Waar zijn de media in het buitenland vol van? Vandaag: Turkije-correspondent Rob Vreeken ziet hoe een populaire meidengroep Turkse meisjes een stem geeft, tot woede van Erdogans regering.
Nooit eerder heeft een act in de Turkse popmuziek zo’n razendsnelle opmars beleefd als de meidengroep Manifest. Een jaar geleden bestond de band nog niet, op 7 februari kwam hun eerste single uit, Zamansizdik, een week later gaven ze hun eerste optreden en zeven maanden later zijn ze top of the bill. Hun debuutalbum Manifestival schoot naar de eerste plek op de hitlijsten, een optreden eind juni in Istanbul trok 25 duizend bezoekers en de Turkse media kunnen niet genoeg van ze krijgen.
Zelfs het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone bracht een verhaal over de meiden. ‘Hun komst voelt als een opluchting voor Turkse popfans’, schrijft het blad, ‘omdat ze herkenning bieden – een gevoel dat vooral meisjes ruimte kunnen innemen, samen kunnen bewegen en daar luidkeels over kunnen praten.’
Hilal Yelekçi, een van de zes leden, zegt: ‘We willen dat meisjes die ons zien, weten dat ze niet alleen hoeven te zijn. Je kunt dragen wat je wilt en dan het podium opgaan. Je kunt iets krachtigs opbouwen met je vriendinnen.’
Hoewel, dragen wat je wilt? Dat is nog maar de vraag. Justitie in Istanbul heeft een onderzoek geopend na het concert dat de groep op 6 september gaf in het Küçükçiftlik Park. Mogelijk hebben de zangeressen zich schuldig gemaakt aan ‘obsceen gedrag’ en ‘exhibitionisme’. De act leek ‘in strijd te zijn met de eerbaarheid en goede zeden’, volgens het Openbaar Ministerie.
Ook vanuit het regeringscentrum klonk gebrom. Oktay Saral, hoofdadviseur van president Erdogan, riep op tot vervolging van ‘deze immorele, schaamteloze, onfatsoenlijke wezens, gekleed als duivels’.
Steun krijgen de zes jonge vrouwen ook. Muzikantenvakbond Müzik-Sen, platform We Will Stop Femicide en parlementsleden van oppositiepartij CHP benadrukken dat vrouwen zelf mogen bepalen wat ze dragen, ook op het podium. Op sociale media laten fans zich niet onbetuigd.
En wat is er nu precies obsceen aan Manifest? Akkoord, tijdens optredens gaan ze, laten we zeggen, niet al te winters gekleed. Een sexy outfit, kekke danspassen en korte rokjes, oei oei oei. Maar dat is allemaal niet nieuw voor Turkije. Zou Oktay Saral op een zomerse dag wel eens hebben rondgewandeld in Istanbul, Izmir of Antalya?
Ook al heeft de bandnaam een zweem van activisme, politiek lijkt geen rol te spelen. Op de website van Manifest staat als enige programmapunt dat de meiden een ‘mix van pop en r&b met K-popinvloeden’ brengen. Strijdbaar zijn ze wel degelijk, maar dan voor zaken als je eigen weg gaan, je stem laten horen en als vrouwen solidair zijn.
‘Hun vrouwelijkheid heeft een onverschrokken randje’, volgens Rolling Stone. ‘We zijn een Turkse meidengroep en daar zijn we trots op’, zo wordt zangeres Mina Solak geciteerd. ‘We willen onze eigen cultuur naar voren brengen en de wereld laten weten wie we zijn.’
Het probleem daarbij voor de autoriteiten is dat zij het maatschappelijk tij tegen hebben. Erdogans AK-partij ziet graag een zedig en conservatief Turkije, met ‘familiewaarden’ als grondslag, maar daar denkt een groeiend deel van de jonge generaties anders over. Wat de regeringspartij ontbeert is ‘culturele hegemonie’, zo erkende Erdogan ooit in een toespraak. Zijn partij heeft wel de politieke hegemonie, maar niet de culturele. En het is vechten tegen de bierkaai.
Op sociale media wordt de draak gestoken met die AKP-politiek. De laatste maanden zijn tientallen CHP-burgemeesters gearresteerd en vervangen door ‘kayyums’, door de staat aangewezen zaakwaarnemers. Dat is ook het voorland van Manifest, zo gaat de grap: de meiden worden binnenkort vervangen door een kayyum.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant