Bij de WK atletiek haalden de estafetteploegen op de 4x100 meter bij de mannen en 4x400 meter bij de vrouwen in de stromende regen beide brons. Daarmee werd het toernooi in Tokio de voor Nederland succesvolste WK tot nu toe.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Nsikak Ekpo, Xavi Mo-Ajok, Taymir Burnet en Elvis Afrifa staan zondag in Tokio ergens in het Japan National Stadium te wachten tot ze de atletiekbaan op mogen voor de 4x100 meter. Ze zien hoe daarbuiten de regen als een waterval naar beneden stort. Niks bijzonders, zeggen ze tegen elkaar. Zij weten hoe ze met zo’n bui om moeten gaan.
Sterker: de mannen putten motivatie uit de wolkbreuk die de baan in een spiegel verandert. Dit biedt een mentale voorsprong op de atleten uit landen waar ze minder vaak met nattigheid te maken hebben, en met een glibberige estafettestok.
Zij zijn er klaar voor om de wereld te verbazen. Bij de 4x400 estafettes telt Nederland alweer een paar jaar mee, maar op de 4x100 meter is er maar één keer eerder gescoord. Dat was 22 jaar geleden bij de WK van 2003, toen Patrick van Balkom, Timothy Beck, Caimin Douglas en Troy Douglas ook brons veroverden.
Alsof het droog is, zo vol vertrouwen gaat de ploeg even later over de baan. Ze kunnen mee in het kielzog van de Amerikaanse en Canadese ploegen. De VS, met onder anderen Noah Lyles in de gelederen, wint in 37,29. Canada volgt daarachter in 37,55. En Nederland scheert naar brons en een nieuw nationaal record: 37,81.
‘Het voelde als thuis’, grapt Mo-Ajok na afloop over het weer. ‘Wij zijn het gewend. Wij lopen ook gewoon wedstrijden in Lisse met wind tegen in de regen.’ In zijn woorden klinkt de echo van wat de vrouwen van de 4x400 meter even ervoor ook vertelden. Ook zij hadden, met Eveline Saalberg, Lieke Klaver, Lisanne de Witte en Femke Bol brons veroverd en haalden eveneens hun schouders op over het overschot aan hemelwater. Elke Nederlandse atleet weet hoe het is als het hoost. Het kan er op zomaar een doordeweekse training nog veel erger aan toe gaan.
Met twee bronzen medailles binnen het uur beëindigde de Nederlandse equipe zondagavond de WK in Tokio met zes medailles: goud voor Femke Bol en Jessica Schilder, zilver voor Jorinde van Klinken en de gemengde 4x400 meter en tweemaal brons voor de estafetteploegen op de slotdag. Zo succesvol was Nederland, dat als vierde in de medaillespiegel eindigde, op een WK atletiek nog nooit.
Het was ook ruim beter dan de doelstelling van vier medailles die bondscoach Laurent Meuwly van tevoren had geformuleerd. ‘En dan doet Sifan Hassan nog niet eens mee. Normaal zijn dat ook een of twee vaste medailles’, zegt Bol als ze met haar ploeggenoten van de baan komt. ‘We zijn zo sterk aan het worden als atletiekland.’
Bondscoach Meuwly begint ook te merken dat er de afgelopen jaren iets aan het veranderen is. De resultaten die Nederland boekt beginnen zelfs onder de Amerikanen op te vallen. ‘Een collega zei me laatst dat Amerikaanse coaches je niet groeten zo lang je ze niet verslaat. Maar op het moment dat je ze verslaat zullen ze daarna altijd hallo tegen je zeggen’, vertelt de Zwitser. ‘En inmiddels zijn er heel wat Amerikaanse coaches die ons groeten. Dat is een teken dat we worden gerespecteerd.’
Dat is ook wat Meuwly de mannen van de 4x100 meter heeft gezegd van tevoren. Dat Nederland geen klein land is in de atletiek. En zij voelen dat ook, maar merken dat het in hun discipline bij de anderen nog niet helemaal is doorgedrongen. ‘Hiervoor werden we erg onderschat’, zegt Nsikak Ekpo met een brede grijns. ‘Heel veel mensen zeiden ook dat ze ons niet als een bedreiging zagen. Maar wat andere mensen over ons denken, boeit helemaal niks. Uiteindelijk hebben wij een bronzen medaille.’
In de derde plaats van de sprinters zit een hoopvolle toekomst besloten. Burnet (32) mag er al jaren bij zijn, Mo-Ajok (23), Ekpo (22) en ook Afrifa (27) hebben nog veel jaren voor zich. En ze hebben de potentie om zich ook individueel op de sprintnummers bij de wereldtop te melden. Zo was Afrifa, die al voor de finish zich niet meer kon inhouden en zijn armen in de lucht stak, van alle slotlopers de snelste van de avond.
Rapper dus ook dan regerend olympisch 100-meterkampioen Noah Lyles, die de VS naar goud loodst. ‘Koning Elvis, koning Elvis’, juichen zijn ploeggenoten als ze die statistiek na afloop voorgelegd krijgen. ‘Als je bij iemand moet zijn in de laatste leg, dan is het Elvis.’ Daar wil Afrifa niets van weten. ‘Nee, het is het team. Het team!’
Source: Volkskrant