demonstratie meer te noemen, maar ‘doelbewuste rellen’ door ‘groepen hooligans uit het hele land’. (Als ik een voetbalhooligan was zou ik het bijna beledigend vinden dat de associatie met mijn beroepsgroep zo werd gewekt; wat dit met voetbal te maken had, is mij een raadsel.)
Ook PvdA-leider Frans Timmermans vond dit alles ‘niet bij Nederland passen’, verklaarde hij in Nieuwsuur – het doet je een beetje afvragen of er nog een ander Nederland bestaat, waar Elsfest een middelmatig technofeest is, K3’s Alle kleuren van de regenboog als volkslied klinkt en waar de termen polarisatie, facisme en terreur alleen op een ‘zegt me niks’ komen te staan.
Helaas, dat Nederland is veeg, en in een persverklaring en zondagochtend in Buitenhof ontkrachtte D66-man Rob Jetten dan ook dat het hier om hooligans ging die ‘Hup Ado Den Haag!’ aan het zingen waren. Nee, dit was volgens hem georganiseerd geweld, gericht op het ‘terugkapen’ van een land, mede veroorzaakt door ‘andere politici en partijen [die] deze extremisten in het centrum van de macht hebben gebracht’.
Minister van Financiën Eelco Heinen reageerde in WNL op zondag op Jetten, want ‘op dit soort momenten heb je politici nodig die verbinden’, want ‘om het gelijk politiek te maken is heftig en onnodig’. Mijn gedachten gingen vast uit naar de student retorica die een paper moet schrijven over deze tu quoque.
Dat ongepolariseerde, lieve Nederland waar Timmermans en Van Zanen zich nog in lijken te wanen, het leek toch even dichtbij in Over roze gesproken, te zien op npodoc.nl. Vier Rotterdamse lhbti’ers op leeftijd vertellen over de strijd die ze hebben moeten leveren om zichzelf te kunnen zijn in een tijd waarin dat niet gebruikelijk was – hoewel, misschien verschilt de huidige tijd niet eens zo veel van de hunne.
Fijn aan deze documentaire: je ziet hoe het deze mensen is gelukt een authentiek leven te leiden. Doe mij meer zendtijd voor Nell, lesbisch en activistisch, die adviseert dat ieder probleem de wereld uit is wanneer je gewoon wat kopstootjes drinkt. Of trans man Jos, die praatgroepen voor jongeren organiseert, en juist als oudere man als rolmodel fungeert. Een van hen vertelt dat ze door negatieve vooroordelen het idee had dat ze nooit oud zou worden. ‘Dat het Jos wel gelukt is, is heel rustgevend om te zien.’
Leven naar je eigen zin, was het maar de regel, niet de uitzondering.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant