is publicist en columnist van de Volkskrant.
Ik heb mij kostelijk vermaakt op het volgens deze krant ‘schimmige, vage’ filmfestival dat twee weken geleden in Tuschinski georganiseerd werd; de Septimius Awards, het Amsterdamse filmfestival dat wereldwijde diversiteit in de film wil eren, door de winnende categorieën in te delen in wereldregio’s. Twee dagen vol boeiende indrukken en gesprekken over film, kunst, entertainment, en censuur, in een wereld die overal onder druk staat.
De glamoureus uitgedoste bezoekers vormden een onalledaagse mix van filmmakers van over de hele wereld, enkele Hollywoodsterren – onder wie Kevin Spacey die, vrijgesproken van een MeToo-affaire, een lifetime achievement award in ontvangst nam en opdroeg aan de dit jaar overleden Val Kilmer, en het lokale publiek; voornamelijk cultureel divers Nederlands. Opvallend afwezig: Nederlandse sterren.
De eerste dag gaf festivalambassadeur Stedman Graham, de partner van Oprah Winfrey, een workshop over persoonlijke ontwikkeling. Inspirerend, maar die ochtend stond in The New York Times dat er sinds het aantreden van Trump al 319 duizend Afro-Amerikaanse vrouwen zijn ontslagen in de publieke en private sector. Hoe positief je mindset ook is, als je met zoveel racisme en seksisme wordt geconfronteerd, wordt het moeilijk, legde ik aan Graham voor. Hij hield zich op de vlakte. Dit was duidelijk een ongemakkelijke, te politieke vraag.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik had misschien op een oprahesk vlammend betoog over veerkracht en verzet gehoopt. Ook de andere Amerikanen op het evenement leken soms op hun tong te bijten als het om vertellen over leven en werken in tijden van Trump ging. Een zwarte actrice drukte mij op hart haar vooral niet met naam en toenaam te citeren. Want het zijn ‘bizarre tijden’ in de VS en ze ‘moest morgen terug’. Een andere Afro-Amerikaanse vertelde onlangs voor haar kinderen naar Amsterdam te zijn geëmigreerd, op de vlucht voor Trump. En dit was twee weken geleden, inmiddels is er na de moord op Charlie Kirk weer een nieuwe fase van polarisatie ingegaan.
Teleurstellend dat men zich kennelijk geïntimideerd voelt, want als er als er één machtig instituut is dat verandering kan bewerkstelligen is het progressief Hollywood, verantwoordelijk voor entertainment dat miljarden mensen bereikt, vermaakt, aan het denken zet en ook kan verbinden. De macht van de Verenigde Staten is mede te danken aan de wereldwijde dominantie van de Amerikaanse populaire cultuur.
Tijdens de awardshow de volgende dag werd de wereld in verschillende werelddelen opgedeeld voor de filmprijzen. In een rap tempo werden tientallen prijzen uitgereikt: beste film uit Oceanië, uit Europa, uit Afrika, uit Azië, et cetera. Voor wat betreft de beste films en acteurs uit Amerika streden kandidaten uit Hollywood tegen producties uit Brazilië en Colombia.
De in de prijzen vallende films waren over het algemeen boeiende arthouse-producties, waarvan de trailers naar meer smaakten. Ik maakte aantekeningen in de hoop sommige films op Netflix of HBO te kunnen vinden. De opzet van de awards valt bij de genomineerden in de smaak. ‘Eindelijk wordt erkend dat het niet meer alleen Hollywood is dat de verhalen van de wereld vertelt’, aldus acteur Edgar Vittorino die een prijs ontving voor zijn rol in de succesvolle Colombiaanse Netflixserie One Hundred Years of Solitude, naar de roman van Gabriel Garcia Márquez.
In de bedankspeeches nam een keur aan regisseurs soms oprecht ontroerd hun award in ontvangst. ‘Deze prijs is een overwinning op de censuur in Iran!’ Voor The Seed of the Sacred Fig moest de Iraanse filmmaker Mohammad Rasoulof immers zijn land ontvluchten, omdat hem acht jaar gevangenisstraf en zweepslagen boven het hoofd hangen sinds het verschijnen van zijn psychologische thriller over het gezin van een Iraanse rechter, tegen de achtergrond van de protesten na de dood van Mahsa Amini.
In sommige delen van de wereld moeten filmmakers over ongelooflijke moed beschikken om hun verhalen te vertellen. Misschien is dat ook voor progressief Hollywood een voorland, en kan men een voorbeeld nemen aan moedige filmmakers uit de rest van de wereld.
Ik vond het een bijzonder evenement. De jonge Rwandees-Nederlandse organisator Jan-Willem Breure is geraakt door de negatieve Nederlandse pers rond zijn festival. Naar verluidt voelt hij zich onbegrepen. Maar het is indrukwekkend dat hij met weinig middelen zo’n groots internationaal evenement uit de grond heeft gestampt in Nederland. Ik wens de organisatie veel succes in de toekomst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns