Podcast Heavyweight is sinds 2016 een begrip in de podcastwereld. December 2023 trok Spotify de stekker eruit. Nu zijn ze terug. Hoe behoud je het karakter van een podcast als de omstandigheden telkens veranderen?
Vlnr: podcast-host Jonathan Goldstein, producenten Kalila Holt en Stevie Lane
Een verloren vriendschap, de brief die nooit verstuurd werd. Die éne vraag die nooit beantwoord is. Wat als je die vraag wel had gesteld? Die brief toch gestuurd had? De Canadees-Amerikaanse auteur en radioproducent Jonathan Goldstein zoekt in de podcast Heavyweight een oplossing, een antwoord.
Het levert diep persoonlijke verhalen op, met thema’s die groot en universeel zijn. Liefde. De zoektocht naar een thuis. Rouw en verlies. De afleveringen – altijd met de naam van de hoofdpersoon als titel – hebben een vaste vorm. We leren de hoofdpersoon persoonlijk kennen, het probleem wordt vakkundig uitgevraagd en geanalyseerd. Je reist mee in de tijd: vanaf de eerste e-mail naar Heavyweight naar het uiteindelijke antwoord op de vraag die jarenlang in het hoofd van de luisteraar rondzoemde. De onderkoelde, droge, en bij vlagen ongemakkelijke verslaggeving van Goldstein houdt de afleveringen ondanks de zware emotionele kost behapbaar.
En zelfs deze podcast, die steevast bovenaan de ranglijsten staat, kan plotseling op straat komen te staan, bleek in december 2023. Op Instagram maakte de invloedrijke podcast Heavyweight bekend dat ze na dat seizoen zou stoppen met bestaan bij Spotify.
Het heeft iets ironisch dat uitgerekend déze populaire podcast speelbal werd van de industrie. Heavyweight debuteerde bij het podcastbedrijf Gimlet – het thuis van andere invloedrijke, populaire podcasts als Reply All, StartUp en de Mystery Show. Heavyweight werd al snel een begrip in de categorie van verhalende, documentaire audio. Spotify kocht het podcastbedrijf Gimlet – en dus ook Heavyweight – voor 230 miljoen dollar.
Aan het gouden tijdperk voor podcasts kwam een einde. Bedrijven als Spotify realiseerden zich dat een langere productietijd, die hoort bij de verhalende documentaire-podcasts, ook hogere kosten met zich meebrengt. Veel hoger dan die van de zogenoemde chatcasts, zeker als die van beroemdheden zijn en daarom verzekerd van een achterban. En dus volgden er ontslagen en het einde van Heavyweight bij Spotify. Het bleef anderhalf jaar stil.
Nu is Heavyweight terug. Het team vond een nieuw thuis bij Pushkin Industries, met een nieuw seizoen op 18 september. NRC sprak via videoverbinding met het Heavyweight-team: producenten Stevie Lane, Kalila Holt en host Jonathan Goldstein.
Hoe hebben jullie het ontslag door Spotify ervaren?
Goldstein: „We voelden allemaal al een tijdje dat het tij voor ons soort podcast aan het keren was. Ooit lag de wereld aan onze voeten. Er was enorm veel ruimte om podcast in documentaire-stijl te maken. Dat veranderde. Dit soort podcasts met lange productietijd werden langzaam maar zeker weggeduwd. De beslissing van Spotify om ons te ontslaan voelde dan ook niet als een persoonlijke afrekening, of dat het iets zei over hoe Heavyweight gewaardeerd werd. Het was een economische afweging. Ik ben altijd blijven voelen dat er ergens een plek voor ons moest zijn. Dat het een kwestie van tijd was voor we die zouden vinden.”
Hebben jullie door alle veranderingen de druk gevoeld om anders te gaan produceren?
Goldstein: „In algemene zin wel. Maar meer ingezoomd: nee. Vanaf het eerste moment is er altijd druk geweest om méér te produceren. ‘We vinden de podcast goed, kun je meer afleveringen maken?’ Die druk is er altijd geweest.”
Lane: „Ik merk vooral een duw in de richting van video. Dat er veel podcasts zijn die daarover in gesprek willen. Voor mij is juist de audio zelf een speciaal soort cadeau. Veel van de verhalen die wij produceren zijn ervoor gemaakt om juist in audio te bestaan. Maar ik denk dat we met z’n drieën inmiddels een manier van werken hebben waar we aan vasthouden.”
Hoe maken jullie de verhalen?
Holt: „Voor we gaan opnemen vragen Stevie en ik ons af: wat voor verhaal zou dit kunnen zijn? Hoe zou dat eruit kunnen gaan zien? Maar als je dan met de bronnen spreekt en er gebeuren dingen, dan pas je dat plaatje in je hoofd aan. Daarom beginnen we ook pas echt met het verhaal schrijven als we alles hebben opgenomen. En die scripts nemen we stevig onder handen. We doen minimaal drie aanpassingsrondes op alle scripts. Het verhaal verandert vaak terwijl je het aan het maken bent.”
Lane: „Er was een verhaal Barbara, waarbij Jonathan’s schoonmoeder een leuke anekdote had over een vrouw die ze ooit kende. We dachten dat het een kort, leuk verhaal zou worden. Maar tijdens de zoektocht kwamen we erachter dat er een veel zwaarder verhaal schuilging achter deze Barbara. Ze bleek later veroordeeld te zijn voor de moord op haar eigen moeder. Het werd uiteindelijk een tweeluik.
„Een ander voorbeeld was het tweeluik Justine en Stephen. Het begon met Justine, die benieuwd was of alle sterke verhalen van haar vader een kern van waarheid bevatten. Maar in het proces kwamen we erachter dat het eigenlijk om iets anders ging. Haar vader had ooit tussen neus en lippen door gezegd dat hij niet de biologische vader van haar broer Stephen was. Dat werd uiteindelijk het verhaal van de aflevering, maar daar kom je dan gaandeweg achter. Eerst wilde zij zelf niet dat dat het verhaal zou zijn. Ook dat zit in de aflevering.”
Hoe beginnen jullie?
Lane: „We krijgen enorm veel pitches binnen, ik denk elke dag wel één. Kalila en ik lezen al die mails en maken een eerste selectie. We gaan met ongeveer dertig procent van de verhalen die we binnenkrijgen verder. Jonathan haakt pas in een later stadium aan, zodat zijn reacties in de interviews authentiek zijn en ‘vers’ blijven.
Holt: „Die selectie gaat deels op gevoel. Ervaring leert dat er een aantal belangrijke markers zijn. Een duidelijke vraag, oprechte emoties die op het spel staan – dus niet ‘gewoon een leuk verhaal’, een goede verteller is een plus. En we vinden het heel belangrijk dat iemand stabiel genoeg is om dit verhaal te vertellen. Soms lees je al in het eerste contact dat iemand dat nog niet is. We praten er veel over met elkaar. Het is belangrijk dat het geen wraakactie is, of dat iemand het als therapie gebruikt. En dat het duidelijk is wat de implicaties zijn van een podcast maken.”
Zijn er verhalen waarbij je in het maakproces dacht: moeten we dit wel doen?
Goldstein: „Dat denk ik bijna altijd. Er is altijd dat punt in de eindfase waarbij je je afvraagt: was dit allemaal niet één grote fout? Want je weet het nooit zeker, tot het af is.”
Betekent dat ook dat het soms niet lukt?
Holt: „Ja, soms is dat de uitkomst. Hoewel we vaker iets op de achtergrond laten doorlopen, op een laag pitje. De vorm van onze podcast, het zoeken naar een oplossing en tot een catharsis komen, zorgt er ook voor dat je het proces niet echt kan versnellen. Soms is iemand nog niet klaar om een brief te sturen of het gesprek te voeren waardoor het verhaal verder komt. Soms krijgen we geen antwoord.”
Lane: „Zoals met de meeste dingen in het leven veranderen de omstandigheden van een verhaal. Soms gaan er jaren overheen voor er beweging in zit.
„Over de eerste aflevering van dit seizoen hebben we ruim zes jaar gedaan. Het gaat over de ouders die ouder worden. Wat je doet met de spullen van je ouders als zij naar het einde van hun leven gaan. Om bij zo’n onderwerp deze tijd te kunnen nemen is een enorme luxe. Dat is het geweldige, maar soms ook het frustrerende van de podcast die we maken. We leggen vast wat mensen doen, maar we vragen ze ook om actief dingen te doen. Dat duurt zo lang als het duurt. Dat kan heel frustrerend zijn, maar het is denk ik ook de kracht van wat we maken. Ik denk dat het diepte toevoegt en de verhalen er rijker door worden.”
Source: NRC