Actrice Thekla Reuten is niet van het halve werk. Dat leverde haar een indrukwekkende internationale carrière op. Maar ook in de rest van haar leven probeert ze alles goed te doen. ‘Mijn moeder zegt: jij hoeft de wereld niet te redden.’
is tv-maker, schrijver en journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze bekendere Nederlanders.
‘Zullen we uit de zon zitten?’, vraagt actrice Thekla Reuten (50) op het Amsterdamse terras dicht bij haar huis. ‘Ik ben bezig met de opnamen voor een serie, dus voor de continuïteit mag er niets veranderen’, legt ze uit, terwijl ze een plekje in de schaduw zoekt. Ergens is het ook symbolisch: Reuten wil als privépersoon niet te veel in de spotlights staan. Net als actrice Meryl Streep wil ze voorkomen dat mensen haar te veel associëren met haar persoonlijke leven, waardoor ze zich minder goed kunnen inleven in het personage dat ze speelt.
Al aarzelt de actrice – die onder meer speelde in Nederlandse producties als Overspel, Het diner, Narcosis (waarvoor ze een Gouden Kalf kreeg), Ik ben geen robot (die dit jaar een Oscar won) en in buitenlandse films met George Clooney, John Malkovich, Colin Farrell en Jennifer Lawrence – niet om de schijnwerpers te pakken als het gaat om projecten die haar raken. Zoals de film Voor de meisjes die deze week in première gaat en waarin ze een van de hoofdrollen vertolkt, en de beweging die strijdt voor smartphonevrij opgroeien, waarin ze een actieve rol vervult.
‘De wereld is in de afgelopen tien jaar drastisch veranderd’, zegt ze, nadat ze een thee heeft besteld. ‘Het klimaat, Trumps tweede termijn, zoveel oorlogen, er gebeuren veel ontwrichtende dingen. Dat houdt me enorm bezig, ik moet er echt aan werken om mijn zorgen daarover soms even los te laten. Je kunt er bovendien moeilijk iets aan veranderen. Al lukt het soms wel. Sinds een jaar zet ik me in voor de groep Smartphonevrij Opgroeien. Onlangs hebben we dat een beetje gevierd met de oprichters van die beweging, want het is echt gelukt om verandering teweeg te brengen. Dat vind ik zo’n mooi voorbeeld om erin te kunnen geloven dat je een norm kunt veranderen als je je met elkaar verbindt. Ik denk dat we dat besef de komende jaren hard nodig gaan hebben.’
Waaraan zie jij dat die norm is veranderd?
‘Toen wij een jaar geleden begonnen was er nog weinig discussie over, dat is nu al anders. Inmiddels zijn er wereldwijd dertig ouderbewegingen, ouders slaan massaal de handen ineen zodat hun kind niet de enige in de klas is die er geen heeft. In Nederland heeft binnen een jaar tijd ruim 60 procent van de scholen een groep voor smartphonevrij opvoeden.
‘Bij mij is het gaan leven doordat mijn zoon vroeg: wanneer krijg ik een smartphone? Hij was toen 8. Ik kreeg er een knoop van in mijn buik en ging op zoek naar informatie. Ik stuitte op het boek van de Amerikaanse sociaal-psycholoog Jonathan Haidt. Hij stelt dat je het gebruik van een smartphone tot zeker het 14de jaar moet uitstellen, omdat het onder meer het mentale welzijn van kinderen aantast. De iPhone die we nu aan onze kinderen geven, is een totaal ander apparaat dan die wij ooit kregen. Alles is nu gedreven door AI en algoritmes. Als een meisje van 13 selfies wist, registreert het apparaat: die is onzeker. Vervolgens gooien ze de advertenties voor lipfillers of cosmetica erin. Er is een document uitgelekt waarin TikTok trots schrijft: we weten hoe we kinderen zo lang mogelijk aan het apparaat kunnen houden, namelijk door ze somber te maken. Daarop stellen ze hun algoritmes in. Willens en wetens.
‘Mijn zoon weet nu dat hij een Nokia krijgt als hij naar de middelbare school gaat. De twee meiden in mijn nieuwste film, Voor de meisjes, zitten ook de hele tijd op hun smartphone. Ik vond het heel leuk dat mijn personage tegen haar dochter zegt: ‘ga eens rechtop zitten en doe dat ding weg!’ Ja, ik praat hier zo drie uur over, je moet mij echt stoppen!’
Een paar kinderen springen voor het terras in het water. Ze zet een polygoonstem op. ‘Gelukkig zijn er ook nog jongeren oud-Hollands aan het zwemmen in ’t IJ, zoals dat hoort.’
De vorige keer dat we elkaar spraken, was je druk met het duurzaam maken van je huis. Is dat er allemaal van gekomen?
‘Ja. We hebben warmtepompen, zonnecellen en dat soort dingen, al kan het altijd beter. Je hebt nu alweer woningen op het water met van die composttoiletten waarbij je geen spoelwater nodig hebt.’
Ik begreep dat je wel eens droomt over zelfvoorzienend in de natuur wonen, met je gezin of in een community.
‘Dat heeft met de heftigheid en de intensiteit van de wereld te maken, het liefst wil ik het helemaal goed doen. Maar zelfs als je heel duurzaam in een bos leeft, doe je nog wel iets fout. We zijn allemaal schuldig. De biologische komkommer zit in plastic, dat vind ik een treffende metafoor. Soms wil ik met mijn gezin echt wegvluchten van deze wereld. Dat is de dromer in mij.’
Je vriendin Iris Otten vertelde dat jullie gezinnen een tijdje naast elkaar een stacaravan hadden in het bos.
‘Klopt. Tijdens covid hebben we zeven weken in die caravan gezeten en dat was een heerlijke tijd. De simpelheid ervan beviel goed. Ik stuitte ook op een cursus permacultuur, die heb ik gekocht. Nooit iets mee gedaan, haha. Ik wilde met Iris ook een heel nieuw schoolsysteem opzetten, dan zouden we allebei stoppen met filmen. Ook niet gedaan.
‘Maar het verlangen om eenvoudiger en in de natuur te leven is wel sterk, als antidotum tegen de walgelijke manier waarop de wereld nu alleen maar kapitalistisch gedreven is. Alles gaat boven humaniteit, ook in de politiek. Daarom zou ik ons gezin willen onderdompelen in wat de mens en de wereld ook kan zijn: eenvoudig, en verbonden met elkaar en de schoonheid van de natuur.
‘Ik heb een enorme bewondering voor mensen die dat doen en hun eigen moestuin hebben. Maar Gijs (haar man en acteur Gijs Naber, red.), en de kinderen zijn nog goed geworteld in Amsterdam. Zelf twijfel ik. Ik weet niet of ik het kan. Ik hecht nog te veel aan mijn vak. Dat komt ook omdat ik de afgelopen jaren in een erg leuke tijd zit.’
Wat maakt het een leuke tijd?
‘Ik ben de laatste jaren nog selectiever geweest bij het kiezen van films, ik wil dat het verhaal de kijker positief voedt. En dat werpt nu zijn vruchten af. Ik heb de laatste tijd bijvoorbeeld met allerlei getalenteerde, jonge vrouwen aan prachtige, inhoudelijk relevante films gewerkt.’
Deze week verschijnt de nieuwe film van regisseur Mike van Diem, Voor de meisjes. Daarin spelen jij en Fedja van Huêt, en Noortje Herlaar en Valentijn Dhaenens, twee bevriende stellen die al jaren een vakantiehuis in de Oostenrijkse Alpen hebben. Wanneer jullie puberdochters tijdens een gezamenlijke vakantie betrokken raken bij een ongeluk, brokkelt de vriendschap af als jullie horen dat één dochter kan worden gered, maar alleen als het andere meisje wordt opgegeven. Hoe voedt die film de kijker?
‘Ik vind het een film over het onvermogen van mensen om te praten over hun pijnlijke emoties. Als blijkt dat maar één van de twee kan overleven, trekken beide stellen alles uit de kast om hún kind te redden en komen allerlei frustraties naar boven. Het gaat ook over het instinct dat bij ouders loskomt als er iets met hun kind gebeurt.
‘Ik vond het ook interessant omdat Mike bij ons eerste gesprek zei: ik wil nul komma nul schoonheid. Toen was ik een en al oor. Hij liet mijn bovenlip wegschminken, waardoor ik een pragmatische streepmond heb. En mijn jubelwenkbrauwen – die ik van mijn vader heb – zijn gebleekt. Mijn personage, Anouk, draag een soort praktische ANWB-kleding. Mag ik dat zeggen? ANWB, jullie zijn een toporganisatie! Maar ik zie er in die kleding uit als plank. Ik vond dat best wel bevrijdend. Heerlijk.’
Wat herken je in Anouk?
‘Haar leeuwinnengevoel bij het vechten voor haar kind, herkende ik meteen. En ik heb net als zij de neiging om borden voor koppen kapot te willen slaan. Omdat ik denk: je wil de realiteit op tafel. Ik ben een waarheidsliefhebber. Ook als die pijnlijk is. Ik kan er niet tegen als mensen zichzelf in een illusie willen houden.’
De mannen in de film lijken meer reactief en in ontkenning te reageren dan de vrouwen.
‘Ja. Maar ik zie de reacties van de twee vrouwen echt als moederreacties. Na tien jaar ouderschap kan ik zeggen dat ik verschillen heb ervaren tussen het zijn van een moeder en het zijn van een vader. Puur doordat de baby negen maanden in het lichaam van de vrouw zat. Ik las daar veel over – ik ben zo iemand die daar dan meteen een hele boekenkast over aanschaft. De navelstreng blijft na de geboorte nog lang voelbaar. Daardoor reageren moeders over het algemeen sneller schrikkerig in een speeltuin, terwijl een vader denkt: klim nog maar een stukje hoger die boom in. Als ik ging werken vonden mijn kinderen dat een groter probleem dan als Gijs van huis ging. Bij mij trokken ze huilend aan mijn benen: niet weggaan! En bij Gijs was het: daaaag, veel plezier in Praag, neem je een cadeautje mee? Dat zegt niks over hun liefde voor hem of mij, maar komt door die fysieke band. Nu ze ouder zijn trekt het gelijker.’
Relatietherapeut Esther Perel zegt dat het de hoogste tijd is dat mannen leren reflecteren. Volgens haar gaat het leven van vrouwen niet veranderen totdat mannen dat onder de knie krijgen. ‘Vrouwen hebben ongeveer vijftig jaar nodig gehad om zich via zelfonderzoek en gesprekken opnieuw te definiëren, nu zijn de mannen aan de beurt’, zei ze.
‘Dat ervaar ik ook zo. De vrouwen in mijn omgeving zijn al jaren bezig met mechanismen om zichzelf te ontrafelen, met een therapie hier en een human design (een persoonlijkheidstest op basis van onder andere astrologie, red.) daar. Ik ben het met haar eens dat het belangrijk is om de mannen daartoe uit te nodigen.
‘In die zin vind ik de term humanisme soms beter kloppen dan feminisme, omdat de rol van de man net zo veel aandacht verdient als die van de vrouw. Ik zou het sowieso heel bevrijdend vinden als we het meer hebben over mens-zijn. En elkaar in eerste instantie ook als mens zien in plaats van een gender, geloof of herkomst. Ik zie allerlei stereotypen op mijn kinderen afgevuurd worden. Alleen al op het gebied van kleren, met een meisjes- en jongensafdeling. Maak gewoon een kinderkledingafdeling en laat kinderen zelf hun kleuren kiezen.’
De ober wil haar theeglas weghalen.
‘Wacht, ik vind dit slokje nog net de moeite waard. En mag ik op de kaart kijken? Voor een knabbeltje misschien. Of misschien taart.’
Ober: ‘Ik heb alleen appeltaart.’
‘Wat voor soort appeltaart?’
Ober: ‘Ik heb maar een soort appeltaart.’
‘Nèè, je hebt apple crumble, je hebt met van die laagjes deeg, je hebt tarte tartin. Ik wil wel appeltaart zonder slagroom. En een cappuccinootje erbij, met koe. Onhip, maar ik krijg juist last van mijn buik van havermelk.
‘Maar waar waren we, hou me op de rit, Nathalie, hou me op de rit!’
We waren bij de niet goed op zichzelf reflecterende man. Loop je daar thuis ook weleens tegenaan?
‘Jazeker. Maar ik zie ook verandering. Gijs is in de afgelopen jaren door wat ik inbreng, andere dingen gaan bevragen. We zijn de mannen uit het oog verloren, terwijl we het samen moeten doen.
‘Ik heb het idee dat die manosphere daar nu keihard op inhaakt. Doordat er een gebrek is aan een nieuwe vorm, ontstaat er een leegte. En je ziet: daar krijgt fascisme de ruimte.
‘Dat die manosphere vlam kan vatten, komt deels ook door die algoritmes. Je hoeft maar één video over een trainende man te liken en in vier stappen zit je bij een soort Andrew Tate-misogynie. Ik hoorde iemand zeggen: ‘We laten onze kinderen opvoeden door Zuckerberg en Musk.’ Dat is niet ver van de waarheid.
‘Tegen jongens wordt ook nog steeds gezegd: niet huilen, je bent een flinke jongen, zo’n pijn doet het niet. Ik denk dat we veel gendernormen nog steeds bewust of onbewust, doorgeven. Ik ben gelukkig met Gijs die gewoon roze T-shirts draagt en een parelketting, lekker fluid.’
Hoe ben jij zelf opgevoed?
‘Wij zaten altijd met elkaar aan tafel voor het eten en dan werd er over van alles gepraat. Maar mijn moeder vroeg niet per se naar mijn gevoel, dat werd haar vroeger ook nooit gevraagd. We hebben veel met elkaar uitgezocht. Ik ben blij met onze relatie en trots op haar. Mijn vader is al lang dood, sinds mijn 24ste, dus zij kreeg alles op haar bord. Maar zij heeft mij als kind zeker laten huilen. Ze studeerde pedagogiek en werkte met moeilijk opvoedbare kinderen, zij heeft veel dingen heel goed gedaan.’
En sprak je vader makkelijk over zijn gevoel?
‘Nee, dat denk ik niet. Ik vind het echt heel jammer dat ik geen tijd heb gehad hem ernaar te vragen. Want ik deed als puber dingen waar hij vermoedelijk een sterke emotie bij had, maar die uitte hij niet. Mijn vader was priester en leefde totdat hij mijn moeder ontmoette volgens het celibaat. Pas na zijn dood kreeg ik vragen als: wat betekende dat voor hem? En heeft hij zich altijd aan dat celibaat gehouden?’
Bij wat voor dingen leek hij heftige emoties te hebben?
‘Ik had op mijn 16de een veel oudere vriend, hij was 31. Ik sprak daar grappig genoeg laatst over met een vriendin, en haar puberdochter hoorde dat. ‘Maar dat was dan toch een onwijze pedo!’, zei ze. Absoluut, dat is nu totaal strafbaar, maar niemand zei dat toen. En ik was heel erg verliefd! Ik wilde een grotemensenleven. De jongens van mijn leeftijd blowden, ik vond dat saai. Met hem ging ik naar de film en uit eten. Of we namen zijn auto om in een meertje te gaan zwemmen.
‘Mijn vader was daar stil over. Maar ik kan me wel zijn onduidelijke kreet herinneren, toen hij me naar die vriend toe bracht en ineens woest de autodeur opendeed. Achteraf is dat voor mij een dierbaar moment, alsof er wel degelijk een leeuw in hem zat die mij wilde beschermen. Hij kon er alleen niet over praten.’
‘Hij noemde mij zijn oogappeltje. Ik voelde dat daar heel veel liefde in zat, maar ik was onbewust ook bezig dat te blijven. Geen fouten maken. Ik ben daardoor alert op wat ik tegen mijn kinderen zeg. Als je je kind elke dag een rommelkont noemt wordt het niet opgeruimder, denk ik.
‘Mijn moeder komt uit Italië en daar was het altijd: ah che bella. Ik had blonde haartjes, blauwe ogen en een zoet snoetje. Dat heeft ook echt invloed op mij gehad, ik ging me ernaar gedragen. Je denkt al snel dat dat je waarde is.’
Kon je de intimiteit met je vader in iets anders vinden dan in praten en reflecteren?
‘Er is een foto van toen ik de waterpokken had, en daarop lig ik zielig maar met groot gemak bij hem op schoot. Jaren later, toen mijn vader erg ziek was, hij had uitgezaaide kanker, paste ik op hem. Hij moest in bad, omdat hij in bed had geplast. Ik ging bewust op de grond zitten, zodat ik zijn naakte magere lichaam niet zag, maar ik was er wel bij. Ik moest hem ook in en uit bad helpen. Dat is confronterend als je 23 bent, maar ook mooi.
‘Doordat ik in veel dingen op hem lijk, voel ik me ook na zijn dood nog met hem verbonden. Hij hield net als ik van muziek en van wandelen in de natuur. Ik voelde me thuis bij hem.
‘Hij was een ontzettend progressieve christen. Hij was in de jaren zeventig voor vrouwen en homo’s in de kerk. Hij sprak in zijn preken ook niet over God als zijnde een vader, hij had het over onze vader en moeder. Dat vind ik zo vooruitstrevend. Dat vervult me nog altijd met trots.
‘Ik ga even plassen, kun jij even reflecteren, ik moet al een tijdje.’
Bij terugkomst: ‘Ik vroeg me net af of we het genoeg over de film hebben. Wat ik er ook interessant aan vond, bedacht ik op de wc, is dat de volwassenen in de film niet de hele tijd op hun telefoon zitten, maar dat er toch iets oppervlakkigs aan hun relaties is.’
Fedja vertelde dat je tegen-gecast bent. Je bent in de film heel anders dan in het echt. Niet het oogappeltje, zeg maar.
‘Ja, dat vind ik er ook zo leuk aan. Ik hoop dat dat steeds meer gaat gebeuren. Een Italiaanse regisseur zei tegen me: devi essere piu brava que bella, je moet beter zijn dan dat je mooi bent. Dat vond ik zo treffend om van haar te horen omdat ik – zeker toen ik jong was – opvallend vaak te horen kreeg: ‘het ziet er prachtig uit’. Terwijl ik wilde horen of het goed was. Voor mijn gevoel werd er niet genoeg door mijn buitenkant heen gekeken.
‘Ik vind het een opluchting dat ik nu een verschuiving voel, dat ik ondanks mijn ouder wordende buitenkant nog steeds zo veel interessante rollen krijg, die gaan over wat ik als actrice kan in plaats van hoe ik eruit zie. Dat geeft mij ook de kans uit te dragen wat ik belangrijk vind; authenticiteit en kracht in plaats van uiterlijk, eenvormigheid, glamour, al die buitenkant.’
Ik zie dat je je oksels niet hebt geschoren. Is dat slordigheid of die behoefte aan authenticiteit?
‘Het is alles door elkaar: geen tijd, niet aan denken, maar ook willen dat het gewoon kan. Het is ook wel wie ik ben. Ik tut me niet op. Soms scheer ik wel en soms scheer ik niet. Vroeger kon ik de set op lopen en denken: shit, ik heb mijn oksels niet geschoren! Dat heb ik niet meer. In die zin vind ik ouder worden bevrijdend. Ik prik eerder door allerlei opgelegde normen heen, zoals dat je aan je jeugd moet vasthouden. Als het herfst wordt, hoef ik niet terug naar de lente in mijn leven. Als je rimpels lelijk vindt, betekent dat eigenlijk dat je de herfst lelijk vindt. Ik vind het juist een fijne fase. Ik geniet ervan dat ik nog altijd veel werk heb in het buitenland, in verschillende talen.’
Je regelt het dan tot in de puntjes dat Gijs en je kinderen van 7 en 10 mee kunnen, vertelde Fedja.
‘Het kost wel een deel van mijn salaris, maar ik doe het graag op een manier waarop de kinderen er een goede herinnering aan hebben. Een goede vriend heeft de pabo gedaan, dus die nemen we dan mee als leraar. Ik wil niet lang zonder mijn kinderen zijn. Maximaal drie weken, dat is nu twee keer gebeurd.
‘Ik maak dit soort keuzes altijd intuïtief, maar dat betekent niet dat alles moeiteloos gaat. Ik heb vaak slapeloze nachten. Klopt het wel? Is het nou toch stom dat ik het niet heb gedaan? Ik zag een interview met de Engelse acteur Peter O’Toole, die toen 88 was. Hij zei: ‘Die twijfel en onzekerheid gaan nooit voorbij.’ Twijfel en je steeds weer bewijzen hoort bij dit vak, daarom is het ook zo intens. Steeds weer auditie doen, steeds weer nieuwe mensen. Het is niet één voortdurende baan met af en toe een kleine promotie.’
Snap jij waarom acteurs en actrices bovengemiddeld vaak op de barricade gaan staan? Kijk bijvoorbeeld naar het aantal acteurs dat zich aangesloten heeft bij Extinction Rebellion.
‘Ik denk dat het voor artistieke mensen in het algemeen geldt. En dat het te maken heeft met een heel grote, snel beschikbare capaciteit tot empathie. Want andersom verbaast het mij compleet dat sommige mensen helemaal geen empathie lijken te hebben, zoals politici en beleidsmakers op allerlei hoge posten. Dan denk ik: hoe kan het dat jij niet wakker ligt? Acteurs zijn dagelijks bezig met reflectie, met de vertaling naar emotie, met empathie naar een personage kijken. Er zijn mensen die denken: tsja, daar is geen drinkwater, maar hier wel. Terwijl ik meteen voor me zie dat ik moet kiezen welk kind mijn laatste slok water krijgt! En ik denk dat veel acteurs en kunstenaars die bijna voelbare pijn in zichzelf, omzetten in activisme. Misschien is dat ook onze taak, dat zou best kunnen.’
De Britse cabaretier Ricky Gervais zei tijdens de uitreiking van de Golden Globes tegen de zaal vol acteurs en actrices: if you do win an award tonight, don't use it as a platform to make a political speech. You are in no position to lecture the public about anything, you know nothing about the real world.
‘Ik ga in zoverre met hem mee dat er veel mensen zijn van wie ik denk: kijk eerst naar hoe je zelf leeft voordat je zoiets gaat zeggen. Maar de speech van de Britse actrice Tilda Swinton (waarin ze, zonder Oekraïne, Gaza of Donald Trump expliciet bij naam te noemen, van leer trok tegen de ‘onacceptabele zelfgenoegzaamheid van hebzuchtverslaafde overheden’, red.) op het Filmfestival in Berlijn vond ik noodzakelijker dan ooit. In zijn algemeenheid vind ik wel dat je moet oppassen wat je doet. Walk the walk, talk the talk. Ik ga niet met een tas van Chanel lopen, wetende dat die symbool staat voor het uit de hand gelopen kapitalisme. Dat doen veel sterren wel.’
Hoe komt het dat jij zo zuiver je koers voelt?
‘Ik weet het niet, misschien ben ik zo in de wieg gelegd. Maar het blijft koorddansen: het ziet er makkelijk uit, maar het vergt een enorme focus. Tien jaar geleden was de kop boven het interview met mij in Volkskrant Magazine dat ik een soort loner ben, dat ben ik niet meer. Dankzij mijn relatie met Gijs ben ik veel meer in vriendschappen geland. Dus mijn intuïtie of zuivere kompas is niet een recept dat de hele tijd blijft werken. Het is continu herijken en zoeken.’
Bij een zoektocht hoort ook dat je af en toe de mist ingaat. Hoe ga je daarmee om?
‘Ik zag een erg tof interview met acteur Willem Dafoe, die een pleidooi voor het falen houdt. Probeer het maar eens en kijk wat dat oplevert, zei hij. Dat heb ik mezelf ingeprent tijdens het draaien van Voor de meisjes. Ik ben er bewust mee bezig om de gedachte los te laten dat het allemaal perfect moet. Gijs zegt dan: vertrouw er gewoon op dat je het kan.’
Waar komt die neiging om alles goed te willen doen vandaan? Want het is niet alleen in je vak, zelfs bij het opsommen van de soorten appeltaarten ben je graag volledig.
‘Haha ja. Kijk, dat ik ambitieus ben in mijn vak hoeft wat mij betreft niet te worden gepsychologiseerd.
‘Het is gewoon zo jammer dat hij op mijn 24ste al weg was. Ik had mijn kinderen en Gijs graag met hem willen delen. Ik weet dat hij trots is op wie ik ben, maar ik denk dat daar toch iets zit. Het is ook een mengeling van zo veel vuur en liefde voor het leven en de aarde te voelen, en zo’n onmacht en woede, het willen veranderen van onrecht. Maar het klopt dat ik alles goed wil doen. Misschien dat ik het ergens nog altijd voor mijn vader doe.
‘Mijn moeder zegt: jij hoeft de wereld niet te redden. Maar mijn vader was natuurlijk priester, waardoor mijn broer en ik allebei de neiging hebben om iets voor de wereld te willen doen. Mijn broer is al 25 jaar bijzonder gedreven in de politiek (hij zat voor de PvdA in de gemeenteraad en de Tweede Kamer en is sinds 2021 lid van het Europees Parlement, red.). En zelf heb ik echt gedacht: ik stop met acteren en ga de honger oplossen in de wereld. Gelukkig kwam toen Smartphonevrij Opgroeien langs, haha, dat is toch een stuk behapbaarder.’
16 september 1975 Geboren in Bussum.
Na het vwo in Bussum deed ze de toneelschool in Amsterdam.
Selectie uit haar carrière:
1998 De Trip van Teetje en Francesca en Het 14de kippetje.
1999 Kruimeltje.
2000 Iedereen beroemd! (genomineerd voor een Oscar).
2002 De tweeling (genomineerd voor een Oscar).
2004 Wint een Shooting Star (prijs voor beste jonge Europese actrice).
2008 In Bruges (met Colin Farrell) en Wit Licht.
2010 The American (met George Clooney).
2013 Het diner.
2015 Schone Handen, series Tessa, Overspel en L’angelo di Sarajevo.
2018 Red Sparrow (met Jennifer Lawrence).
2022 Narcosis (Gouden Kalf voor beste vrouwelijke hoofdrol).
2025 Ik ben geen robot (Oscar voor beste korte film).
26 september 2025 Voor de meisjes, Opening Filmfestival in Utrecht. Vanaf 2 oktober te zien in de bioscoop.
Thekla Reuten woont samen met acteur Gijs Naber, ze hebben twee kinderen.
FOTOGRAFIE- EN KLEDINGCREDITS
Fotografie : Krista van der Niet . Styling : Valerie Pos . Visagie : Jan Fuite . met dank aan locatie Knitwit Stable . Kleding : met dank aan Gina van Os Atelier & Emilie Pos
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant