Toen Vera verliefd werd op een ander, besloot ze samen met haar man om de afspraak van monogamie te herzien. En dat werkt. Met elke nieuwe relatie voelt ze haar liefde, en ook zichzelf verdubbelen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Toen ik na jarenlang huwelijk verliefd werd op een ander, keken mijn man en ik elkaar aan. Wat moesten we doen? Opbreken, of de scherven lijmen en verder gaan?
Die beslissende avond herinner ik me nog precies. De kinderen lagen op bed, het was een uur of negen, we zaten met zijn tweeën op de bank. Mijn man, die zelf ook het een en ander op zijn kerfstok bleek te hebben, begon: ‘Tja, ik kan je natuurlijk verbieden deze man nog vaker te zien, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet in. Jij bent zo verliefd, dus zelfs als je zou willen, zou je je niet aan die afspraak kunnen houden.’
Een paar dagen eerder was het allemaal uitgekomen, we hadden gehuild, geruzied. Het schenden van elkaars vertrouwen leek het failliet van onze relatie. Mijn gevoel was heel sterk, het was zomaar ineens gebeurd en nu leek het of ik niet meer terug kon.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Mijn man en ik praten altijd veel. Wij hebben het uren over, ik noem maar wat, de intuïtieve afkeer van sommigen tegen vreemdelingen. Op een beschouwende manier, met afstand. Conflicten gaat hij niet uit de weg. Dus het was niet om me te paaien dat hij vervolgens zei: ‘We moeten maar even kijken hoe het werkt als je hem wel gewoon blijft zien, maar dan in alle openheid.’
Ik viel stil. Zo-even waren we nog in de veronderstelling dat we als stel gefaald hadden omdat we een afspraak, die van monogamie, niet nagekomen waren. En nu stelde hij voor die afspraak gewoon te herzien. We hadden ons er niet aan kunnen houden, maar hielden nog steeds veel van elkaar, dus werd het tijd om het een en ander bij te stellen. Wat een geweldige redenering.
Niet meer dan een paar zinnen hadden de basis van onze relatie vernieuwd en nu stonden we na twintig jaar ineens aan de vooravond van een ander tijdperk. Even moest ik dit tot me laten doordringen. Zijn perspectief vond ik zeer aantrekkelijk. Mijn schuldgevoel verdween, net als de pijn van het dreigende afscheid. Ik was opgelucht nu het ineens weer over mogelijkheden kon gaan. We keken elkaar opnieuw aan, dit keer zonder berouw en pijn. Konden we dit aan? Samen verder zonder de strakke normen van de monogamie die we onszelf gewoontegetrouw, cultuurgetrouw, hadden opgelegd toen we als 18-jarigen verkering kregen, maar die ons ook al die jaren een duidelijk kader hadden geboden?
De relatie met die tweede man hield geen stand, en het was mijn echtgenoot die een arm om me heen sloeg op momenten dat ik het moeilijk had. Tien jaar ging voorbij, zonder dat een van beiden aanspraak maakte op onze nieuwverworven rechten. We praten er minder vaak over, maar het besef bleef. En op een of andere manier maakte het idee dat je niet van elkaar bent maar wel bij elkaar hoort, de liefde sterker.
En toen ontmoette ik via via een leuke vent, met wie ik een keer koffie dronk. Hij was iemand die alle tijd van de wereld had en met twee klussen per maand genoeg verdiende om rond te komen, een man die niet hield van urenlang bomen en intellectuele gesprekken, maar wel van huiselijkheid, samen zijn en toastjes Franse kaas. Toen ik na de eerste koffiedate thuiskwam zei ik tegen mijn man: ‘De volgende keer ga ik bij hem eten.’ En mijn man vroeg: ‘Ga je hem dan nog eens zien?’ ‘Ja’, antwoordde ik, ‘sta jij er nog steeds hetzelfde in?’ ‘Natuurlijk’, antwoordde hij. ‘Veel plezier.’
En na een zoen vol op de mond bij de deur na het etentje begon de tweede relatie. We zien elkaar nu een paar keer per week. Ik wil hier graag vertellen hoe geweldig het is om mezelf ineens verdubbeld te zien. Al die afslagen in je leven die je niet neemt, vormen je net zo zeer als de paden die je wel kiest. Met mijn tweede liefde herzie ik als het ware sommige van mijn vroegere besluiten. Hij is totaal anders dan mijn man, en ik merk dat ik van alles leuk vind waarvan ik eerder dacht: niks voor mij.
Ik kende mezelf als de pittige vrouw die gelukkig getrouwd is, die de kinderen buiten wil laten opgroeien, die vroeger veel gereisd heeft. Ik ben ook een vrouw die veel discussies heeft met haar man – die door hem nooit als ruzie worden ervaren, maar door mij soms wel. Kortom: het beeld dat ik had van wie ik was, stond wel zo’n beetje vast.
Maar door het contact met de andere man ontdekte ik dat ik van rust en kalmte houd, van crackers met brie en van een ijsje eten in een lunchroom in een winkelcentrum. Dat ik ook best goed gedij bij truttigheid en toch wel van de Randstad kan houden.
Soms zegt hij: zullen we ijscoupe advocaat eten? Of: ik moet even de was ophangen, blijf jij maar lekker zitten, wil je nog een glaasje wijn? In een leven met een baan en kinderen, waarin voortdurend beroep op me gedaan wordt, geeft me dit geweldig veel kalmte. Dat vertel ik dus allemaal graag. En ook dat ik sinds een tijdje nog een derde man heb leren kennen, met wie ik ook een relatie heb. Het is allemaal waar. Maar het gevaar is dat ik daarmee een beeld schep van mezelf als rupsje-nooit-genoeg, als egocentrisch wezen. Terwijl de echte essentie voor mij een heel andere is: het inzicht dat romantische liefde, net als liefde voor kinderen, onuitputtelijk is.
De seks is bijvoorbeeld met elke man anders, maar de ervaring vloeit over in de andere relaties, alle drie beïnvloeden en irrigeren ze elkaar. Doe dat maar met Jasper, zegt mijn man grappend als ik zijn arm pak op straat. Die tweede en derde man zijn er niet om een leegte te vullen of om me gelukkig te doen voelen – geluk heeft met dit alles niet zo veel te maken. De euforie zit hem veel meer in de ontdekking dat het voor alle betrokkenen bevredigender is wanneer liefde niet wordt ingeperkt door monogamie. Het is fijner surfen op de oceaan dan in een aquarium.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Vera gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant