De lezersbrieven, over polderen, het boerkaverbod, de vier vrijheden, verkeerd begrepen popnummers, vlaggenvertoon, een meisje in Gaza-Stad en obsessieve media-aandacht voor de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.
Er komen enorme kosten af op Nederland. Denk aan de vergrijzing, de zorg, de woningnood, stikstof, het vuile oppervlaktewater, de klimaattransitie, klimaatschade, klimaatadaptatie plus natuurlijk defensie. Die rekening moet betaald worden.
Het lijkt mij logisch om die vooral neer te leggen bij de hogere middenklasse. Die heeft al twee generaties geprofiteerd van de gigantische stijging van de huizenprijzen waar ze niets voor heeft hoeven doen. Dit kan met een vermogensbelasting. Ook bij de aftrekposten voor de belastingen, de erfbelasting plus de rijkste bedrijven valt nog veel te halen.
Het is niet hopeloos. Er is juist geld in overvloed. Maar de rekening moet betaald worden. Het is niet anders.
Gertjan Altena, Nijmegen
Lang geleden woonde een boer aan de rand van een dijk. Hij kon niet zo goed opschieten met zijn buren. Ze kibbelden vaak over de erfgrens, over koeien die op het verkeerde land graasden en zelfs over wie het recht had om water uit de sloot te halen.
Op een stormachtige nacht begon het water te stijgen. De dijk dreigde te breken en het zoute zeewater klotste er al bijna overheen. De boer rende naar buiten met zijn schop. Daar zag hij – tot zijn schrik én opluchting – zijn buren ook staan, met dezelfde bezorgde blik.
Niemand vroeg nog wie er gelijk had over de koeien of de sloot. Ze grepen zandzakken, vulden gaten, gooiden aarde op de zwakke plekken. Urenlang werkten ze zij aan zij, zwijgend en soms mopperend. Maar ze hielden de dijk overeind. Hun land bleef droog.
Toen de zon weer opkwam en het water zakte, keken ze elkaar vermoeid maar tevreden aan. De ruzies waren niet opeens weg, maar er was iets veranderd: ze wisten dat ze elkaar nodig hadden. Want het water trok zich niets aan van grenzen of meningsverschillen.
En zo werd ‘polderen’ geboren: samen de schouders eronder, tegenstellingen parkeren, omdat alleen samenwerking het verschil maakt.
Gert van den Hul, Barneveld
De Tweede Kamer heeft donderdag besloten tot een boerkaverbod. Dertig jaar lang heb ik mij afgevraagd wat die gevreesde ‘islamisering’ van ons land nu inhield, en eindelijk heb ik een antwoord: een overheid die vrouwen voorschrijft hoe zich te kleden.
Rien Boot, Amersfoort
Dankzij Wisselwachter van Geert Mak las ik over de Four Freedoms die president Franklin Roosevelt in 1941 debiteerde in zijn State of the Union-toespraak. De Tweede Wereldoorlog was al gaande, maar veel Amerkanen moesten er nog van worden overtuigd dat dat ook hen aanging.
De vier vrijheden, aldus Roosevelt, die de moeite waard waren om internationaal te verdedigen, waren: vrijheid van meningsuiting, van godsdienst, vrijwaring van gebrek en armoede, vrijwaring van agressie en geweld.
Ik ben naoorlogs en wil dat graag zo houden. Er zijn decennia voorbij gegaan dat ik dacht dat het verdedigen van deze vier waarden voor iedereen vanzelf sprak.
In de Verenigde Staten zou een revival van deze Amerikaanse filosofie geen overbodige luxe zijn. Bij de oorlog die Rusland voert, gaat het in de kern over de vrijheid waar Oekraïne voor koos. Rusland was daartegen. Nogal wat mensen vergeten met wat voor land we te maken hebben, terwijl we alleen al door de geschiedenis van Aleksej Navalny tamelijk precies weten wat het Russische regime behelst.
Je fundamentele vrijheden kwijtraken, het gaat er zelden over. Toch kun je op 29 oktober zomaar stemmen op politieke partijen die daar totaal niet mee zitten. Niet doen.
Lies Vellekoop, Utrecht
Na acht maanden heeft Donald Trump in Amerika al veel naar zijn hand gezet. In een uitgekiende strategie zijn op het gebied van macht, veiligheid en media de bakens door zijn administratie al grondig verzet. Het lijken voorbereidingen in een poging om de Amerikaanse democratie over drie jaar failliet te verklaren. Dat maakt het misselijkmakende gepaai van Trump door onze Europese leiders zo stuitend. Of het sluw was of laf zal de toekomst nog uitwijzen.
Bart de Groot, Schijndel
Opvallend dat de lezer vrijwel dagelijks grote (zonder uitzondering negatieve) stukken over Donald Trump moet lezen. Wat is daarbij in vredesnaam de bedoeling van de Volkskrant? Bij mijn weten doet Trump niet mee aan de verkiezingen in Nederland. Ook kunnen Nederlanders niet meestemmen in Amerika. Met journalistiek heeft het al helemaal niets te maken, omdat het eerste positieve stuk over Trump in deze krant nog moet verschijnen.
Aangezien de helft van Amerika uiterst tevreden is met Trump zou je ook wel eens iets goeds moeten lezen. Helaas niet in deze krant. Vooral de eindeloze stukken over de FED vallen op. Daarin wordt niet eens de moeite genomen om de terechte klacht van Trump over te hoge tarieven eens serieus te nemen. De Europese Centrale Bank hanteert de helft van de tarieven van de FED.
Zou Trump eens een keertje gelijk kunnen hebben, denkt u?
Joop Bekkema, Schalsum
In het leuke artikel van Jolien Eijsink over verkeerd begrepen popnummers (Nee, ‘I don’t like Mondays’ gaat niet over maandagen – en zo wordt veel muziek verkeerd begrepen), mis ik wel het beklemmende Every breath you take van The Police. Het nummer wordt vaak als liefdeslied geïnterpreteerd, terwijl het over een stalker gaat die zijn voormalige liefde niet los kan laten.
Ik heb mij dan ook menige bruiloft verbaasd hoe het, net als One van U2 (over afstand, miscommunicatie en uit elkaar groeien), als openingsdanslied wordt gebruikt.
Wat me nog meer verbaast is dat er blijkbaar dames zijn die ooit gevallen zijn voor iemand die dat nummer als romantische boodschap heeft gestuurd.
Fons Houben, Klimmen
In het artikel in de krant van woensdag 16 september over de demonstratie in Londen, waarbij de vlaggen van het Verenigd Koninkrijk en de Engelse vlag veelvuldig te zien waren, wordt het vlagvertoon tijdens de Last Night of the Proms vermeld.
Bijna elk jaar kijk ik geamuseerd en met verbazing naar het nationalistische vertoon tijdens dit concert. Wat dit jaar echter opviel is dat, en ik denk dat dit een voorzichtige schatting is, meer dan 80 procent van alle vlaggen EU-vlaggen waren. Bijna de gehele Royal Albert Hall was blauw gekleurd. Op de een of andere manier vond ik dat een hoopvol signaal.
Jeroen Roncken, Utrecht
Opnieuw een afschuwelijke, indringende foto van het genocidale geweld van het Israëlische leger in Gaza: een man die een klein meisje op handen draagt. Ze werd gedood bij een luchtaanval. Ze werd vermoord. Is hij de vader en is zij zijn dochter? Als dat zo is, hoop ik dat de shock hem als pijnstiller tijdelijk beschermt tegen overspoelend verdriet en radeloosheid, en ontembare woede.
Wat heeft zij misdaan? Was zij lid van Hamas? Voerde zij aanslagen uit of bereidde zij die voor? Leidde zij een terroristische cel? Droeg zij een bomgordel? Blies zij in Tel Aviv een bus op? Schoot zij in Jeruzalem met een automatisch wapen op Israëlische burgers? Riep zij op internet op tot aanslagen en de vernietiging van Israël? Had zij een website vol haat zaaiende berichten?
Nee, zij was slechts een meisje in Gaza-Stad. Misschien speelde ze met poppen, sprong ze touwtje, genoot ze van stoepkrijten, had ze een kinderwagentje en maakte ze soep in haar plastic speelgoedkeukentje. Zij mocht van Netanyahu cum suis niet langer leven.
Waarom niet? Omdat ze een meisje was in Gaza-Stad.
Ruud Joppen, Nijmegen
Zelden wordt de kern van een artikel zo goed gevangen in een fotobijschrift. Het artikel over de jonge vrouw India die geen andere uitweg ziet dan euthanasie beschrijft hoe zij bij elke poging om iets te ondernemen hardhandig haar neus stoot.
De maatschappij is niet op haar ingericht. Men ziet slechts haar handicap.
De foto toont het gezin met India in het midden. Het fotobijschrift luidt: ‘Het gezin Pama in de tuin van het huis in Alkmaar rond de rolstoel van India’.
Beste redactie, India staat op de foto! Ze zit in het midden van het gezin! Je kan haar niet missen! Het hele artikel gaat over haar! Hoe lukt het om langs haar heen te kijken, haar niet te zien, haar zelfs te negeren als ze pal voor je zit?
Hoe lukt het om geen mens maar een rolstoel te zien? Hiermee illustreren jullie perfect de hartenkreet die zij aan het eind van het artikel slaakt.
Almer Regter, Maartensdijk
Het uitstekende betoog van Jorrit Oppewal en Annelies Zoomers (‘Europa zet zichzelf buitenspel met achterhaalde westerse superioriteit’), dat onlangs was te lezen op de opiniepagina’s van deze krant, legt een pijnlijke waarheid bloot. Ons buitenlandbeleid lijdt aan een ernstige blinde vlek. Maar dit is geen geïsoleerd falen van diplomatie; het weerspiegelt een breder, systemisch probleem.
Onze media-aandacht is nog altijd obsessief gericht op de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Het dagelijkse nieuwsdieet van de gemiddelde Nederlander bestaat uit de zoveelste headline over Donald Trump of een Britse politieke rel, terwijl diepgaande berichtgeving over het mondiale Zuiden vrijwel afwezig is.
Dit veroorzaakt een vicieuze cirkel: een sensatiegedreven media versterkt het beeld dat opkomende machten van ondergeschikt belang zijn. Daardoor ontbreekt bij het publiek én in de politiek het draagvlak om de noodzakelijke diplomatieke verschuiving te maken die de Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) zo terecht aanbeveelt.
Zowel onze journalistiek als ons beleid zijn institutioneel en mentaal geprogrammeerd voor een wereld die niet meer bestaat. De eerste stap uit deze impasse is het doorbreken van die dubbele isolatie.
Alleen een bevolking die even goed geïnformeerd is over Modi’s India als over Trumps Amerika, kan het draagvlak scheppen voor een buitenlandbeleid dat recht doet aan de realiteit van de 21ste eeuw.
Tim Soekkha, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant