WK Atletiek Als Femke Bol een plan heeft en dat tot in detail volgt, dan is ze op haar best. Op de WK atletiek in Japan wordt Bol zo voor de tweede keer wereldkampioen op de 400 meter horden. „Ik denk dat het ging zoals het moest.”
Femke Bol tijdens de 400 meter horden op de WK Atletiek in Tokyo. Ze werd wereldkampioen met een tijd van 51,54 seconden.
Om 10.00 uur vanochtend ging de wekker van Femke Bol. Ze had daarna een fysio-afspraak, ging eten en rusten, en precies om 18.00 uur zat ze in de bus die haar van de warming-upbaan naar het stadion in Tokio bracht.
Daar stapte ze om 21.18 uur de baan op, zakte in de starthouding en werd om 21.27 uur weggeschoten. Na 400 meter, tien horden en een tijdspanne van 51,54 seconden werd ze opnieuw wereldkampioen, net als twee jaar geleden in Boedapest.
Het is voor Bol een titel gebouwd op regelmaat, structuur en toewijding. De planning voor de finaledag had ze al ver van tevoren uitgedacht, opgeschreven en in haar geheugen geprent. Voor de rest van deze WK in Japan gold hetzelfde. Van het trainingskamp in Shiba tot haar warming-up voor de finale tot de tikjes op haar wangen vlak voor de start; allemaal vaste routines die Bol hielpen op haar best te zijn.
„Ik ben er eigenlijk altijd als het moet, ik weet dat mijn sterke punt is dat ik altijd mijn raceplan kan uitvoeren. Dat geeft me heel veel houvast. Dat ik het precies kan doen zoals het moet”, zei Bol na afloop. Haar coach Laurent Meuwly kon het alleen maar beamen: „Dit is zeker de titel van haar consistentie. Ze heeft het hele jaar laten zien dat ze met allerlei scenario’s kan omgaan.”
De discipline waarop Bol zich nu weer twee jaar lang de beste van de wereld mag noemen, is een resultaat van haar hang naar regelmaat. De 400 meter horden dwingen haar tot blijven nadenken, het ritme van haar passen tussen elke sprong moet precies kloppen, elke horde weer. Daarom vindt Bol het rondje met horden een stuk leuker dan het rondje zonder horden, zei ze voor de WK. „Bij de 400 meter horden race ik tegen mijn hordes, de 400 meter is gewoon een lang rondje.”
Haar coach Meuwly zei vorig jaar in NRC over Bol dat „het mentale aspect [bij haar] onderscheidend is”. Uiteraard heeft de 25-jarige atlete fysiek talent en is ze een van de besten ter wereld als het op uithoudingsvermogen aankomt, waardoor ze in de eindfase van wedstrijden een beslissend gat kan slaan of een inhaalrace kan inzetten. Maar de Zwitser roemde vooral de instelling van Bol, die haar leven compleet heeft ingericht op haar topsportbestaan.
Bol ligt elke dag vroeg op bed, zie je zelden op een feestje en heeft een fenomenaal geheugen als het op haar wedstrijden aankomt, waardoor ze precies weet wat ze wanneer goed of fout deed en dat kan toepassen in haar toekomstige races. Volgens haar teamgenoten van de estafetteploeg is het altijd Bol die weet hoe laat ze ergens moeten zijn en er ook voor zorgt dat dat gebeurt.
Haar taakgerichtheid hielp Bol in aanloop naar het mondiale toernooi ook bij het omgaan met alle druk en verwachtingen. Want als een verrassing kwam deze wereldtitel niet. Bol had dit seizoen nog geen wedstrijd verloren op de 400 meter horden. In de prestigieuze Diamond League is ze inmiddels dertig wedstrijden op rij ongeslagen, een reeks die vijf jaar geleden begon.
„Ik sta er niet heel erg bij stil, maar het is een leuke statistiek”, zei Bol eerder dit jaar over haar succesvolle serie. „Het laat zien hoe consistent ik ben door de jaren heen. Als ik meedoe aan een wedstrijd, kan ik op een bepaald niveau presteren. Daar train je voor.”
In de tussentijd groeide Bol uit tot een van de uithangborden van de mondiale atletiek. In Tokio hing een meters groot spandoek met haar beeltenis naast de wereldberoemde Shibuya Crossing. Op de vrijdagavond dat haar finale plaatsvond, was het immense Nationaal Stadion zo goed als uitverkocht.
De verwachtingen waren vooraf nog hoger gespannen omdat de enige die Bol kan verslaan – sterker nog: de vrouw van wie Bol nog nooit won – in Tokio niet uitkwam op de 400 meter horden. De Amerikaanse Sydney McLaughlin-Levrone, de regerend olympisch kampioen van Parijs, koos voor de 400 meter zónder horden.
Donderdag liet McLaughlin zien dat ze ook dat onderdeel volledig beheerst. Met 47,78 werd ze de nieuwe wereldkampioen, liep ze de tweede tijd ooit, en was ze de eerste vrouw in veertig jaar die onder de 48 seconden het rondje om de atletiekbaan voltooide. Alleen de Duitse Marita Koch was ooit sneller, maar haar wereldrecord van 47,60 uit 1985 is omgeven door dopingverdenkingen.
Toen in juni bekend werd dat McLaughlin niet mee zou doen, moesten Bol en haar coach Meuwly even schakelen. „Ik ging dit jaar in met het idee van: ‘Ik ben de nummer 2, ik ga zo goed mogelijk lopen en dan zien we wel hoe dichtbij ik kom’”, zei Bol een paar weken voor deze WK. „Nu ben ik ineens de grote favoriet.”
Maar volgens Meuwly veranderde het weinig aan de voorbereidingen van Bol. „We waren bezig om het gat met McLaughlin kleiner te maken, en nu is dat gat er niet meer. Maar Femke probeert nog steeds de beste race te lopen die ze kan, en dan zou de uitkomst moeten zijn dat ze wint.”
Bol legde die uitspraak naast haar neer. „Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Je hebt geen medaille tot je over de finish komt.” Denken in medailles helpt haar niet vooruit, zei Bol, en dus besteedt ze erg geen energie aan. „Ik focus gewoon op mijn taken en denk niet te ver vooruit. Dat houdt me scherp.”
Toen Bol eenmaal in het Nationaal Stadion in Tokio klaarstond voor haar start, zag je haar prevelen. Geen schietgebedje; ze nam nog een laatste keer haar raceplan door, zei Bol achteraf. Met een gouden medaille om haar nek constateerde ze tevreden: „Ik denk dat het ging zoals het moest. Ik loop mijn snelste tijd van het seizoen en ik win, dus dan moet het wel een goede race zijn geweest.”
Source: NRC