Khalid ‘Ice’ Alterch speelt de hoofdrollen in Mocro Maffia-spin-offserie Tonnano en comedyserie Nordin, en trekt binnenkort de theaters in met een interactieve voorstelling. Zeven dilemma’s voor de acteur, rapper en presentator.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Acteur of artiest?
‘Ik moet er nog steeds aan wennen dat ik inmiddels meer acteur ben dan artiest. Die muziekcarrière als rapper Ice ben ik voorzichtig aan het afbouwen. Als ik het voor mezelf analyseer, zie ik dat ik muziek maken vroeger veel leuker vond. Zeker nu ik een jaartje ouder word, denk ik: muziek maken is toch iets meer voor die jonge gasten. Ik maak nog wel muziek voor mezelf, maar niet meer met een commerciële insteek. Ik heb niet meer zo de behoefte op te treden.
‘Het eerste seizoen van Mocro Maffia volgde ik gewoon thuis vanaf de bank. Toen ik meeging naar een schrijverskamp waar een soundtrack werd gemaakt speciaal voor dat eerste seizoen, zei Achmed Akkabi (bedenker en showrunner van Mocro Maffia, red.) dat hij me graag wilde testen voor een rol. Een jaar later kreeg ik de rol van Tonnano, en daarna is het allemaal heel snel gegaan.’
Improviseren of volgen?
‘Ik heb tijdens het acteren gelukkig altijd genoeg ruimte gekregen mijn eigen ding te doen. Maar, en dat is belangrijk, ik heb dat wel moeten verdienen. Ik geef de regisseur bijvoorbeeld altijd een take waarin ik gewoon netjes het script volg. Maar ik verwacht dan ook ruimte voor een take van mezelf. Wat je ziet in Mocro Maffia, Tonnano en later dit jaar ook in Nordin (comedyserie op Prime Video, red.), is bijna allemaal freestyle. Kijk, wat de verhaallijn betreft volg ik altijd netjes het script, maar de woorden, monologen en bewegingen zijn vooral improvisatie.
‘Het is makkelijk om dingen te verzinnen, maar het getuigt niet van professionaliteit als je het script helemaal links laat liggen. Het script vormt altijd de basis, maar ik vind wel dat Tonnano moet praten zoals ik denk dat Tonnano moet praten. Dat kun je van tevoren opschrijven, maar ik vind het veel fijner om de flow van een scène zelf aan te voelen.’
Straat of toneelschool?
‘Als je alleen maar acteurs inhuurt die van een toneelschool komen, heeft dat invloed op de manier van acteren. Als je honderd mensen van een toneelschool haalt die les hebben gekregen van pakweg vijf docenten, creëer je veel van hetzelfde. Er zit te weinig variatie in, en dat zie je terug. Maar toen kwam Mocro Maffia, en bleken wij ineens heel verfrissend. Terwijl: wij acteren ook, maar dan zonder de specerijen die veel acteurs meekrijgen op toneelscholen. In series als Mocro Maffia krijg je wat meer kruiden van de straat mee, en dat maakt het nieuw en spannend.
‘Gelukkig zie je daarin wat veranderen: steeds meer producties kijken bij hun casting breder, bijvoorbeeld op straat of in de muziekscene. In de Verenigde Staten was dat al veel gebruikelijker, maar hier is dat echt pas veranderd door Mocro Maffia.’
Controle of chill?
‘Vertrouwen is het allerbelangrijkst op de set, je kunt niet alleen de controle hebben als acteur. De regisseur moet jou vertrouwen, en jij moet de regisseur vertrouwen. Die band moet puur zijn, want pas dan krijg je die creatieve sparkle.
‘Sommige dingen kun je niet opschrijven, zoals hoe een personage loopt, eet en kijkt. In het script staat vaak wel een aanwijzing, maar je moet er echt zelf iets van maken. Maar de controle is altijd gedeeld: veel mensen zien alleen wat er gebeurt op de voorgrond, maar achter de schermen moet het minimaal even sterk en gecontroleerd zijn, anders kun je nooit een topproduct afleveren.’
Uitvoeren of zelf maken?
‘Ik wil ooit zelf films maken, maar ik moet ook eerlijk en realistisch zijn: ik vind dat mijn expertise na vijf jaar acteren nog niet is waar het zou moeten zijn. Er zijn nog dingen die ik moet leren, die een expert in het vak sneller ziet dan ik. Maar zodra ik dat onder controle heb, en ik denk niet dat dat nog heel lang gaat duren, wil ik graag m’n eigen films gaan maken. En dan alles hè: script, regie, totale dictatuur, haha!
‘Ik ben na Mocro Maffia gevraagd voor veel projecten, maar heb ook vaak nee gezegd. Ik bescherm het personage Tonnano door niet op alles ja te zeggen, ook niet op misdaadseries die in hetzelfde laatje zitten, waarin ik meer van hetzelfde zou moeten doen. Dat wilde ik niet: ik moet een rol echt voelen.
‘In 2023 heb ik als presentator de serie Superleeuwen gemaakt, over het succes van het Marokkaanse voetbalelftal op het WK in Qatar. Ook daarin kreeg ik de vrijheid om te maken wat ik wilde, door het vertrouwen van de mensen achter de schermen. Dat is iets dat je moet koesteren, omdat het niet vanzelfsprekend is om op televisie te zijn wie je bent. Als je televisie gaat maken, maak je dat vaak voor een omroep, die heeft weer een directie en denktank, en dan zijn er veel mensen die zich ermee bemoeien. Je moet je eigen dna over iets kunnen gieten, maar dat bestaat bijna niet meer, omdat iedereen wil meepraten. Ik ben blij dat ik daar weinig last van had.’
Jurist of ijscoman?
‘Ik krijg soms nog rillingen als ik een kantoorgebouw zie. Ik heb een bachelorstudie rechten gedaan, maar ik was vooral bezig met het bedenken van smoesjes om stukken naar de rechtbank te brengen, of om zoveel mogelijk buiten te zijn. Ik ben blij hoor, dat ik die opleiding heb gedaan, ook omdat ik er heb leren praten, debatteren en schrijven. Dat leer je op straat niet altijd. Maar een toekomst heb ik er nooit in gezien. Als je een hbo-studie rechten doet, doe je niet die echte rechtenstudie. Dan mag je op z’n best het faxapparaat leeghalen, of bij de gemeente werken. Maar ik krijg het altijd benauwd als ik denk aan een 9 tot 5-bestaan. Ik heb altijd hard gewerkt, maar dat gestructureerde is nooit iets voor mij geweest, daar ga ik niet lekker op.
‘Ik heb vaak op de markt gestaan met mijn vader, die altijd een ijswagen heeft gehad. Mijn vader heeft nooit iemand zonder ijsje laten zitten, geld of geen geld. Hij is mijn grote voorbeeld en de grootste trots die ik in het leven heb. Mijn vader is zo gul, hij heeft nooit iemand iets ontzegd, niemand van de kinderen in de buurt kwam ooit iets tekort. Je neemt die centen uiteindelijk toch niet mee, dan kun je maar beter proberen mensen blij te maken. Al sta ik maar één keer per jaar in die ijscowagen: die gaat er in wat voor vorm dan ook altijd blijven. Als ik alleen maar een stukje van mijn vader kan worden, ben ik tevreden.’
Statusloos of sterallures?
‘Er is een videofragment van mij viraal gegaan waarin ik zeg dat ik kleding van C&A draag. Of dat moeilijker wordt naarmate je bekender wordt? Honderd procent niet, het wordt alleen maar makkelijker, omdat men dan van jou weet hoe je bent en denkt. Jij hebt misschien een heel duur shirt aan, geen idee, maar dat boeit me niet. Een shirt voor 1.000 euro? Kom op man, dat slaat nergens op. Of je nu geld hebt of niet, 50 euro is nog steeds 50 euro.’
‘Ik had nooit verwacht dat Tonnano zo’n fenomeen zou worden, met uiteindelijk nu zelfs een eigen serie. Na het derde seizoen van Mocro Maffia liep het uit de hand, en bleek het publiek veel breder dan ik gewend was. Dan was er ineens een vrouw van zeventig die me herkende bij de benzinepomp. Raar man. Maar ik vind het schitterend dat er op internet zoveel memes, scènes en uitspraken rondgaan uit Mocro Maffia die ik allemaal zelf heb toegevoegd, en die niet in het script stonden.
‘Wat ik wel opvallend vind, is dat mensen mij vaak verwarren met Tonnano. Dat ze zeggen: ja, dit ben jij man, je speelt gewoon jezelf! In eerste instantie vond ik dat maar bizar, want die man is ziek! Borderline, schizofrenie, bij gevaar gaat hij lachen, hij is helemaal niet goed! Als mensen dan zeggen dat je jezelf speelt, is dat eerst heel raar. Maar ik ben het later steeds meer als compliment gaan zien. Zolang mensen denken dat ik dit personage ben, komen ze echt voor een verrassing te staan als ze me zien in andere rollen.’
Uitvoeren of zelf maken? (2)
‘Eind september begint mijn theatertour. In die voorstelling wil ik dicht bij de mensen zijn, in gesprek gaan, en vooral veel lachen en vrienden maken. Het moet één grote positieve show worden. Maar ik ben ook eerlijk: het kan voor sommige mensen misschien iets negatiever uitpakken dan ze hadden gehoopt. Want ja, mijn theatervoorstelling wordt interactief: mensen kunnen hun vragen insturen en meepraten.
‘Weet je wat het is? Ik heb met niemand iets te schaften, ik hoef niet te denken: daar zit een directeur, die wil niet dat ik A of B zeg. Het zit niet in me om me in te houden. Daarom ben ik ook dankbaar dat ik in mijn acteerwerk de ruimte krijg te zijn wie ik ben, en te mogen zeggen wat ik wil zeggen. In het theater is dat niet anders. Ik heb een luxepositie, er is niets wat ik doe waarbij ik me niet comfortabel voel. Doen waar je het meeste plezier aan beleeft, dat is uiteindelijk toch waar het leven om draait?’
Tonnano is vanaf maandag 22 september dagelijks te zien op Videoland.
CV Khalid Alterch
2019 Brengt als rapper Ice track Smith & Wesson uit.
2019 Scoort hit met Miyek.
2020 Brengt eerste album Platina uit
2020 Debuteert als Tonnano in Mocro Maffia.
2023 Maakt documentaire Superleeuwen: Het Marokkaanse voetbalsprookje (BNNVara).
2024 Deelnemer De slimste mens.
2025 Deelnemer Know where to hide: wie niet weg is...
2025 Hoofdrol in Videoland-serie Tonnano.
2025 Theatervoorstelling Ice - Live in het theater .
2025 Hoofdrol in Prime Video-serie Nordin.
Khalid Alterch woont in Rotterdam.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant