is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
Ironischer wordt het niet: de Amerikaanse influencer Charlie Kirk werd vorige week doodgeschoten terwijl hij het opnam voor vrij wapenbezit en transgenders (onterecht) de schuld gaf van schietpartijen op onderwijsinstellingen. De rechts-extremist pleitte eerder voor openbare executies en vond dat de vele schietpartijen op scholen een ‘acceptabele’ prijs zijn voor het recht een wapen te dragen.
De moordenaar lijkt een witte 22-jarige man uit een Republikeins gezin, in een ‘rode’ staat met extreem lakse wapenwetten. Zijn politieke voorkeur is nog onduidelijk, maar er zijn steeds meer tekenen dat hij gevangen zat in een online subcultuur, die eerder nihilistisch dan ideologisch is. Dit alles tot grote teleurstelling van extreemrechts; dat had gehoopt op een transgender, een immigrant of een vrouw met paars haar. Elon Musk, eigenaar van X, wist vóór Kirks dood werd bevestigd al dat de Democraten –‘de partij van de dood’ – verantwoordelijk waren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
SBS, De Telegraaf en BBB-politici probeerden de afgelopen dagen steeds wanhopiger de Amerikaanse cultuuroorlog naar Nederland te importeren. Wierd Duk, die voor diens dood nog nooit over Kirk schreef, ging als gebruikelijk voor in de smeerlapperij. Na de moord wist hij zeker dat het om een door ‘woke’ gehersenspoelde jongeman ging. Toen bleek dat de verdachte uit een Republikeins nest kwam, maakte het opeens niet meer uit ‘wie of wat de moordenaar was’. Het ware probleem was, volgens de schuimbekkende Duk, dat er werd ‘gejuicht’. Als bewijs werd een Franse studente aan de UvA gevonden die het wel best vond dat Kirk dood was.
Het onsmakelijke vingerwijzen en de zelfbetrekking van polderpopulisten ten spijt, is er natuurlijk geen weldenkend mens die juicht bij de dood van een jonge vader. Ook de Democraten niet, die waardig en vol medeleven reageerden. Uitzoomend is de moord op Kirk vooraleerst een typisch Amerikaanse aangelegenheid, een symbool voor de krankzinnigheid van de wapenwetten en het verheerlijken van vuurwapens als ‘vrijheid’.
Toch is er één element dat niet alleen Amerikaans is en valt te herkennen bij zowel de verdachte als de hitserige lieden die in Nederland cultuuroorlogje willen spelen: een online dynamiek die mensen (vooral mannen) volslagen gek draait. Hoewel er nog geen zekerheid is over het motief van de dader, wijzen inscripties op ongebruikte kogels op een wereld van gamers, memes en trolling, waarin wordt gevochten om aandacht. Het doet denken aan de ‘Erasmusschutter’ Fouad L., die drie mensen in Rotterdam vermoordde. Eveneens een ‘saladebarterrorist’; eenzame en gekrenkte mannen zonder doorleefde ideologie die radicaliseren op de platformen van miljardairs, dankzij algoritmes die extremiteiten belonen.
Daarmee is de moord op Kirk veel minder politiek dan die in beginsel lijkt; zowel Kirk als zijn moordenaar is in zekere zin slachtoffer van het haatkapitalisme, waarin likejesdopamine mensen aanspoort politieke emoties op te poken voor aandacht of geld. Dat geldt ook voor de gretige verdachtmakingen op sociale media direct na de moord. Waar iedereen ongeduldig wacht op de toedracht van de moord, weten de algoritmes van sociale media daar wel raad mee; die jagen gebruikers nog verder hun fuik in, met allerlei theorieën die aansluiten bij de online identiteit.
De manier waarop er in het socialemediatijdperk wordt omgegaan met wereldnieuws is even potsierlijk als weerzinwekkend. Alle menselijkheid en nuance verdwijnt door sturende algoritmes, en een verband tussen de emoties van gebruikers en de feiten is er nauwelijks nog. De virale opwinding van mensen, de onstuitbare neiging tot zelfbetrekking en vingerwijzen: alles om de menselijke leegte met een online clubgevoel op te vullen. Met politiek heeft het al lang niks meer te maken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant