schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
De Britse Lola Young werd door de media aldaar al tijden een grote toekomst voorspeld, voordat ze eind vorig uiteindelijk doorbrak met het liedje Messy. Een oorwurm die een tijdlang het meest gestreamde, door een Britse popvrouw gezongen liedje ter wereld was.
Zoals al haar werk ging Messy over haar zelf. Ik ben een puinhoop, neem me zoals ik ben, die houding typeert haar meeste liedjes, ook op haar nieuwe album I’m Only F**king Myself (de twee letters heeft ze zelf door sterretjes vervangen).
Haar favoriete onderwerpen zijn nog altijd seks (‘I just want to fuck guys who don’t like me’) en drugs (‘I’m a dumb little addict’) maar door de regels heen hoor je nu iemand die genoeg heeft van het hedonisme waar ze zich al een paar albums zo graag aan overgaf.
Haar zelfspot krijgt soms een wat triest randje, zoals in het kleine, haast ontroerende liedje Who F*cking Cares. ‘And am I happy? Truth is, I don’t really know what that means anymore’, zingt ze.
En dat je het hier, aan het eind van het album echt even met haar te doen hebt, komt vooral door haar authentieke voordracht. Het is de wat knauwende soulstem die haar uniek maakt. Niet zo gek dat rapper Tyler, The Creator juist haar vroeg mee te doen in Like Him, een van zijn sterkste liedjes. Alles wat ze zingt klinkt meteen geloofwaardig.
Maar openhartige teksten en een soulvolle stem alleen maken nog geen geweldig album. Veel liedjes zijn daarvoor te generiek. Een beetje vlak klinken de modieuze indie-gitaren in de stroeve ballad Spiders en meer liedjes zouden een echt pakkend refreintje zoals in F**k Everyone verdienen.
Lola Young
I’m Only F**king Myself
Pop
★★★☆☆
Island/Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant