Van de Domtoren tot de Tweede Kamer: aannemingsbedrijf Nico de Bont heeft restauratiewerk uitgevoerd aan tal van befaamde Nederlandse monumenten. ‘Als je zo’n pand onder je hoede krijgt, moet je het goed leren kennen.’
Kijk, wijst directievoorzitter Boudewijn de Bont tijdens het passeren van de Sint-Janskathedraal: waar die zwarte zeilen liggen, krijgt het leien dak een opknapbeurt. Al sinds de jaren zestig is restaurateur Nico de Bont betrokken bij dit soort werkzaamheden aan het gotische icoon, van kleinschalige bijwerkklussen tot grootscheepse restauraties die meer dan tien jaar duurden. ‘Zo’n groot gebouw heeft eigenlijk constant onderhoud nodig.’
Even verderop drijft een groen-paars bootje in de gracht. Daarmee verricht de onderneming herstelwerkzaamheden aan het Bossche grachtenstelsel.
Niet alleen in Den Bosch gaat het zo: op tal van plekken loopt de directeur erfgoed tegen het lijf waaraan zijn bedrijf heeft gewerkt. Het Vughtse aannemingsbedrijf Nico de Bont – opgericht door en vernoemd naar de grootvader van Boudewijn de Bont – is immers gespecialiseerd in het restaureren van monumentale bouwwerken.
Wat de directeur eigenlijk wil laten zien, terwijl hij door het centrum van Den Bosch loopt, is Huis73. Dit monumentale gebouw, zowel bibliotheek als cultureel centrum, ondergaat sinds vorig jaar een grote verbouwing.
‘Restaureren om alleen maar de stenen te behouden, dat werkt niet’, meent De Bont. Hij wil gebouwen nieuw leven inblazen. Huis73 is een goed voorbeeld. De buitenkant was vervallen, de binnenkant donker en in slechte onderhoudsstaat, zegt hij. Na de heropening in mei moet het pand een stuk meer bruisen als culturele ontmoetingsplek.
De Bont zoekt de klussen mede uit op maatschappelijke bijdrage. Hij mag op dat gebied ook kieskeurig zijn van moederconcern TBI. Dit collectief van onder meer bouw- en techniekondernemingen, waaronder dus Nico de Bont, is volledig in handen van een stichting die zich wil inzetten voor het maatschappelijk belang – het zogenoemde steward owned- of rentmeestermodel.
Het dividend komt bij de stichting terecht, in plaats van in de zakken van aandeelhouders die vooral uit zijn op winst. Die stichting investeert het weer in de ondernemingen van het concern, maar bijvoorbeeld ook in de medewerkers en hun families. Zo kunnen kinderen van medewerkers een toelage krijgen uit het studiefonds van TBI, om ze te stimuleren een opleiding te volgen.
Ook duurzaamheid is een speerpunt. Dat uit zich onder meer in de duurzame materialen die Nico de Bont gebruikt. Zoals isolatie van hennep of houtvezels in plaats van het vervuilende steen- of glaswol, de gangbare isolatiematerialen.
De Nederlandse bouwsector is op dat vlak nog vrij conservatief, in De Bonts ervaring. ‘Nederland heeft niet zo’n traditie in ecologisch bouwen. In Duitsland en in Zwitserland zijn ze veel verder in het gebruik van natuurlijke bouwmaterialen.’
Veel van die materialen komen dan ook uit Duitsland. ‘Daar werken ze met andere standaardmaten, wat onpraktisch kan zijn op de bouwplaats. Soms hebben deze materialen elders in Europa ook allang de nodige brand- en geluidstesten doorstaan, maar moet dat in Nederland nog een keer gebeuren. Zonde, dat zijn dure onderzoeken.’
Bij het vier verdiepingen hoge Huis73 blijkt de overkapping van de binnenplaats verwijderd. Het gebouw zelf is ingekapseld met steigers, waarop overal oranje veiligheidshesjes in beweging zijn.
Op de grond liggen buizen, onderdelen van steigers, pallets, bakstenen en zakken mortel. In een hoek mengt een medewerker met een zware mixer metselspecie in een zwarte kuip. Boven het geheel torent een hijskraan uit die een stalen bak omhoog takelt om sloopafval in te verzamelen.
De geschiedenis van dit gebouw gaat ruim zevenhonderd jaar terug. Voorafgaand aan de verbouwing heeft de gemeente bouwhistorisch onderzoek laten uitvoeren, om te bepalen wat bewaard moet blijven en wat gesloopt of aangepast mag worden.
Met drones heeft Nico de Bont vervolgens de schade aan het gebouw tot in detail in kaart gebracht. Al blijven traditionele methoden, zoals kloppen op het stucwerk, ook onmisbaar. ‘Als het hol klinkt, dan zit er een laag los’, zegt projectleider Bas Cremers (53). ‘Op het moment dat je zo’n pand onder je hoede krijgt, moet je echt de tijd nemen om het goed te leren kennen.’
Klimmend over steigers en dwalend door het doolhofachtige gebouw, toont Cremers hoe het bedrijf te werk gaat. Op de bovenste steigers laat hij de houten dakgoot zien. Die is niet simpelweg vervangen, zoals bij reguliere gebouwen zou gebeuren, maar eruit gehaald en naar een timmeratelier gebracht. Daar zijn alleen de onbruikbare, vaak verrotte onderdelen vernieuwd, legt Cremers uit. Zo veel mogelijk authentiek hout is hergebruikt.
Verderop laat hij een stuk muur zien waarin bakstenen zijn vervangen: de nieuwe zijn zo gefabriceerd dat ze vrijwel dezelfde kleur en textuur hebben als de oude. Binnen krijgen de voorheen veelal donkere ruimten juist een moderner aangezicht. Cremers wijst naar de steunbalken, waarvan het vuil is verwijderd met een fijnzinnige vorm van zandstralen. Hierdoor hebben ze hun oude, lichtere kleur teruggekregen. ‘Nu oogt het weer een stuk frisser.’
In deze wekelijkse rubriek vertellen ondernemers over hun bedrijf. Vandaag: Nico de Bont in Vught, opgericht in 1960, met 150 werknemers en een omzet van 65 miljoen euro in 2024.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant