We kennen ze allemaal. De kletsduo’s. Of nog erger: de kletsgroepjes. Ze hebben geen podcast, maar wel elke dag een paar afleveringen. Weekend, recepten, babytalk, B&B vol Liefde, een hond met glutenintolerantie – en dan is het pas 09.20 uur.
Op zich niks mis mee, tot het je collega’s zijn. En je nergens anders heen kan. Stiltecellen? Hahaha, welke stiltecellen. En je kan niet elke dag thuiswerken. O ja en je baas is nergens te bekennen, want zelfsturende teams.
Een lezer, laten we hem Alex noemen (echte naam bij de redactie bekend), mailde me: „In een kleine werkruimte praten twee collega’s de hele dag door over privé. Ze doen heus wel wat, en soms praat ik mee, maar tussen die twee stopt het niet. Als ik er iets van zeg, keert het zich vast tegen me. Wat te doen?”
Een vriend aan wie ik het dilemma voorlegde zei meteen: „Wat een irritante partypooper. Werken doe je maar thuis, Alex. Als je niet integraal je stoelgang, de laatste roddels en je liefdesleven kunt doornemen met collega’s, wat moet je dan nog op kantoor?”
Maar ik snap Alex wel. Het liefst zou je een verdovingspistool meenemen naar je werk en die kletsers als een buffel vellen, toch? Maar ja, het strafrecht. Mensen als Alex, daar draait bovendien onze economie op. Een van de laatste stervelingen die nog wél wat doen op kantoor. Dus zeg het maar.
Iemand in de straat zei: „Zeg er gewoon wat van.” Maar zo werkt het natuurlijk niet. Grote kans dat je het namelijk al veeeeel te ver hebt laten komen. En er nooit iets van hebt gezegd. En als je dat nu wel doet, wordt het oorlog.
Is er dan helemaal niks aan kletsende collega’s te doen? Tuurlijk wel. Maar dat vergt een slim en subtiel samenspel van manipulatie, dreiging, verleiding en dwang. Nou, vooruit dan. Omdat jullie zo aandringen. Het zijn acht stappen.
1 Je begint met een stille hint.
2 Stap 2 is zelf lawaai maken.
3 Stap 3 is de planning en strategie-fase.
4 Stap 4 is meepraten en overtoepen.
5 Stap 5 is verdeel en heers.
6 Stap 6 is straffen.
7 Stap 7 is belonen.
8 Stap 8 is de genadeklap.
En oh, trouwens, als je dit leest en denkt: ‘wat gek, ik vind het juist gezellig om te kletsen en ik krijg daar ook nooit klachten over’, of je krijgt deze column zonder commentaar doorgestuurd, dan ben je dus zélf de kletscollega die iedereen haat.
Als niemand het durft, zeg ik het wel even.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
Source: NRC