Kogelstootster Jessica Schilder herstelde van koorts, koos voor andere schoenen, dronk twee Red Bull-drankjes en keek naar haar coach. De Volendamse legde zo de basis voor een ultieme laatste stoot, die haar zaterdag in Tokio aan een historische wereldtitel hielp.
"Willen jullie mijn schoenen zien?", vraagt Schilder. Ze wacht het antwoord van het groepje journalisten niet af. In een van de gangen in het Japan National Stadium opent ze haar tas en pakt er twee gifgroene schoenen uit. "Hier, mede door deze schoenen heb ik nu goud om mijn nek."
Het is halfuurtje nadat de 26-jarige Schilder als eerste Nederlander ooit wereldkampioen is geworden op een werpnummer in de atletiek. En dat in omstandigheden waar ze vroeger voor vreesde. "De grond was nat door de regen. Tot voor kort kreeg ik het dan meteen benauwd. Nu niet meer."
Twee jaar geleden gleed Schilder uit in een natte en daardoor gladde kogelstootring in Madrid. De pijn in haar elleboog trok weer weg, maar de angst om te vallen bleef. "Dankzij deze schoenen ben ik van de angst afgekomen. Dat is pas een weekje zo."
Ze houdt verschillende schoenen voor zich. "Deze met gladde zool had ik normaal altijd aan. Nu heb ik ook deze met een minder gladde zool. Je moet maar net weten dat ze bestaan. En je moet wennen. Het is alsof je vanuit de Formule 2 ineens in een Formule 1-wagen gaat zitten. Maar het werkt wel. Ik ben best onzeker zijn, maar nu dacht: die andere finalisten kunnen uitglijden. Ik niet."
Het waren niet alleen de schoenen die het verschil maakten op weg naar het goud in Tokio. "Ik heb vorige week drie dagen koorts gehad. Dat heb ik voor me gehouden, ook al was ik moe."
Haar coach Gert Damkat hielp Schilder de moeheid te overwinnen. "Gert zei vanmorgen: Je kunt gewoon 20 meter stoten. Dat was zó fijn om te horen. Van nature heb ik niet zoveel zelfvertrouwen. En al helemaal niet na drie dagen koorts."
"Maar Gert heeft wel 150 procent vertrouwen in mij. Ik heb de kwalificatie kort gehouden, daarna twee Red Bull gedronken en vervolgens was ik klaar om te knallen in de finale. Ik geloofde er weer in."
Het was al de derde WK-finale van Schilder, die al jaren tot de internationale top van het kogelstoten behoort. Drie jaar geleden pakte ze brons in Eugene en nu was het dus goud in Tokio. Lange tijd leek het die kant niet op te gaan. Na vijf van de zes pogingen stond Schilder vierde. Toen kwam de ultieme stoot (20,29 meter) waarmee ze in een keer naar de eerste plek steeg.
Vlak voor die laatste poging keek Schilder nog een keer naar haar coach. "Ik zag een blik in zijn ogen en dacht: Oei, ik moet het nu goed doen, anders wordt iemand heel erg chagrijnig. Dat was precies wat ik nodig had. Ineens kwam het besef: Als ik iets wil bereiken, dan moet het nu. En ik deed het."
Schilder voelde meteen dat het een heel goede poging was. Ze schreeuwde het uit en na het zien van de afstand balde ze haar vuisten en riep een paar keer 'yes' in een camera. "Ik ben eigenlijk best introvert, maar nu schreeuwde ik. Er kwam heel veel emotie los."
Het is ook niet niets, weet Schilder. Al wist ze niet dat ze de eerste Nederlandse atleet ooit is met goud op een werpnummer. "Dat hoor ik net pas. Ik keek altijd enorm op tegen Rutger Smith (een keer zilver en twee keer brons op een WK, red). Hij was zo goed dat ik dacht dat hij ook weleens wereldkampioen is geworden. Bizar, ik zit nu een beetje op hetzelfde niveau als hij. Erboven? Nee, dat zou ik nooit zeggen. Ik heb zoveel respect voor die man."
Schilder heeft nog meer doelen. Ooit wil ze 21 meter ver stoten. En over drie jaar wil ze een medaille pakken op de Spelen. "Om dat te halen, moeten steeds meer puzzelstukjes op de goede plek vallen. Mijn nieuwe schoenen zijn weer twee puzzelstukjes. Ja, ik wil nog meer. Maar eerst ga ik genieten. Volgens mij heb ik al drie jaar geen wijntje meer gedronken. Als het een keer mag, dan is het nu."
Source: Nu.nl algemeen