Het is ‘een circus, een statement, een totale take-over’, zegt ze over de voorstelling in theater Carré met talloze queer artiesten.
‘We are here, we are queer, and we are not going anywhere’, zo zal het luid en duidelijk klinken op 19 september in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Dan organiseert cabaretier Kirsten van Teijn ‘Club Queersten’, een avond met zo’n honderd queer artiesten waarop het ‘anders zijn’ wordt gevierd. Van dragqueens en extravagante paaldansacts tot een intieme monoloog: deze avond verruilen deze queer artiesten de undergroundscene voor een koninklijk podium. En dat is volgens Van Teijn, die zich onvermoeibaar inzet om queer artiesten de theaters in te krijgen, heel belangrijk: ‘Als je door een zaal als Carré wordt omarmd, word je meteen serieus genomen.’
Cabaretier, host en programmeur Van Teijn maakte in 2024 de veelgeprezen solovoorstelling Jaloezie is een bitch, waarin jaloezie in de liefde centraal staat. De voorstelling belicht haar polyamoreuze relatie – en de jaloezie die Van Teijn toch voelt als haar vriendin verliefd wordt op een ander. Haar solo werd goed ontvangen: Het Parool riep de voorstelling uit tot een van de beste voorstellingen van 2024. De Volkskrant schreef: ‘Meer dan in grappen blinkt Jaloezie is een bitch uit in vertelkracht en sfeer.’
Voor Club Queersten dook Van Teijn opnieuw in de voorstelling. Dit keer vertelt ze haar verhaal op het podium niet alleen, maar met zo’n honderd andere queer artiesten.‘In Jaloezie is een bitch, word ik op een gegeven moment een soort groen monster van de jaloezie’, vertelt ze. In Club Queersten wordt die emotie nu verbeeld door een dansbattle van House of Bodega in de stijlen ballroom en vogueing. ‘Dansers verbeelden het gevoel dat ik beschrijf met beweging, waardoor die scène geen taal meer nodig heeft.’
Club Queersten biedt een bont palet van artiesten. Er is een queer koor, The Space Choir, van ruim vijftig zangers, er zijn uiteenlopende drag- en burlesque-optredens en er is een licht-erotische paaldansact door twee vrouwen. Acteur Thorn de Vries houdt een monoloog over non-binair zijn en de Vlaamse kunstenaar en activist Fleur Pierets sluit de avond af met een pleidooi over daadkracht, zichtbaarheid en het creëren van een hoopvolle samenleving. Met die diverse samenstelling wil Van Teijn breken met de gangbare theaterconventies. Club Queersten is volgens haar ‘een circus, een statement, een totale take-over’, kortom ‘een bestorming’.
Toen Van Teijn met haar solovoorstelling Jaloezie is een bitch op tournee was, organiseerde ze tegelijk queer kunstfestivals in Nederland en Vlaanderen. Zelf speelde ze in steeds grotere zalen en voelde ze een toenemende noodzaak om haar podium te delen met andere queer kunstenaars. Voor veel van deze artiesten was optreden in Carré ondenkbaar, zegt Van Teijn. ‘De meesten krijgen normaal slechts tien minuten speeltijd en zelden de kans om in grote zalen te spelen.’
Eerder was Club Queersten, in een iets andere samenstelling, te zien tijdens theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Ook bracht Van Teijn een speciale editie op Lowlands. Ze ziet al langer dat er bij een groot publiek behoefte bestaat aan meer queer kunst, maar de urgentie ervan werd haar tijdens deze eerdere voorstellingen extra duidelijk. ‘Mensen lachten, gilden, huilden, het ontplofte gewoon’, vertelt ze. Ook onder de artiesten liepen de emoties hoog op. ‘Sommige artiesten barstten in tranen uit toen ik ze vroeg om in Carré op te treden. Die emotie gaat echt over bestaansrecht, over de vraag: mag ik daar wel staan?’
Dragqueens en burlesque, een sensuele, theatrale dansvorm, worden meestal alleen in de undergroundscene geprogrammeerd, zegt Van Teijn, zoals kleinere clubs en queerbars. Daarnaast worden ze vooral geprogrammeerd tijdens Pride of Coming Out-dag. ‘Dan is dat ons moment. Daarbuiten zijn we vaak onzichtbaar voor het grote publiek.’
Tien jaar geleden, toen ze nog in een heteroseksuele relatie zat, werd Van Teijn verliefd op een vrouw. Opeens moest ze zich verhouden tot haar biseksualiteit en tot de liefde die ze nu voor twee personen tegelijk voelde. Van de term polyamorie had ze nooit gehoord en kunst over queer-zijn was er nauwelijks, wat maakte dat ze zich eenzaam voelde. ‘Ik dacht dat ik gek was’.
Jarenlang sprak ze niet over haar seksualiteit. Met haar coming-outvoorstelling (S)experiment kwam ze uit de kast, met het eerdere Heilloos betrad ze de cabaretwereld. ‘Cabaret is een toegankelijke vorm omdat je door middel van humor moeilijke onderwerpen bespreekbaar kunt maken.’ In 2022 won ze de prestigieuze cabaretprijs Neerlands Hoop voor (S)experiment, over de (on)mogelijkheid om tegelijk een relatie met een man én een vrouw te onderhouden. Haar solovoorstelling Jaloezie is een bitch zal eind deze maand in reprise gaan.
In Carré hoopt Van Teijn dat het publiek een mix wordt van allerlei soorten mensen, jong en oud, queer of niet – ‘een feest voor iedereen’. Na Carré zal op 10 oktober ook het Chassé Theater in Breda haar deuren openen voor Club Queersten. Het belooft weer een heel ander soort avond te worden, waarbij de stoelen uit de zaal worden gehaald en er tot na middernacht gedanst kan worden, zegt Van Teijn. ‘En dat is nog niet de eindbestemming’, fantaseert ze hardop. ‘Mijn droom is om met een gigantische roze bus, met steeds verschillende queer artiesten, door het land te trekken. Want juist ook buiten de Randstad is de zichtbaarheid van queer artiesten belangrijk.’
Club Queersten, 19/9, Koninklijk Theater Carré, Amsterdam.
Jaloezie is een bitch, reprise, 24/9 t/m 12/12.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant