Ze zijn 65+ en milieubewust, maar vooral bezorgd. De Grootouders voor het Klimaat vieren deze week hun jubileumprotest. Voor de 150e keer demonstreerden ze voor de Tweede Kamer om aandacht te vragen voor de toekomst van hun kleinkinderen - en alle kleinkinderen daarna.
Reizigers rondom station Den Haag Centraal kijken donderdagmiddag even vreemd op. Een meterslange blauwe 'golf' komt op hen af. Aan de bovenkant steken de gezichten van een stuk of vijftig mensen van boven de 65 uit. Het moet de oceaan voorstellen. Op de achtergrond zingt het 'klimaatkoor' over het water dat de mensheid aan de lippen staat.
Het gebaar tekent de 150e protestactie van de beweging Grootouders voor het Klimaat. Op een ludieke en vreedzame manier wil de beweging klimaatproblematiek onder de aandacht brengen. Dat doen ze al 150 donderdagen.
Normaal gesproken voor de Tweede Kamer, maar deze middag zijn er te veel mensen gekomen en kregen ze geen toestemming. Aan het einde van de actie verschijnt op de valreep toch nog een aantal Kamerleden (allemaal GroenLinks-PvdA) om hun steun te betuigen. Onder hen zijn Lisa Westerveld, Esmah Lahlah en Suzanne Kröger.
Behalve demonstreren houden de klimaatouderen ook lezingen, voeren ze gesprekken met pensioenfondsen over duurzaamheid en proberen ze politici van hun boodschap te overtuigen. Ook werken ze regelmatig samen met de Zwitserse 'klimaatoma's, die een baanbrekende klimaatzaak wonnen bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
De kern van de organisatie werd opgericht in 2015. Een groep gemotiveerde ouderen liep samen met duurzaamheidsorganisatie Urgenda in een maand van Nederland naar Parijs, waar op dat moment de twintigste klimaattop plaatsvond. Dat is een afstand van 620 kilometer. Het Parijsakkoord werd beklonken en Grootouders voor het Klimaat was geboren.
Je zult hen niet zo snel achter de geraniums zien zitten. Het kleine groepje fanatieke wandelaars vermenigvuldigde in bijna tien jaar naar een paar duizend klimaatouderen door heel Nederland en in meerdere Europese landen. Aan NU.nl vertellen zij wat hen drijft.
"Met onze acties willen we onze zorgen kenbaar maken", vertelt Marlies Gommers (75) uit Gorssel, die de protesten organiseert. Die zorgen zijn voor haar persoonlijk haar kleinkinderen. "Maar eigenlijk alle kleinkinderen, ook die van toekomstige generaties. Er zijn zoveel signalen dat het niet goed gaat met de aarde, dat we die uitputten", zegt Gommers. "De gevolgen daarvan zullen we ondervinden op alle fronten."
Toen ze jong was, wandelde ze vaak over het pad langs de molen in het Noord-Brabantse Sint-Michielsgestel. Overal groeiden wilde bloemen en kruiden, vlogen bijen. "Nu zie je alleen nog maisvelden rond diezelfde molen. Alle biodiversiteit, de bloemen en kruiden, zijn verdwenen."
Gommers is niet bang om in de spiegel te kijken. "Ik maak zelf deel uit van de generatie die groei heeft gekend en daar de vruchten van heeft geplukt. Het is belangrijk om na te denken over de gevolgen van onze acties."
Ze probeert hoopvol te blijven dat er ooit iets gaat veranderen. "Dat ben je aan jezelf en toekomstige generaties verplicht. We kunnen het niet laten doorgaan zoals het nu gaat."
Dat zegt ook Hans Baaijens (74) uit Leiden. Hij is de vaste flyeraar van de groep en heeft al een stuk of vijftig demonstraties bijgewoond. "Ik voel me medeverantwoordelijk voor het probleem", zegt hij. "Ik heb jaren geleden mijn auto de deur uit gedaan en mijn huis geïsoleerd, maar er moet veel meer gebeuren. De aarde zit aan haar maximum."
Zelf zal hij de gevolgen daarvan niet meer meemaken. Maar dat maakt het voor hem niet minder belangrijk. Met zijn negen kleinkinderen praat Baaijens regelmatig over wat er allemaal speelt in de wereld.
"Oorlogen, politieke crises, de teloorgang van de democratie. Er zijn zo veel spanningen, en dat wordt alleen maar meer als de middenklasse in de rest van de wereld net zo gaat consumeren als wij. Wij hebben de mogelijkheden al opgemaakt, maar zijn niet bereid een stap terug te doen."
Baaijens hoopt daarom op meer klimaatrechtvaardigheid. "We kunnen niet alleen iets vragen van andere landen, we moeten ook zelf bijdragen. Ook als dat minder welvaart betekent", vindt hij.
Volgens Ilona Hofstra (78) uit 's-Gravenland moet iedereen zich bewust zijn van de staat van het klimaat, óók mensen zonder kleinkinderen. De voormalige journalist mist bij jongere generaties soms het besef dat de bronnen van de planeet niet onuitputtelijk zijn. "Als consument kun je alles kopen en krijgen en overal naartoe vliegen, maar als burger moet je nadenken of je dat wel moet willen", zegt ze.
"Alles wat we fabriceren, gebruiken en waar we van genieten, zoals water, lucht en de bossen, komt van de aarde en daar moeten we zuinig op zijn. We hebben dat de afgelopen vijftig jaar niet genoeg ingezien. Daardoor zitten we nu op een kantelpunt."
Met haar 78 jaar gaat ze daarom stug door met actievoeren, want ze gelooft in de kracht van herhaling. "Er zijn veel grote problemen, maar niets is zo urgent als deze crisis. Het moet beter, maar het kan nog slechter. Dat moeten we zien te voorkomen."
Source: Nu.nl algemeen